దేవుడి పటం

ఊరికి దూరంగా అభివృద్ధి చెందుతున్న ప్రాంతం లో ఉన్నదా ఇల్లు. వరండా తో కలిసి నాలుగు గదుల నిలువు ఇల్లు.
చుట్టూ ప్రహరి గోడ ఉన్న స్తలం లో గోడ వారగా కూరగాయల మొక్కలు, పూల మొక్కలు ఉన్నట్లు మసక వెలుగులో కనిపిస్తూ ఉంది. గేటు నుండి ఇంటి వరండా వరకు నాపరాళ్ళు పరిచి ఉన్నాయి. నాపరాళ్ళ మద్య మెత్తటి గడ్డి.
ఎక్కడయినా ఒక్క వీది లైటు వెలుగుతూ ఉంది. ఇంకా పూర్తిగా అభివృద్ధి చెందని ప్రాంతం. అప్పుడప్పుడూ వచ్చి పోయే సర్విస్ ఆటో లు తప్ప పెద్దగా జన సాంద్రత లేని ప్రాంతం.
ప్రశాంతమయిన వాతావరణం. ఎక్కడ ఏం జరిగినా అంత తొందరగా మిగిలిన వారికి తెలిసే అవకాశం లేని ప్రాంతం.
ఒక పాత మోటార్ సైకిల్ వచ్చి వీది మొదట్లో ఉన్న ఆ ఇంటి ముందు ఆగింది. గేటు తీసుకుని బండి లోపలి కి తెచ్చి పార్క్ చేసాడతను. బిడియం గా గేటు వద్ద నిలబడి చుట్టూ పరికిస్తున్న ఆమెని “వచ్చేయ్” అన్నాడు మెల్లిగా.
వరండా లైట్ వెయ్యకుండానే చీకట్లో తాళం తీసాడు.
ఇద్దరు లోపలి వెళ్ళాక తలుపు వేసాడతాను.
గదిలో ఎల్యీడి లైటు వెయ్యగానే కిటికీ పరదాలు సరిచేసాడు.
“కూర్చో “ చక్క సోఫా చూపిస్తూ ఆమెతో అన్నాడు.
“బట్టలకి బురద అంటింది “ అతన్ని గమనిస్తూ అంది.
మెయిన్ రోడ్డు మీద నుండి మలుపు తిరిగేటప్పుడు మంచి నీటి పైపు పగిలి అయిన మడుగులో వేగంగా ఎదో లారి వెళ్ళినప్పుడు చిమ్మిన బురద. వళ్ళంతా చింది ఉంది.
“నువ్వు కూడా తడిచి పోయావ్” అన్నాడు ఆమెని మళ్లీ గమనిస్తూ..
ముఖానికి పుసుకున్న పౌడర్ సరిగా అతకలేదు. కనకాంబరాలు, మల్లెలు కలిసిన పూలదండ వాడిపోటానికి సిద్దంగా ఉంది.
నడుం మీద ప్రౌడ వయసుతో వచ్చిన ముడత అందం గా ఉంది.
ఆతను ఆమె దగ్గరగా వచ్చి బుగ్గ లు నిమిరాడు. నడుం మడత మీద చెయ్యి వేసాడు.
శరీరం తయారుగా లేదు.
“బాత్ రూము ఎక్కడ?” అంది.
ఆతను పక్కకి జరిగి హల్లో నుండి వంట గది లో నుండి పెరడు లోకి నడుస్తూ ‘అక్కడ” అన్నాడు.
ఆమె అలవాటు అయిన చీకట్లో ఇంటికి పది అడుగుల దూరం లో ఉన్న బాత్రుం లోకి నడిచింది.
డోరు పక్కనే లైట్ స్విచ్ ఉంది.
బాత్ రూము శుబ్రంగా ఉంది ఒక ప్లాస్టిక్ పీపా లో నీళ్ళు నింపి ఉన్నాయి. రెండు మగ్గులు బోర్లించి ఉన్నాయి.
ఒక పక్క గోడకి ఉన్న చిన్న అరమారా లో బాత్రుం శుబ్రం చేసుకొనే లిక్విడ్స్ , సబ్బులు ఒక పేపర్ రోల్, ఒక వేస్ట్ బక్కెట్ ఒక ప్లాస్టిక్ సానిటరీ బ్రష్..
ఆమె తన చీర విప్పి తడిచిన బాగాన్ని నీళ్ళతో శుబ్రం చేసుకుంది. గట్టిగా పిండి మళ్లీ కట్టుకుంది. గోడకి ఉన్న చిన్న అద్దం లో ముఖం చూసుకుని బయటకి వచ్చింది.
లైట్ ఆర్పి ఆమె తిరిగి గదిలోకి వచ్చే సరికి ఆతను పొయ్యి మీద నీళ్ళు కాచుకుంటున్నాడు.
“అయిదు నిమిషాలు కూర్చో వచ్చేస్తాను” అంటూ వేడినీళ్ళు బక్కెట్లో పోసుకుని టవల్ తీసుకుని బాత్రుం కి వెళ్ళాడు.
ఆమె సోఫాలో కూర్చో బోతూ వాటిలో ఉన్న కుషన్ వైపు చూసింది. మాటి క్లాత్ మీద రెండు నెమళ్ళ బొమ్మలు రంగు రంగుల ఎంబ్రాయిడి దారం తో అల్లి ఉన్నాయి. అన్ని కుషన్ల మీదా అదే డిజైన్, అన్నీ చేత్తో కుట్టినవే...
ఆమె పక్కనే ఉన్న ప్లాస్టిక్ కుర్చీ లో కూర్చుంది.
గదిలో గోడ మీద ఒక పెద్ద ఫ్రేం కట్టిన బోర్డు ఉంది.
రంగు రంగుల గుండి లతో మాటి క్లాత్ మీద కుట్టిన మూడు అక్షరాల పేరు అది. “మాధవ్”
అర్మారా లో పోద్దిగ్గా సర్దిన బొమ్మలు, ఎక్కువ గా చేత్తో చేసినవే...
మద్య గది ఆనుకుని ఉన్న పడక గది. నవారు మంచం మీద మెత్తటి పరుపు. అలిగి పడుకోటానికి సరిపోనంత వెడల్పు. గోడ మీద ఒక కలర్ ఫోటో. అతను బార్య తొ కలిసి సముద్రం ఒడ్డున తడిచిన బట్టలతో అంటుకుని నిలబడ్డ ప్రైవేట్ ఫోటో. శుబ్రం గా ఉన్న గది. పొందికగా శ్రద్ధగా సర్ది ఉన్న గది. ఆమె గోడ మీది ఫోటో లో ఉన్న అతని బార్య ని తదేకంగా చూసింది. ఏంతొ కాలం తపస్సు చేసాక దొరికిన ‘ఫలాన్ని’ అందుకున్నట్లు... అతను అపురూపమయినట్లు
అందగత్తె... ఆ అందం శారీరకమైనదే కాదు. మరేదో తనకి అర్ధం కాని గంభీరమయిన అందం.

ఆమె ఆ గది దాటి ముందుకు వచ్చి కర్టెన్ తొలగించి వంట గదిలో కి చూసింది.
కొద్ది సామాను శ్రద్ధగా శుబ్రంగా ఉన్నాయి. ప్రతి వస్తువు ఎక్కడివక్కడ పొందికగా.. ఆవిడ చూస్తూ ఉండి పోయింది.
వంట గదిలో ఒక వైపు చిన్న దేవుడి గూడు. సీతా రాములు ఉన్న ఒకే ఒక్క ఫోటో, మట్టి ప్రమిదలు, నూనె ఉన్న సీసా అగరువత్తీలు, పూజా సామాగ్రి ..
***
ఆతను స్నానం చేసి లుంగీ కట్టుకుని బాత్రుం తలుపు వేసి ఇంట్లోకి వచ్చాడు.
ఆమె గది లో లేదు.
టీ షర్ట్ వేసుకుంటూ బయట వరండా లో చూసాడు. లేదు. బయట లైటు వేసి ఇంటి చుట్టూ చూసాడు. లేదు.
గేటు వద్దకి వెళ్లి రోడ్డు మీద చూసాడు. దూరంగా వెళ్తున్న అటో శబ్దం తప్ప అంతా ప్రశాంతం.
అతనికి భయం వేసింది. గబ గబా లోపలి వచ్చి చూసాడు. టేబుల్ మీద ఉంచిన వాలెట్ బద్రం గా ఉంది. డబ్బు దాదాపు సరిగ్గానే ఉంది ఒకటి రెండు నోట్లు తప్ప.
ఇంట్లో విలువయిన వస్తువులు అన్నీ చూసుకున్నాడు. బీరువా తాళాలు దానికే ఉన్నాయి. బీరువాలో బట్టలు, విలువయిన సామాను అన్నీ ఎక్కడివి అక్కడే ఉన్నాయి.
వంట గదిలో ను, హల్లో ను మరో సారి వెతికాడు.
దేవుడి గూటి ముందు కనకాంబరాల పూలదండ పడి ఉంది.
‘సీతా రాముల’ పటం వెనక్కి తిప్పి ఉంది.

మనెమ్మ ఇక రాదు.

ఉదయం పూట .. అదీ వర్కింగ్ డే ఏ ఇల్లాలికయినా కురుక్షేత్రమే..
కాలింగ్ బెల్ మోగింది.

పొయ్యిమీద కుక్కర్ ఉంచి హల్లో కి వచ్చి తలుపు తీసింది మీనాక్షీ.

బయట ఒక అతను. ఆటో వాలా అని తెలుస్తుంది. ఖాకీ షర్ట్ వేసుకుని ఉన్నాడు.

“ఏమిటి?” అడిగింది విసుగ్గా.

“మీ పనావిడ మనెమ్మ మా ఆవిడ”

మీనాక్షీ కి కోపం నషాలానికి అంటింది.
మూడు రోజుల నుండి చెప్పా పెట్టకుండా పని లోకి రావటం మానేసింది. ఒక ఫోన్ లేదు పాడు లేదు. పొద్దుటే హౌస్ కీపింగ్ చేసుకుని పిల్లలని రెడీ చేసి, వండి లంచ్ బాక్స్ లు సర్ది పెట్టేసరికి పధ్మవ్యూహం కనిపిస్తుంది.

“ఎవయింది. మూడు రోజులుగా రావటం లేదు” గట్టిగా అడిగింది.

అతను ఒక్క నిమిషం తటపటాయించాడు.

“ఇక రాదు. వేరే చూసుకోండి. అది చెప్పటానికే వచ్చాను.”

“ఏం ? అడిగినంత జీతం ఇస్తున్నాగా? పండక్కి పబ్బానికి ఏదో ఒకటి కొనిస్తున్నాగా? రోజు ఇంట్లో మాతో పాటు టీ/ టిఫిన్లు అందుతున్నాయి గా? మరి ఇంకెందుకు మానటం” గయ్యిమంది మీనాక్షీ.

ఈ వాక్యం అంతా “ఏం రోగం” అనే అర్ధం వచ్చేలా చెప్పింది.

“అన్నీ బానే ఉన్నాయి. మీ నుండి కొన్నిచెడ్డ అలవాట్లు కూడా నేర్చుకుంటుంది. అందుకే నేనే వద్దన్నాను”

మీనాక్షీ ఆశ్చర్య పోయింది. తర్వాత ఆమెకి కోపం వచ్చింది. అవమానంగా అనిపించింది.

అతన్ని పరిశీలనగా చూస్తూ.. “ఏమిటట .. అంత చెడ్డ అలవాట్లు? తాగుడా? డ్రగ్సా? ” 'చెడ్డ' అనే పదాన్ని వత్తి వ్యంగ్యంగా అడిగింది.

“మీతో ఇవన్నీ మాట్లాడటం ఇష్టం లేదు. కానీ మీకు తెలియాలి కాబట్టి చెబుతాను”

అతన్ని నిశితం గా గమనిచ్చింది మీనాక్షి.
సన్నగా ఉన్న ఆరోగ్యం గా ఉన్నాడు. తల శుబ్రంగా దువ్వుకుని, ఉతికిన బట్టలు వేసుకుని నుదిటిన సిందూరం చుక్క పెట్టుకుని.... చూడాగానే ఒక సదభిప్రాయం కలిగేట్టు గా..

“తను బాగా మారిపోయింది. చెరో పని చేసుకునే వాళ్ళం. ఉన్నదాంట్లో బిందాస్ గా ఉండేవాళ్లం. మా అమ్మ మాతోనే ఉంటుంది. ఈ మద్య నన్ను చులకనగా మాట్లాడుతుంది. మరొకరితో పోలుస్తుంది. 'అత్త'ని పాత విషయాలు గుర్తుచేసి మరీ గొడవ పెడుతుంది. ఎందుకు పనికిరాని వాడినని ఏదేదో చేసి ఉండాల్సిందని ఫాల్తూ మాటలు మాట్లాడుతుంది. చంటి దాన్ని కొడుతుంది. నాకు బాధగా ఉంది. పోచమ్మ గుడికి తీసుకెళ్లి ప్రమాణం చేయించి అడిగాను. ఇందుకిలా అయ్యావు అని. చాలా సేపు మాట్లాడుకున్నాక దానికి కారణం ఇక్కడ పనిచేయటమే అని అర్ధం అయింది. మీరు ఇంట్లో మాట్లాడుకునే మాటలు, సార్ కి మీరు ఇచ్చే గౌరవం, ఇంటికి బందువులు వచ్చి వెళ్ళాక సార్ తో వాళ్ళ గురించి తక్కువగా చెప్పటం లాటివి బాగా వంట పట్టించుకుంది. గతం లో ఇలా లేదు మీ ఇంట్లో పని చెయ్యటం మొదలెట్టాకే ఇలా అయింది.”

మానాక్షి కి మైండ్ బ్లాక్ అయింది.
ఒక తక్కువ జాతి (స్థాయి) వాడు వేలెత్తి తన ప్రవర్తన ని చూపించి గేలి చెయ్యటం తట్టుకోలేక పోయింది.

ఆమెకి ఏం సమాదానం చెప్పాలో అర్ధం కాలేదు.

ఈ లోగా ఇంట్లో కుక్కర్ నాలుగోసారి విజిల్ వేసింది.

“అంబోతులా గా ఇంట్లో తిరక్క పోతే.. ఆ కుక్కర్ ఆపోచ్చుగా.?” హల్లో కి తొంగి చూసిన మొగుడిని కేక వేసింది.

నమస్కరించి వెనక్కి తిరిగి వెళ్తున్న అతను విన్నాడా? విని నవ్వాడా?

మీనాక్షి కి అర్ధం కాలేదు.

మతిమరుపుకి మరో పేరు

తెలుసండీ తెలుసు.. గతం తో ఆమెని కోప్పడి తిట్టిన సంఘటనలు తేదీలతో సహా చెప్పగలను.

డైరీ వ్రాసే అలవాటు ఉంది. వాటిని చూడక పోయినా సరిగ్గా చెప్పగలను అంత జ్ఞాపక శక్తి ఉంది నాకు.

అయితే మాత్రం మా ముసల్దానికి మతిమరుపు ఎక్కువవుతుంది. ఎప్పుడో రెండు గంటల క్రితం రోడ్డు పక్క దాబా హోటల్ లో తిన్నాం. అక్కడ మర్చిపోయిందట కళ్ళజోడు.

దాదాపు డెబ్బై కిలోమీటర్లు ప్రయాణం చేశాక ఇప్పుడు తీరిగ్గా చెబుతుంది.

“కళ్ళజోడు బోజనం చేసిన చోట మరిచి పోయానని.”

ఖరీదయిన కళ్ళజోడు ప్లాటినం ఫ్రేం, బ్రాండెడ్ అద్దాలు పోయిన నెల లోనే దాదాపు ఒక నెల పెన్షన్ మొత్తం ఖర్చు చేసి కొనిచ్చాను.

ఆడాళ్ళకి మతిమరుపు ఎక్కువండీ. అప్పటికి చెబుతూనే ఉంటాను.

నా లాగా సుడోకు లు, వర్డ్ పజిల్స్ చేస్తూ ఉండు. బ్రైన్ షార్ప్ గా అవుతుంది.

మతిమరుపు అనేది దగ్గరకి రాదు. అని. వింటేనా?

ఏం చేస్తాం.. కారు వెనక్కి తిప్పాను.

మళ్ళీ రెండు గంటలు ప్రయాణం. దారిలో టోల్ ప్లాజా ఒకటి...

తిరుగు ప్రయాణం మొత్తం తిడుతూనే ఉన్నాను.

కిక్కరుమన లేదు. తప్పు వాళ్లదగ్గర ఉన్నప్పుడూ ‘కుయ్ కయ్’ మని అనరు.

ఇదే అవకాశం గా కడుపులో ఉన్న కసంతా తీర్చుకున్నాను.

“అసలు నిన్ను కాదే? మీ అమ్మా బాబుని అనాలి. ఒక్కటి... ఒక్కటంటే ఒక్క పని వయినంగా చేసి చచ్ఛావా? నలబై ఏళ్ళు కాపరం చేశావు నలుగురిని కన్నావ్. అరడజను మంది మనమలు మనమరాళ్ళు , కాస్తన్నా బుర్ర పని చెయ్యొద్దా?

మళ్ళీ రెండు గంటలు వెనక్కి తోలుకొచ్చాక.

ఆ హోటల్ రాగానే కారు డోరు తీసుకుని గబాలున కిందకి దిగి మోకాళ్ళు నొప్పి కూడా లెక్క చెయ్యకుండా లోపలికి పరుగు లాటి నడకతో వెళ్లే ఆవిడని పెద్దగా 'కేక' వేసి పిలిచాను.

“మనం భోజనం చేసిన టేబుల్ మీదే నా టోపీ, SBI క్రెడిట్ కార్డు పెట్టాను. అవి కూడా పట్టుకురా?.”

ఏం చెబుతున్నాను?.. ఆ .. అసలు మతిమరుపుకి మరో పేరు ఆడది.

గృహ వాస్తు.

నమ్మం గాని ఆడవాళ్ళ ధారణ శక్తి అమోఘం అండి.

నిన్న ఆఫీసు నుండి ఫోన్ చేసి “టాబ్ ఎక్కడ వుందో చూడు దానితో పని పడింది.” అని చెప్పాను.

వెతికే వస్తువు కాకుండా మిగిలినవన్నీ దొరకటం మధ్య తరగతి సంప్రదాయ విధానం.
సహజం గానే టాబ్ కనిపించలేదు గాని ‘ఏదో గృహ వాస్తు పుస్తకం కనిపించిందట. పుస్తకాల రేక్ లో '
సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చాక “ఈ పుస్తకం చదువుతున్నాను” అని చూపించింది.

“హల్లో సోఫా నడకి అడ్డం గా మార్చావు ఎందుకు?” అని అడగబోయి మౌనంగా ఉన్నాను.

టీ కప్పు ఇస్తూ ఇక్కడ కూర్చోండి అంటూ హల్లో ఒక మూల ఉంచిన ఎత్తుపాటి స్టూల్ చూయించింది.
“ఇంటి యజమాని ఈ మూల కూర్చోవాలి” అంది.

“డ్రస్ కోడ్ లేదు కదా? అనుమానంగా అడిగాను. అప్పటికే సగం బట్టలు విప్పేసి ఉన్నాను.
“ఇంకా ఆ చాప్టర్ దాకా చదవలేదు”

యర్రగొండపాలెం లో తెల్లారితే మొదలెట్టాల్సిన ఇంటి మార్కింగ్ ప్లాన్స్, బెడ్ రూమ్ లో ఉన్న సిస్టెమ్ మీద సిద్దం చేస్తూ ఉంటే.

“మన మంచం పక్క యజమాని వైపు నైరుతి లో ఫ్లోరింగ్ ఎత్తుగా ఉండాలి కదా? “ అంది.
కాళ్ళు తుడుచుకునే పట్టా మాత్రమే ఉంది అక్కడ.

“ఇక పడుకుంటావా? నాకు కొంచెం పని ఉంది.” ఓపిగ్గా చెప్పాను.

“అటు వైపు నేలమీద ఒక సన్నటి పరుపు వేస్తే ఎత్తుగా ఉంటుంది కదా?” అయిడియా కూడా తానే ఇచ్చింది.

“ఇక వాగుడు ఆపుతావా? పడుకో నోర్మూసుకుని” దైర్యం గా అన్నాను.
పెళ్లయాక ఇలాటి సాహసాలు పట్టుమని పది కూడా ఉండవు.

ఇక అటునుండి మాటల్లేవ్.

ఆవిడ మూడ్ ఎలా ఉందో అని మనసులో పీకుతూనే ఉంది.

వళ్ళు విరుచుకుంటున్నట్లు గా వెనక్కి చూశాను. ఇయర్ఫోన్స్ పెట్టుకుని చైనీస్ సినిమా టాబ్ లో చూస్తూ ఉంది.

డేట్ మారేలోగా పని పూర్తి చేసుకుని వాట్స్ అప్ప్ లో ప్లాన్స్ పంపి, పడుకున్నాను.
నైరుతి లోనే...
***
ఉదయం లేటుగా లేచాను.

వాష్ రూమ్ కి వెళ్ళి వచ్చి ఎందుకయినా మంచిదని హల్లో మూల ఉన్న ఎత్తుపాటి స్టూల్ మీద కూర్చుని ‘టీ’ కోసం ఎదురు చూస్తుంటే..

“కింద పడుకున్నారు ఏమిటి?” అంది. తెలిసే అడిగిందా? తెలియక అడిగిందా?

“రాత్రి కుంఫు సినిమా చూశావా?” అడిగాను.

“అవును. భలే ఫైట్ మూవీ” అంది ఆనందంగా.

మెలిక పడ్డ చేతిని జాగర్త గా ముందుకు చాపి కప్పు అందుకున్నాను.

నమ్మం గాని ఆడవాళ్ళ ధారణ శక్తి అమోఘం అండి.

బజార్లో పరుపులు కుట్టేవాడిని పట్టుకోవాలి.

నలుపు.

"రిటైర్ అయ్యాక మీ నాన్న గారి చాదస్తం మరీ ఎక్కువయింది అంది జయలక్ష్మి కూతురితో వంటగదిలో నిలబడి, చట్నీ తాలింపు వేసిన చిన్న బాండి లో రెండు ఇడ్లీ అద్దుకు తినేస్తూ...

“కాఫీ కాస్త వేడిచేసి నాన్నగారికి ఇవ్వు .. వచ్చేస్తున్నానని చెప్పు” అంది కూతురితో

రాజు గారు కాఫీ తాగేసరికి ముడేసుకున్న జుట్టు అర్జంటుగా దువ్వేసి, క్లిప్ తగిలించుకుని,
ముందుగా సర్ది ఉంచుకున్న హాండ్ బాగ్ అందుకుని, "నేను రెడీ" అంది హల్లో కి నడుస్తూ...

రాజు గారి చూపు ఇంకా తడి ఆరని ఆమె జుట్టు మీదకి ఒక్క క్షణం వెళ్లింది.

“ఏమయినా తిన్నావా?” అన్నాడు చెప్పుల్లో కాళ్ళు దూరుస్తూ..

"తిన్నాలెండి లేటవుతుంది పదండి" అంది ఆవిడ కూడా బయటకి నడుస్తూ..

“ఇంట్లో జాగర్త తల్లీ.. మద్యానం బోజనం టైమ్ కి వచ్చేస్తాము. అక్కడ బయలుదేరగానే ఫోన్ చేస్తాను. రైస్ కుక్కర్ స్విచ్ వెయ్యి. నాన్న గారికి చల్లటి అన్నం అరగదు తెలుసుగా?” కుమార్తె తో అంది.

ఆటో లో బస్ స్టాండ్ చేరుకుని, యడ్లపాడు వెళ్ళటానికి గుంటూరు బస్సు ఎక్కిందాకా ఇద్దరు పెద్దగా మాట్లాడు కోలేదు.

మంచి ఏ‌సి బస్సు, ఊరు దాటగానే “అబ్బాయి నల్లగా ఉంటే మాత్రం ఒప్పుకునేదే లేదు” అంది ప్రారంభం గా.

రాజు గారు నవ్వాడు. “సర్లే.. పసుపు బొమ్మ లాగా ఉంటావు. నన్ను చేసుకోలా?”

ఆవిడ బుగ్గలు దాచుకుంటూ “మన కాలం వేరు. ఇప్పుడు పిల్లలు ఆస్తులు చూడటం లేదు. ఒడ్డు పొడుగు.. చూడ చక్కగా ఉంటే తప్ప ఊ అనటం లేదు.”

“తప్పు జయా మనుషుల ని వంటి రంగు ని బట్టి లెక్కించడం మంచిది కాదు. పిల్లాడు అబ్రాడ్ లో ఎం‌ఎస్ చేశాడు. పి‌హెచ్‌డి కూడా చేస్తున్నాడు ఫెలో షిప్ స్కాలర్షిప్ కూడా హండ్సమ్ గా వస్తుందట. ఒక్కడే కొడుకు. తండ్రికి వ్యవసాయ పొలం, నెలవారి ఆదాయం ఇచ్చే షాపింగ్ ఏరియా ఉన్నాయట.”

“ఈ వారం లో ఇది ఏ పదో సారో చెప్పటం”

జయలక్ష్మి ఇంట్లో కూతురికి ఫోన్ చేసింది.

“ పాలు తోడు పెట్టటం మర్చి పోయినట్లున్నాను. ఒక చుక్క చేమిరి వెయ్యి. పక్కింట్లో అడిగి కొంచెం తోడు తీస్కో. ఆ .. ఆ . బస్సు ఎక్కేశాం.”

***
కుర్రా రాజ శేఖర్ @ శేఖర్ కుర్రా ఇంటికి చేరుకునే సరికి వాళ్ళు తమ కోసం ఎదురు చూస్తూ ఉన్నారు.

సంబందం చెప్పిన వెంకటేశం బస్టాండు లోనే కలిశాడు.

పిచ్చాపాటి .. ఆరంభ మాటలు పూర్తి అయ్యాక తెలిసిన విషయాలనే మళ్ళీ కొత్త కొత్తగా ఒకరికి ఒకరు చెప్పుకుని బుద్దిమంతులుగా తలాడించు కున్నారు.

అందరు కూర్చున్న గదిలో కుర్చీలో లో కూర్చుని ఉన్న శేఖర్ తెల్లగా లేడు.
అలాగని నలుపు కాదు.

రాజు గారు శేఖర్ ని గమనిస్తూ, మద్య వర్తి చెప్పేది వింటూ ఉన్నాడు.

జయ లక్ష్మి బాగ్ లోనుండి కుమార్తె ఫోటో తీసింది.
“ఇదిగొండి వదినా మా అమ్మాయి ఫోటో .. మా ఇంట్లో అయ్యప్ప భజన పెట్టుకున్నప్పుడు తీసిన ఫోటో .. పిల్ల పెళ్లి చూపులకి అంటూ ప్రత్యకంగా తీసిన ఫోటో లో లేవు” అంది శేఖర్ తల్లి కి ఇస్తూ..

“బావగారు ఎక్కడమ్మా?” రాజు గారు అడిగారు.

“తాగి ఎక్కడో దొర్లుతుంటాడు. వస్తాడు లెండి.” అంటూ శేఖరం తండ్రికి ఫోన్ చేశాడు.

తను చదివిన విధానం, ఎం‌ఎస్ లో తన పర్ఫార్మన్స్, తను పి‌హెచ్‌డి చేస్తున్న యూనివర్సిటీ, తను ఉండే సిటీ అక్కడ ఉన్న సౌకర్యాలు చెబుతూ ఉంటే జయలక్ష్మీ చూస్తూ ఉండి పోయింది.

"అబ్బాయి ఫోటో ఏదయినా ఇవ్వండి మా బందువులకి చూయించుకొటానికి అంటూ అడిగింది."
శేఖర్ తల్లి ని ..

“నేనూ పెళ్లి కంటూ ప్రత్యేకంగా ఏమి ఫోటో లు తీయించు కోలేదు ఆంటీ” చెప్పాడతాను.

తల్లి లోపలికి వెళ్ళి ఆల్బమ్ లో నుండి ఒక ఫోటో తీసు కొచ్చింది. “ఇది చూడండి” అంది.

శేఖరం లేచి లోపలికి వెళ్ళాడు. తల్లి కూడా వెళ్లింది. “బుద్ది ఉందా నీకు ఆదా ఇచ్చేది? ఆ కోటు వేసుకున్న ఫోటో ఏది?” లోపలి గది లో నుండి తల్లీ కొడుకుల మాటలు హాల్లోకి మెల్లిగా వినబడుతున్నాయి.
రాజు గారికి, శేఖరం కి తల్లి తండ్రి పట్ల ఉన్న గౌరవం ఏపాటిదో అర్ధం అయింది.

రెండు నిమిషాల్లో జయలక్ష్మీ చేతికి మరో ఫోటో వచ్చింది.

ఈ లోగా పిల్లాడి తండ్రి వచ్చాడు. కొబ్బరి బోండాల గెల తీసుకుని.
నల్లగా దృడం గా ఉన్నాడు.

మరో అరగంట సమావేశం తర్వాత ఇద్దరు బయలు దేరారు.

‘అమ్మాయి అభిప్రాయం తెలుసుకుని, తమ తోబుట్టువుల తో మాట్లాడి మిగిలిన విషయాలు మాట్లాడుకుందాం’ అని చెప్పి బయలు దేరారు రాజు గారి దంపతులు.

శేఖరం తండ్రి మామిడి తాండ్ర పొట్లం ఒకటి జయలక్ష్మీ దంపతులకి ఇచ్చి బయటి వరకు సాగనంపాడు.

మళ్ళీ తిరుగు బస్ ఎక్కగానే కూతురికి ఫోన్ చేసింది జయలక్ష్మి. “పిల్లాడు చామన ఛాయ. మంచి ఆస్తి పాస్తులు ఉన్నాయి. ఒక్కడే కొడుకు. మంచి చదువు. జీవితం. మంచి మ్యాచ్ అనిపిస్తుంది”

“నాన్న ఏమంటున్నారు?”

“ఏమి చెప్పలేదు. ఇంటి కి వచ్చాక నువ్వే అడుగు. ఒక గంట లో ఇంట్లో ఉంటాం.”
**
బోజనం అయ్యాక రాజూ గారి మాట కోసం ఎదురు చూస్తున్న కూతురితో ఆయన అన్నాడు.

“పిల్లాడు కారు నలుపు”

పిల్లి తల

మద్యాహ్నం ఎండ ఎక్కువగానే ఉంది. ఫిబ్రవరి నెల దాటనే లేదు.
26 పంచాయితీలు, 72 గ్రామాలు లో ఉన్న మూడువందల పై చిలుకు ఆగిపోయిన యూనిట్లలో వారం రోజుల్లోగా పూర్తి అయ్యేవాటి వివరం అరగంట లో(???) ఇవ్వమని మెయిల్ లో వచ్చిన ఫార్మెట్ కి రెండు నిమిషాల్లో సమాదానం ఇచ్చి(!!!) రికార్డ్ వర్క్ చూసుకుంటున్నాను. 
అప్పుడప్పుడు ఆఫీసు ప్రశాంతం గా ఉంటుంది. ఈ రోజు లాగే..
ఎవరో ఒక జంట నెత్తిన ‘మూత ఉన్న పెద్ద స్టీలు కేరేజి’ మా ఆఫీసు వరండా లో దించుకుని, బిడియంగా లోపలికి చూస్తూ మా స్టాఫ్ తో మెల్లగా మాట్లాడుతున్నారు. అద్దాల విండో లో నుండి నాకు కనిపిస్తూ ఉంది. 
మా స్టాఫ్ శ్రీను ఒక సీసా నిండుగా వాటర్ పట్టి వాళ్ళకి ఇచ్చాడు. 
“సార్ పుట్ట తేనె అంట తీసుకుంటారా?” నా రూము లోకి వచ్చి అడిగాడు. 
“వద్దు.. బాలు ఎక్కడ?”
“సిద్దవరం వెళ్ళాడు సార్. ఇంకాసేపట్లో ఆఫీస్ కి వస్తాడు.”
“ నువ్వు లంచ్ తెచ్చుకున్నావుగా. బాలుని వస్తూ జంక్షన్ లో పార్సిల్ తెమ్మను. అందరం ఇక్కడే తినేద్దాం.”
నేను సీట్లో పని ముగించుకుని బయటకి వచ్చి చేతులు కడుక్కుంటూ వాళ్ళని గమనించాను. 
వరండాలో ఎవరికి ఎబ్బంది లేకుండా ఒక మూలకి జరిగి చేతి సంచి లో తెచ్చుకున్న ఒక గుడ్డ మూట నుండి గట్టిగా ఉన్న రొట్టెలు తీసి మరో సీసా లోని ఎర్ర కారం వంచుకుని తింటున్నారు. 
“శ్రీను బాలు కి మరో పార్సిల్ తెమ్మని చెప్పు” లోపలికి వచ్చి నా సీట్లో కూర్చుంటూ చెప్పాను. 
అప్పటికే బాలు వచ్చేశాడు. తెచ్చిన పార్సిల్ ఆ దంపతులకి ఇచ్చి మరో పార్సిల్ కోసం వెళ్ళాడు.
***
తన ఊరు మహానంది అని, తేనె ఎప్పుడెప్పుడు ఎక్కడెక్కడి నుండి సేకరిస్తారో చెబుతూనే ఉంది. వాగుడు కాయ లాగా.. మా వాడు “ఇది బెల్లం పాకు/ ఇది కల్తీ” అంటాడు.
ఆవిడ మనో భావాలు దెబ్బ తిన్నాయి. ఇక మాటలు కట్టలు తెంచుకున్నాయి. 
‘ నట్టు లో ఉంటదిగా చూసుకొండయ్యా. (నెట్ లో అని కాబోలు) ఇదిగో గాజు గ్లాసు నీళ్ళలో ఒక చుక్క వేస్తే కరగకుండా అడుక్కి వెళ్తుంది, దూది తడిపి వెలిగిస్తే వెలుగుతుంది, బట్ట మీద వేస్తే పాదరసం లా పక్కకి జారుతుంది. గోరు మీద చుక్క వేస్తే అలాగే నిలబడుతుంది.” అంటూ అన్నీ డెమో చేసి చూపించినట్లు ఉంది. 
తేనె పుట్టు పూర్వోత్తరాలు చెప్పటం మొదలెట్టింది. విజయవాడ మంతెన సత్యనారాయన ప్రకృతి ఆస్పత్రి కి తానే పంపుతానని. రోజు వేడి నీళ్ళు తేనె కలుపుకు తాగితే వళ్ళు తగ్గుద్దని, పెద్ద గొంతు లో నాకు వినబడేట్టు గా అరుస్తూ (దొంగ రాస్కెల్ Grrr) చెప్పింది. 
పుట్ట తేనె, కొమ్మ తేనె ఎప్పుడెప్పుడు ఎక్కడెక్కడ విరివిగా ఉంటుందో ఒక ఎన్సైక్లోపీడియా లాగా వివరం గా చెబుతూ నే ఉంది. ఆ నోటికి మాటకి ఆఫ్ బటనే లేదు. ఆమెని భరాయిస్తున్న మగ మనిషి ని మరో సారి చూడాలని పించింది. బాగోదని ఉరుకున్నాను. లీటరు సీసా తేనె 300/- కి ఇస్తానని తీసుకోమని, కావాల్సింటే తన ఫోన్ నెంబరు వ్రాసుకోమని చెబుతూనే ఉంది. 
లోపల నుండి నాకు వినబడుతూనే ఉన్నాయి. 
బాలు ని పిలిచి “ఒక బాటిల్ తీసుకొని, వాళ్ళని పంపు. అసలే టెలీ కాన్ఫరెన్స్ తో చెవులు వాచి ఉన్నాయి.” అయిదు వందల నోటు ఇచ్చి చెప్పాను. 
వాళ్ళు వెళ్ళి పోయిన అయిదు నిమిషాలకి బాలు వచ్చి “రెండు బాటిల్స్ ఇచ్చింది. చిల్లర లేదు. సార్ కయితే 500 కి రెండు బాటిల్లు. అంది.” అన్నాడు నవ్వుతూ.. 
“వ్యాపారం.. నేర్చుకోండి” నేను కూడా నవ్వుతూ చెప్పాను. 
ఈ లోగా మా రెండో కుర్రాడు శ్రీను లోపలికి వచ్చి “సార్ ఆమె నెంబరు వ్రాసుకున్నాను కానీ పేరు అడగటం మర్చి పోయాను.” అన్నాడు 
“ ‘చెంచు లక్ష్మి’ అని సేవ్ చేసుకో.. “ :p

సన్మానం

వీది మలుపు తిరిగి ఇంటి వైపు వెళ్తుంటే.. మా వీదిలో మగాళ్ల గుంపు నా బండి ఆపేశారు. 
“ ఇంజనీర్ సార్ మీకో ఒక విషయం చెప్పాలి, ఆగండి” ఉపోద్ఘాతం గా మొదలెట్టారు. 
“ఇంటికెళ్ళి ఫ్రెష్ అయి వస్తాను. “
“అంత టైమ్ లేదు. అర్జెంట్ అయితే ఆ రోడ్డు పక్కకి వెళ్ళండి” ఒకాయన చెప్పాడు. అప్పటికే నానా విధాల పరిమళాలు నిలబడ్డ నలుగురి దగ్గర ఘుమాయిస్తున్నాయి. 
“కాసిని ఉడుకు నీళ్లయినా తాగి వస్తాను. “ 
“రేయ్ సారుకి మంచి టీ పట్టుకురా పో” .. అందుబాటులో ఉన్న ఒక కుర్రాడిని పురమాయించారు.
విషయం సీరియస్ అని, పంచాయితీ తప్పదని కొద్ది దూరం నుండి ఈ వ్యవహారం గమనిస్తూ నవ్వుతున్న ఓబులు రెడ్డి ( మా వీది లో ఛారిటీ స్కూల్ ప్రిన్సిపాల్, మా దేవాలయం జెనరల్ సెక్రటరీ) గారిని చూశాక అర్ధం అయింది.
బండి పక్కన ఉంచి గుడి ముందు అరుగు మీద కూర్చున్నాను. ఓబులు రెడ్డి గారు కూడా వచ్చి చేరారు.
“ఏమయింది మాస్టారు?” అని అడిగాను.
“ఏదో కుటుంబ విషయం. వాళ్ళనే చెప్పనియ్యండి.” ఆయన సన్నగా నవ్వుతూ అన్నాడు.
“సరే మీరే చెప్పండి.” బాశా పట్లు వేసుకుని కూర్చున్నాను.
మెడలో దండ వేసుకున్న పొట్టి వెంకటేశం ముందుకి వచ్చాడు. “రేపు శివరాత్రి రోజు మా సంపూర్ణ కి సన్మానం చెయ్యాలి.” అన్నాడు స్థిరంగా. సంపూర్ణ అతని బార్య.
నాకు కొంత విచిత్రం గా అనిపించింది. “ ఎవరికీ? మీ ఇంటావిడకా?” మర్యాద తెచ్చి పెట్టుకుంటూ అడిగాను.
వాళ్ళకి ఇద్దరు ఆడపిల్లలు ఉన్నారు. ఎప్పుడు మొగుడి మాట విన్నదే లేదు. ఒక లోటా నీళ్ళు చేతికి ఇచ్చినట్టు గాని, ఒక పూట కంచం లో అన్నం వడ్డించినట్లు గాని రికార్డు లలోనే లేదు. ఇంట్లో అతని గొంతు వినిపించి ఎరగదు. చాలా కాలం అతన్ని ఇంట్లో పనోడు అనే అనుకునేవాడిని. నాలుగేళ్ల క్రితమే మొగుడని నాకు తెలిసింది.
ఇష్టమయినా లేకున్నా, ఎడిటర్ కి బొమ్మ గీసేటోడికి వచ్చిన ప్రతి కధా చదవక తప్పనట్టు. .. బలవంతాన ఆసక్తి కలిపించుకుని. ‘ఏమిటి విషయం ?” అన్నాను జనాంతికంగా.
“మా ఆవిడ దేవత” అన్నాడతను ముద్ద ముద్దగా, జారిన లుంగీ చెంగు ని వంగి అందుకుంటూ ముందుకు తూలి పడ్డాడు.
“కాదని ఎవరయినా అన్నారా?” ఓబులు రెడ్డి గారిని అడిగాను. ఆయన నవ్వు ని బిగబట్టే ప్రయత్నం లో ఉన్నాడు.
కింద పడ్డ వెంకటేశం ఎందుకు వంగాడో మర్చి పోయి కాలికి మిగిలిన చెప్పు తీసుకుని పైకి లేచే ప్రయత్నం చేశాడు. మిగతా సువాసన వీరులు సాయం చేశారు.
“నా పెళ్ళాం దేవత.” అన్నాడు మళ్ళీ నమ్మకం గా ..
ఇవి సెన్సిటివ్ విషయాలు కాబట్టి .. ఈ రోజు కూడా జాగారం తప్పెట్టు లేదనుకుంటూ ఉంటే...
“దేవతని అపార్ధం చేసుకున్నాను. ఇవాళ నా పెళ్ళాం నాకు వేడినీళ్లు తోడింది. వేడివేడి అన్నం ప్లేటో పెట్టి, పక్కనే దోమల బాటు తీసుకుని కూర్చుంది. పిల్లలు ఇద్దరినీ ఇవాళ స్కూల్ లో ఏమి చెప్పారో నాన్నకి అప్పచెప్పి అప్పుడు పడుకోండి అని వాళ్ళతో చెప్పింది.... నా పెళ్ళాం దేవత.” వెంకటేశం చెప్పు ని చొక్కా జేబులో పెట్టుకున్నాడు.
“నా దేవత కి సన్మానం చెయ్యల్సిందే” ...