చెప్పులు

ఒక అధికారిక ప్రోగ్రాం కి, శలవు రోజు న అటెండ్ అయి మండల స్పెషల్ అధికారి అయిన DEO గారి కార్లో, జిల్లా హెడ్ కార్యాలయానికి బయలు దేరేసరికి మద్యానం రెండు దాటింది. (రెండేళ్ళ క్రితం సంఘటన)

..

మరో గంట ప్రయాణం ఉంది. ఆకలి ని బిస్కెట్ల తో బై పాస్ చేసి, చల్లటి మంచి నీళ్ళతో కడుపు నింపాము.

మీరు షార్ట్ స్టోరీస్ వ్రాస్తారని ఎంఇఓ గారు చెప్పారు. అన్నాడాయన కారు మెయిన్ రోడ్డు ఎక్కగానే.

సీరియస్ రైటర్ ని కాదు. కాని మనసుకి నచ్చినది అక్షరాలలోకి మారుస్తుంటాను.

అయితే మీకో ఇన్సిడెంట్ చెబుతాను.

‘చెప్పండి’ ఆసక్తిగా ఆయన వైపు చూసాను.

..

కొన్నాళ్ళ క్రితం దోర్నాల వద్ద ఒక స్కూల్ ఇన్స్పెక్షన్ కి వెళ్లాను. మిడ్ డే మీల్స్ ప్రోగ్రాం నిర్వహణ గురించి.

ఘాట్ లో ఒకటిన్నర కిలోమీటర్ల ప్రయాణం చేసి, నాలుగు ఫర్లాంగులు దూరం కాలి నడకన వెళ్ళాల్సి వచ్చింది.

మొత్తం ముప్పై మంది పిల్లలు ఉండొచ్చు. నాలుగు అయిదు తరగతుల్లో పది, పన్నెండు మంది మించరు.

వాళ్ళతో పాటు మద్యాన్న భోజనం చేసి రెండు గంటల పైగా గడిపాను.

చుట్టూ ఉన్న తండా ల నుండి రాళ్ళు, రప్పలు, ముళ్ళు ఉండే దారిలో నుండి కాలి నడకన సిమెంటు గోతాల లో పుస్తకాలు చుట్టుకుని వస్తుంటారు.

అక్కడ ఉన్న ఏకైక ఉపాద్యాయుడు భాద్యత గా ఉండటం నేను గమనించాను.

ఇర్రెగ్యులర్ గా స్కూల్ కి వచ్చే పిల్లలకి సాద్యపడిన వరకు చదువు చెప్పినట్లు పిల్లలతో ఇంటరాక్ట్ అయినప్పుడు తెలిసింది.

విషయం అంత ఆసక్తి దాయకం గా ఉండక పోవటం తో నేను వింటున్నానా లేదా అని అయన నన్నో సారి గమనించాడు.

‘మా (ప్రభుత్వ) స్కూల్ ల లో చదివే పిల్లలు మెజారిటీ బాగా బీద కుటుంబాల నుండి వచ్చే వాళ్ళు అయివుంటారు. మద్యాన భోజనం కోసం వచ్చే పిల్లలు అధికం. కనీస వసతులు కూడా ఉండవు. స్కూల్ లో ఇచ్చే ఏకరూప దుస్తుల గురించి మీకు చెప్పేదేముంది.’ ఆయన నన్ను చూసి నవ్వాడు.

నేనే ఏ స్కూల్ కి వెళ్ళినా పిల్లల్ని ఎదో ఒకటి అడిగి కొంచెం శ్రద్దగా నేర్చుకుంటున్న పిల్లలకి ఎవరో ఒకరిని సెలెక్ట్ చేసి నా కారు డిక్కీ లో ఎప్పుడూ ఉండే చెప్పుల (స్లిప్పర్) జతలు, పెన్నులు, పుస్తకాలు, పలకలు ఇస్తూ ఉంటాను. పిల్లలని ప్రోత్సహించడానికి ఇలా చేస్తుంటాను. నాకు ఇదో వ్యసనం.

నవ్వాడాయన. నేను ఆయన్ని అభిమానం గా చూసాను.

ఆరోజు ఒక చెప్పుల జత టేబుల్ మీద పెట్టి...

నాలుగు అయిదు తరగతి పిల్లలకి మొత్తం పన్నెండు మంది కి తలా ఒక ఏఫోర్ కాగితం ఇచ్చి కొన్ని ప్రశ్నలు బోర్డు మీద వ్రాసి వాటికి సమాధానాలు కాగితం మీద వ్రాసి ఇవ్వమని చెప్పాను. బాగా వ్రాసిన వాళ్లకి చెప్పుల జత బహుమతి అని చెప్పాను.

కాగితం కుడి పక్క మూలన వాళ్ళ పేరు, క్లాసు వ్రాసి ఇవ్వమని అడిగాను.

వ్రాసాక పేపర్లు టీచర్ కి ఇచ్చి బాగా వ్రాసిన పిల్లాడిని సెలెక్ట్ చేసి వాటిని గిఫ్ట్ గా ఇవ్వమని చెప్పి రిటర్న్ అయ్యాను.

ఆయన చెప్పటం అయిపొయింది అన్నట్లు ఆపాడు.

ఇదొక సంఘటన. సాదా సీదా ది. ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోటానికి ఏమీ లేదు. ఈయన డబ్బా తప్ప అని మనసులో అనుకుంటున్నప్పుడు. ..

కధ అయి పోలేదు... అన్నాడాయన.

పేపర్లు నేను దిద్దుతానని అనుకుని పన్నెండు మంది పిల్లల్లో ఎనిమిది మంది ఒకే పేరు వ్రాసారు ట ..

'కుప్పయ్య' అని ...

వాళ్ళందరిలో ఉత్త కాళ్ళతో స్కూల్ కి వచ్చే వాడి పేరు అది.

ఇద్దరు అమ్మాయిల కధ

ఈ కధ ముప్పై అయిదేళ్ళ క్రితం 12 మార్చి 1982 న మాదాపూర్ అనే గ్రామం లో ఉత్తర ప్రదేశ్ లోని గౌండ జిల్లాలో మొదలయ్యింది.

క్రిమినల్స్ గురించి సమాచారం రావటం తో తన సబ్ అర్దినేట్స్ తో కలిసి DSP ఎస్.పి. సింగ్ రాత్రి వేళ హుటాహుటిన వెళ్ళాడు.
అతని శరీరం మర్నాడు ఉదయం ప్రభుత్వ అసుపత్రి కి చేరింది.
మరో 12 మంది దుండగులతో కలిసి అతను బాంబు దాడిలో చనిపోయినట్లు బార్య విభా సింగ్ కి సమాచారం పంపారు.

నిజానికి DSP సింగ్ కి అతని సబ్ అర్దినేట్స్ కి మధ్య ఉన్న వైరం అతన్ని పొట్టన పెట్టుకుంది. అతని సబ్ ఆర్దినేట్స్ ఒక నకిలీ ఎన్కౌంటర్ లో చంపేశారు.

“దయచేసి నన్ను కాల్చొద్దు. నాకు ఇద్దరు పసిపిల్లలు ఉన్నారు” అనేది ఆయన చివరి మాట.

సింగ్ భార్య 'విభా సింగ్' హై కోర్టుని ఆశ్రయించింది. సిబిఐ కి కేసు బదలాయించారు. తోటి ఉద్యోగులు క్రిమినల్స్ తో కలసి ఈ దారుణానికి పాల్పడినట్లు సిబిఐ చార్జ్ షీట్ ఫైల్ చేసింది.

సుదీర్గమయిన కోర్టు ప్రక్రియ మొదలయింది.
**
DSP సింగ్ హత్య జరిగినప్పటికి, అతనికి బార్య విభా సింగ్ కి కింజాల్ అనే ఆర్నెళ్ళ పాప, ఇంకా లోకం చూడని (ప్రింజాల్ సింగ్) బిడ్డ ఉన్నారు.

తల్లి కి వారణాసి ట్రెజరీ లో ఓక చిన్న ఉద్యోగం ఇచ్చి ప్రభుత్వం చేతులు దులుపుకుంది.

తండ్రి మరణాన్ని ప్రశ్నిస్తూ న్యాయం కోసం తల్లి చేసిన పోరాటం నీరు కారి పోయింది. భర్త తో పాటు పని చేస్తున్న ఉద్యోగులు ఆమెకి ఎవరు సహకరించలేదు.

ఆమె ఉద్యోగం లో జాయిన్ అయింది. రెండో బిడ్డ భూమి మీదకి వచ్చింది.
ఇద్దరు పిల్లలని ఆమె చదివించడం మొదలెట్టింది.

కొద్ది ఆదాయం, తండ్రి లేని ఒంటరి కుటుంభం. అన్ని రకాల గడ్డు సమస్యలని ఎదుర్కుంది.

పిల్లలిద్దరూ వారి చదువుల కోసం అనేక త్యాగాలు చేసారు.

తండ్రి ఫోటో ని చూస్తూ.. అతన్నే ఇన్స్పిరేషన్ గా తీసుంటూ ఇష్టపడి చదువు సాగించారు.

పెద్దమ్మాయి కింజాల్ డిల్లీ లోని అత్యున్నతమయిన “లేడి శ్రీరాం కాలేజ్” లో సీటు సంపాదించింది.

కింజాల్ డిగ్రీ మొదటి సంవత్సరం లో ఉన్నప్పుడు తల్లి కి కాన్సర్ అని తెలుసుకుంది. ఆమె ఎక్కువ కాలం జీవించే అవకాశం లేదని తెలిసిన రెండు రోజుల కి వ్రాసిన పరిక్షల లో ఆమె యునివర్సిటీ టాపర్ గా నిలిచి గోల్డ్ మెడల్ సాధించింది.

తల్లి మరణ శయ్య వద్ద తామిద్దరు UPSC క్రాక్ చేస్తామని మాట ఇచ్చింది.

**
2004 లో తల్లి మరణానంతరం అక్క చేల్లెల్లిద్దరు డిల్లీ చేరారు.

ముఖర్జీ నగర్ లో ఒక సాదారణ గది లో నివాసం ఉంటూ UPSC కి చదవటం మొదలెట్టారు.
మిత్రుల వద్ద అరువు తెచ్చుకున్న పుస్తకాలతో వాళ్ళు యజ్ఞం మొదలెట్టారు.

స్వగ్రామం మరిచి పోయారు.
బందువులు లేరు. ఒక పండగ లేదు ఒక సరదా లేదు. ఒక విరామం లేదు. వాళ్లిద్దరు ఒకరి కొకరు ప్రేరణ. వాల్లిదరికి తల్లి తండ్రి ప్రేరణ.

2007 లో కింజాల్ సింగ్ IAS, ప్రింజాల్ సింగ్ IRS ని సాధించారు.

వారిద్దరి పట్టుదల విజయగాధ జ్యుడిషిల్ వ్యవస్థని తాకింది.
తండ్రి ని చంపిన 31 ఏళ్ల తర్వాత, చార్జ్ షీట్ చేసిన 27 ఏండ్ల తర్వాత ఎనిమిది మంది పోలిస్ అధికారులని నిందితులుగా నిర్ధారించింది. ఎస్ పి సింగ్ నిజాయితీ ని, తల్లి ఆరోపణలని నిజమని ప్రపంచానికి కోర్టు రుజువు చేసింది.

తీర్పు చెప్పినప్పుడు అప్పటి 'లక్ష్మి పుర ఖేరి' జిల్లా కలెక్టర్ & మేజిస్ట్రేట్ గా ఉన్న కింజాల్ సింగ్ దుఖం దాచుకోలేక పోయింది. కన్నీటి పర్యంతం అయింది.
**
ఆడపిల్లలని తక్కువ గా చేసి చూసే/మాట్లాడే వాళ్లకి కింజాల్ సింగ్, ప్రింజాల్ సింగ్ ఒక సమాధానం.
దేశం గర్వించదగ్గ ఈ సోదరీమణులు ఇద్దరు నేటి అనేక మంది పిల్లలకి ఆదర్శం.