Wednesday, 7 November 2018

శ్యామలాంబ


“మా అమ్మ చేతి పలావ్ తినటానికి పెట్టి పుట్టాలి” అంది. శామలాంబ మూడో కూతురు బెంగుళూరు లో హార్మోని పెట్టె (software) పని చేసే భర్త తో.. 
సముద్రం రొయ్యలు గోంగూర కూర తిని ఎన్నాలయిందో.. పెద్దల్లుడు అత్తగారు వినేట్టుగానే కోమలి తో అన్నాడు. 
మనమడిని, మనమరాళ్ళని బజారంతా తిప్పి వాకింగ్ కి కూడా వచ్చే మిత్రులందరికి పరిచయం చేసి అప్పుడే ఇంట్లోకి వస్తున్న పరంధామయ్య కి ఎదురొచ్చి చేతి సంచీ,,, కొంగున ముడి వేసుకున్న డబ్బులు చేతిలో పెట్టింది. న్యూస్ పేపర్ చించి దాని మీద పెన్సిల్ తో వ్రాసిన లిస్టు కూడా చేతికిచ్చింది. “అర్జంటుగా అటో కి వెళ్లి అన్నీ తీసుకుని ఆటోకి వచ్చేయండి. లోబించకండి. నడిచి వస్తే.. బోజనానికి అందవు.” అంది. 
కళ్ళజోడు లోనుండి పెన్సిల్ రాతలని ఒక్క సారి చూసి “ఇవన్నీ ఇవాల్టికేనా?” అడిగాడు. 
శామలాంబ కోపంగా చూడబోయింది కానీ... తమాయించు కుంది. 
తీరా ఆయన సంచీ తో బజారు మూల తిరగాగానే..”అయ్యో ఒక్క చుక్క కాఫీ నీళ్ళయినా ఇచ్చాను కాదు.” అనుకోని బాధపడింది. 
దసరా పండక్కి రావటం వీలుపడని పిల్లలు అందరూ కూడబలుక్కుని, దీపావళి కి ప్లాన్ చేసుకున్నారని తెలిసి, శ్యామల, పరంధామయ్య సంతోషం సంతోషం కాదు. రెండో అమ్మాయి వాళ్ళు హైటెక్ సిటీ దగ్గర అపార్ట్ మెంట్ కొనేటప్పుడు ఆర్ధిక సాయం చెయ్య లేదని రెండో అల్లుడు మనసు కొరవ పెట్టుకుని ఉన్నాడు. 
దైవానుగ్రహం ముగ్గురు కూతుర్లు, అల్లుళ్ళు, ఇద్దరు మనవళ్ళు , ముగ్గురు మనమరాళ్ళు... అందరూ అత్తగారి ఇంట్లో పోగవటం అంటే మాటలా?? పండగకి అందం వచ్చినట్లు కదూ...
శ్యామలాంబ హడావిడి వారం నుండే మొదలయ్యింది. చేతికి ఉన్న రెండు గాజుల్లో ఒకటి పరంధామయ్య కి ఇచ్చి, తెలిసిన వాళ్ళ వద్ద హామీ ఉంచి ఒక పాతిక వేలు తీసుకురండి. అంది. 
“పాతిక వేలా?..నా దగ్గర ఒక పది పన్నెండు వేలు ఉన్నాయి. ఓహో.. అవి కాకనేనా? నీ గాజులు తీయోద్దులేవే... మా వెంకటేశం గాడిని అప్పడుగుతాను” అని చెప్పాడు గాని మర్నాడు శ్యామలాంబ రెండు గాజులు స్థానబ్రంశం చెందితే గాని పాతిక వేలు పుట్టలేదు. 
కుతుర్లకి, అల్లుళ్ళకి, మనవళ్ళకి, మనమరాల్లకి కావాల్సిన బట్టలు వాళ్ళని ఫోన్ లో సంప్రదిస్తూ క్లాత్ మార్కెట్ అంటా హడావిడి చేసి కొనింది. కూతుర్లకి జాకెట్లు వాళ్ళ అభీష్టం మేరకు కుట్టించింది. 
వెన్నపూస వేసి కారప్పూస వత్తింది. బియ్యపు పిండి పరంధామయ్య చేత కొట్టించి చక్కలు చేసి పెట్టింది. రెండు మానికల నెయ్యి తెప్పించి, నువ్వుల ఉండలు చేసింది. ఇది పెద్దమ్మాయి కి, ఈ డబ్బాలు రెండో దానికి, ఈ స్టీలు డబ్బాలో మూడో పిల్లకి, అంటూ అన్ని సర్ది పెట్టింది. 
వారం నుండి బొంగరం లాగా పని చేస్తూనే ఉంది. పరంధామయ్య ని నిమిషం కూర్చో నివ్వలేదు. తను కూర్చో లేదు. 
ముందు రోజు నరక చతుర్దశి. 
అనుకున్నట్లు గానే పిల్లలందరూ వచ్చేశారు. చిన్నల్లుడు, అమ్మాయి ట్రైన్ కి మిగలిన వాళ్ళు బస్ కి వచ్చేశారు. వచ్చీ రాగానే బాయిలర్ పొయ్యి వెలిగించి కుంకుళ్ళు కొట్టి పిల్లలందరికీ తల స్నానం చేయించింది. శ్యామలాంబ... పులగం వండి నేటి గారెలు చేసింది. నాటు కోళ్ళు కోయించి కూర చేసి పెట్టింది. సాయంత్రం తాత తో కలిసి పిల్లలు దీపావళి మతాబులు కొనటం పూర్తి అయింది. 
***
“మా అమ్మ చేతి పలావ్ తినటానికి పెట్టి పుట్టాలి” అంది. శామలాంబ మూడో కూతురు బెంగుళూరు లో హార్మోని పెట్టె (software) పని చేసే భర్త తో.. 
సముద్రం రొయ్యలు గోంగూర కూర తిని ఎన్నాలయిందో.. పెద్దల్లుడు అత్తగారు వినేట్టుగానే కోమలి తో అన్నాడు. 
***
మద్యానం బోజనాలప్ప్పుడు అల్లుళ్ళు ముగ్గురికి పోటీ పడింది. వండిన పలావు, గారెలు, మెతుకు కూడా వదలకుండా తినెయ్యాలని, చిన్న పిల్లలు ఉత్యాహపరుస్తుంటే.. కూతుర్లు కొసరి కొసరి వడ్డిస్తుంటే... ముగ్గురూ పందెం లో విజేతలు అయ్యారు. 
సాయంత్రం పకోడీలు, ఉల్లి బజ్జీలు పలహారం పూర్తి అయ్యాక.. 
ఒక్కొక్కరూ తిరుగు ప్రయాణానికి సర్దటం మొదలయ్యింది. 
పిల్లలకి తినుబండారాలు డబ్బాలు.. బట్టలు అన్నీ సర్దుకోవటం పూర్తి అయింది.
పండగ సంబరం అంతా చేత్తో తీసేసినట్లు దూరం అవుతుండటం తో శ్యామలాంబ మొఖం మీద మళ్ళీ దిగులు మొదలయ్యింది. 
పెద్దమ్మాయి కుటుంబం, రెండో అమ్మాయి కుటుంబం రాత్రి తొమ్మిది కే బస్టాండ్ కి అటో లో వెళ్లి పోయారు.
పదిన్నరప్పుడు చిన్నమ్మాయి, చిన్నల్లుడు, చంటి దాన్ని తీసుకుని రైల్యే స్టేషన్ కి సెండ్ ఆఫ్ కి వెళ్ళారు శ్యామలాంబ, పరంధామయ్య లు..
ట్రైన్ అరగంట లేటు గా వచ్చింది. జాగర్త లు చెప్పి పిల్లలని ఎక్కించి ఇంటికొచ్చేసరికి పదకొండున్నర దాటింది. 
“నాకు తృప్తిగా ఉందండీ..” అంది శ్యామలాంబ భర్త తో..
పరంధామయ్య చేతి సంచీ లో నుండి ఒక పొట్లం తీసి “ ఈ రెండు ఇడ్లీ తిని కాసిని మజ్జిగ కలుపుకుని తాగు. శోష వచ్చి అడ్డం పడగలవు” అన్నాడు. 
శ్యామలాంబ పరంధామయ్య కళ్ళలోకి నేరుగా చూసింది.  



Sunday, 14 October 2018

దీర్ఘ సుమంగళీ భవ


వర్షం కురవటం ఆగి అరగంట దాటింది.
సిమెంటు రేకుల కప్పు నుండి సన్నగా కారుతున్న వర్షం నీరు సరిగ్గా స్టౌ మీద పడుతుంది.
వర్ధని పొయ్యి పక్కకి జరిపి ఖాళీ పెయింట్ డబ్బా ఒకటి అక్కడ ఉంచింది.
ముందు గదిలో పడక కుర్చీ లో కుర్చుని పేపరు చూస్తున్న ముకుందం “టైం ఎంతయింది?” అని పెద్ద గొంతు తో అడిగాడు.  
తన మాట తనకి వినబడాలి అంటే ఆమాత్రం అరవాల్సిందే..
“ఎనిమిదిన్నర..” అంతే గొంతు తో వర్ధని సమాదానం చెప్పింది.
పక్కకి జరిపిన స్టవ్ మీద ఒక స్టీలు గిన్నెలో పాలు కాచి, కొద్దిగా ఫిల్టర్ డికాషిన్ కలిపి ఒక కప్పులో పోసి, ప్లేట్లో రెండు రసుకులు  ఉంచి తీసుకువచ్చి ముకుందం ముందు ఉంచింది.
ఆతని తల తృప్తిగా ఊగింది. రెండు రసుకులు నోట్లో వేసుకుని కాఫీ చప్పరించి, జేబులోనుండి చుట్టిన లంక పొగాకు చుట్ట ముట్టించాడు. ఇక మధ్యానం భోజనం వేళయితే తప్ప ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్టడు. కొడుకు చూసి  పడేసిన నిన్నటి పేపరు తాజాగా అక్షరం మిగలకుండా లావు పాటి కళ్ళజోడు లోనుండి చదివేస్తాడు. అప్పుడప్పుడూ బార్యని పిలిచి కొన్ని వినిపిస్తూ ఉంటాడు.
“నువ్వు కుడా ఒక గుక్క తాగు” అన్నాడు బార్యతో తల ఊపుతూ. అతను తల ఊపినప్పుడల్లా అడవిలో మృగరాజు లాగా ఉంటాడు. భారీ మనిషి.
వర్ధని నాలుగు వందల గజాల స్థలం లో ఒక మూల ఉన్న అవుట్ హౌస్ లాటి రేకుల ఇంట్లో నుండి మద్యలో ఉన్న విశాలమయిన ఇంటిలోకి వచ్చింది. కోడలు మనమడిని రెడీ చేస్తూ ఉంది. వర్ధని ని చూడగానే “వీడిని స్కూల్ బస్సు ఎక్కించండి నాకూ లేట్ అవుతుంది.” పిల్లాడి కి రెండు కాళ్ళకి బూట్లు తొడిగి  పమిటలో శుబ్రంగా తిడిచి పుస్తకాల సంచీ  అందుకుని వాడి రెక్క పుచ్చుకుని బయటకి నడిచింది.
వర్ధని వీది మలుపులో పిల్లాడిని స్కూల్ బస్సు ఎక్కించి వచ్చాక, సాయంత్రానికి చెయ్యాల్సిన పనులు లిస్టు ఏకరువు పెట్టి కోడలు కూడా ఆఫీసు కి బయలు దేరింది.
***
కొడుకు ఇంటి వంట గది సర్ది అంట్లు బయట వేసి మనమడు ఆట వస్తువులు సర్దుతూ ఉండే సరికి ‘జరీనా’ వచ్చింది.
జరీనా వాగుడు కాయ. ముపై ఏళ్ల పరిచయం. వర్ధని  కడుపుతో ఉన్నప్పుడు పనికి కుదిరింది. పని మనిషి కోసం రేకుల గది ఒకటి  కాంపౌండ్ లోపల  కట్టిస్తాను అన్ని ముకుందం అన్నప్పుడు ఆమె ఒప్పుకోలేదు. పని మనిషి కుటుంబం కోసం కనీస సౌకర్యాలతో రెండు గదులు  అనేసరికి వర్ధని భర్త ని వారించింది. ముకుందం ఆమెకి నచ్చచెప్పి  మెయిడ్ రూమ్ కట్టించాడు.
జరీనా, కొలిమి పని చేసే ఖాదర్ తో పాటు ఆ గదిలోనే ఉండేది. ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టటం ఆ ఇంట్లోనే పెరగటం పెళ్ళిళ్ళు అవటం అన్నీ అయిపోయాయి. కొడుకు ఎదో డిపార్ట్మెంట్ స్టోర్ లో మేనేజర్ గా చేస్తాడు. అదే స్టోర్ లో పని చేసే పిల్లని పెళ్లి చేసుకుని దగ్గరలో వేరే ఇల్లు చూసుకుని జరీనాని, ఖాదర్ ని తీసుకుని వెళ్లి పోయాడు. అదే ఇంట్లో స్వయంగా తామే ఉండాల్సి వస్తుందని వర్ధని ఉహించలేదు.
కొడుకు  ఉద్యోగం చేసే భార్యని పేపర్ లో ప్రకటించి మరీ సెలెక్ట్ చేసుకున్నాడు. మనుష్యులని సంభందాలని డబ్బుతో కొలవటం అలవాటు చేసుకున్నాడు. అది తొలుత గమనించింది ముకుందమే ..
మెయిడ్  హౌస్ లోకి మారడం అనే ఆలోచన అతనిదే..
ముకుందం రోజు చుట్ట కాలుస్తాడు. వాకింగ్ కి వెళ్లి వేపపుల్ల నోట్లో పెట్టుకుని వస్తాడు. అతను ఉమ్మి వేయటం కోడలికి నచ్చదు. మనమడిని దగ్గరకి రానివ్వదు. రెండు రకాల వంటలు పనిమనిషికి చెప్పి చేయించడం మొదలెట్టింది.
“వర్దనీ... నాలుగువేలు పై చిలుకు పెన్షన్ వస్తుంది. మన గంజి మనం కాసుకుంటూ బతకటానికి ఈ ఇల్లు చాలదా?” అన్నాడు ఒకరోజు.
మొదట ఆశ్చర్యపోయిన వర్ధని .. రెండు రోజుల్లోనే భర్త చెప్పిన మాట ని అనుసరించింది. పాత నవారు మంచం, పడక కుర్చీ, కొద్ది వంట  సామాను ఆ గది లోకి మార్చుకుంటుంటే కొడుకు ఎదో మాట్లాడ బోయాడు. కోడలు కళ్ళతో రిమోట్ చేసింది. అప్పటి నుండి ముకుందం కొడుకు ఇంట్లో అడుగుపెట్టిందే లేదు. వర్ధని మాత్రం కొడుకు కోడలు పనిలోకి వెళ్ళగానే పనిపిల్ల తో  ఇల్లు శుభ్రం చేయించడం (చేయటం) ముకుందం అవసరాలు చూసుకోవటం చేస్తూ ఉంటుంది.
జరీనా ఎప్పుడయినా తీరిక చేసుకుని తమని పలకరించడానికి వస్తుంది.
వచ్చిన రోజు తనకి సాయం గా ఒక పూట ఉంటుంది. ముకుందం తో ఆయనకీ వినబడే వాయిస్ తో చాలా విషయాలు చెబుతుంది.
“ఏంటమ్మా... ఈ ఖర్మ స్వంత ఇంట్లోనే  ఈ రేకుల కొంపలో వేరే పొయ్యి” అంది పలకరింపుగా..
వర్ధని నవ్వింది.
“ఒక్క సాయం చెయ్యవే... జరీనా  “
“చెప్పండమ్మా...”
“ కాసేపు ఇల్లు కనిపెట్టుకుని ఉండు. స్నానం చేసి గుడి కి వెళ్లి వస్తాను. ఆయనొక్కడే ఉంటాడు. బయట ఎవరయినా పిలిచినా వినబడదు.”
“ ఓ అదేమంత భాగ్యం .. అలానే వెళ్లి రండి.”
***
వర్ధని వచ్చేసరికి రెండు గంటల  పైగా పట్టింది. ఖాళీ స్థలం లో ముకుందం పెంచుతున్న ఆకు కూరలు, కూరగాయల మొక్కల కి పాదులు చేసి ఎరువు వేయటం లో సాయం చేసింది జరీనా.
పొయ్యి మీద భోజనం తయారు చేసి పెట్టింది. ఆకుకూర పప్పు చేసింది.
వర్ధని రాగానే ముగ్గురూ చాప పరుచుకుని బోజనానికి కూర్చున్నారు. ముకుందం పడక కుర్చీ ముందు ఒక చక్క స్టూల్ ఉంచి భోజనం వడ్డించింది.  
“గాంధీ బజార్లో ఉన్న గుడికి వెళ్లి వచ్చాను.”
“ఈ వీది చివర్లోనే గుడి ఉంది కదమ్మా.. అంత దూరం లో ఉన్న గుడికి ఎందుకు వెళ్ళటం? దేవుడు ఎక్కడయినా దేవుడేగా?” అంది జరీనా.
ముకుందం అన్నం ముద్ద నోట్లో పెట్టుకుంటూ “ఈ వీది లో ఉన్న పూజారి వయసులో పెద్ద వాడు. పూజ చక్కగా చేస్తాడు. ప్రసాదం పెట్టి ఆశీర్వచనం చేసి గాని పంపడు.
వర్ధని నవ్వింది.
“గాంధీ నగర్ గుడిలో కుర్ర పుజారీ ఎర్రగా ... బాగుంటాడు.” అంది.
ముకుందం అదేమీ పట్టించుకోకుండా “ ఈయన ‘దీర్ఘ సుమంగళీ భవ’ అని శటగోపం పెట్టి ఆశీర్వదిస్తాడు. అదెక్కడ నిజమయి, తను ముందే వెళ్లి పోయి, నేను బికారి ని అవుతానని ...” ముకుందం కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు.












Thursday, 27 September 2018

శివ సుబ్రహ్మణ్యం

తమిళనాడులో మంచి కళాశాల లో ఇంజనీరింగ్ విద్య అభ్యసించాలని అనుకునేవారికి SSN కాలేజి గురించి పరిచయం చెయ్యక్కరలేదు.
సువిశాలమయిన ప్రాంగణం, అన్ని ఆధునిక సౌకర్యాల తొ కళాశాల. ఆధునిక లైబ్రరీ..ఆన్లైన్ పత్రికలు, ఎన్నో పుస్తకాలు ప్రశాంతమయిన హాల్స్ .. ఆసక్తి ఉండాలేగాని అందుబాటులో సర్వ విజ్ఞాన భండారం...
శివ సుబ్రహమణ్యం అనే ఒక సాధారణ మయిన కాఖీ డ్రెస్ వేసుకున్న యువకుడిని, కాలేజీ మొదలయిన అరగంట తర్వాత అక్కడే చూడొచ్చు. తిరిగి కాలేజి ముగిసే అరగంట ముందు వరకు అక్కడే ఉంటాడు. చేతి సంచి లో తెచ్చుకున్న రద్దు పేపర్ల పుస్తకం లో నాసిరకం బాల్ పెన్ను తొ తనకు నచ్చిన విషయాలు వ్రాసుకుంటూ ఉండేవాడు.
విల్లుపురం జిల్లా లోని ముత్తతూర్ లో అతను హైయ్యర్ సెకండరీ వరకు చదివాడు.
సైన్సు, లెక్కల్లో అద్బుతమయిన ప్రతిభ కనపరిచే వాడు. పరిస్థితులు అనుకూలించక, కుటుంభానికి ఆర్ధిక భారం కాలేక SSN ఇంజినీరింగ్ కాలేజి లో బస్సు కండక్టర్ గా కొద్ది పాటి వేతనానికి చేరాడు.
ఉరి చివర చిన్న గదిలో ఉంటూ వచ్చిన జీతం లో కొంత బాగం ఇంటికి పంపుతూ ఉండేవాడు. వేసుకోటానికి రెండు జతల కాఖీ యునిఫారం బట్టలు, హవాయి చెప్పులు, ఒక చేతి సంచీ అతని ఆస్తి.
కాని వీటన్నిని మించి శివ సుబ్రహ్మణ్యం వద్ద మరొక విలువయిన ఆస్తి ఉంది. ఆది “దృక్పదం “
కాలేజి ట్రిప్స్ అవగానే బస్సులు ఒక వరసలో నిలబెడతారు. తిరిగి సాయంత్రం వరకు అతనికి అక్కడ పని ఉండదు.
తనతో పాటు మిగిలిన డ్రైవర్లు, కండక్టర్ లు ఒక చెట్టు నీడ న చేరి కార్డ్స్ ఆడుకోవటమో, కబుర్లు చెప్పుకోవటమో చేసేవాళ్ళు.
శివ సుబ్రమణ్యం తన చేతి సంచీ తీసుకుని నేరుగా కాలేజి లైబ్రరీ కి వెళ్ళేవాడు. లైబ్రయిన్ తొ మంచిగా ఉంటూ ఒక మూల కుర్చుని తనకి కావాల్సిన పుస్తకాలు చదువుకునే వాడు.
కాలం ఆగదు. నడుస్తూనే ఉంటుంది. అనేక మార్పులని తెస్తూ ఉంటుంది. దానికి సద్వినియోగం చేసుకోవటం లేదా వృధా చేసుకోవటం అనేది మాత్రం అచ్చంగా మన చేతుల్లోనే ఉంటుంది.
ప్రైవేట్ గా డిగ్రీ వ్రాసి మంచి మార్కులతో పూర్తి చేసిన సుబ్రమణ్యం అంతటితో ఆగలేదు.
UPSC పరిక్షల వైపు దృష్టి సారించాడు.
ఎవరి బలవంతం మీదో, మొక్కుబడి గానే, హోదా కోసమో, కాటగిరి లు వాడుకోవటం కోసమో ఆతను చదవలేదు.
అతనికి ఒక గొప్ప 'దృక్పదం' ఉంది ఒక 'లక్షం' ఉంది. అందుకే అతని కి విజయం లొంగిపోయింది.
*****Odisha రాష్ట్రం లొనీ బొలంగిర్ జిల్లా లో ప్రస్తుతం IPS అధికారి గా బాధ్యతలు నిర్వహిస్తున్న శ్రీ శివ సుబ్రహ్మణ్యం ఇప్పటికీ ఒక సాధారణం గా కనిపించే అసాధారణ వ్యక్తి.

ఈ ఉదయం అతనికి ఒక అభినందన ....

Tuesday, 25 September 2018

మారుతీ రావు

మెయిన్ బాజారు నుండి ఒక సన్నటి వీదిలో పాతకాలం నాటి పెంకు ఇంటికి పెద్ద అక్షరాలతో “హరికా స్టూడియో ‘ అన్న ఒక బోర్డు ఉంది.
మండల కేంద్రం అయినా పొగాకు వ్యాపార ఆధారిత ప్రాంతం. ఒక మాదిరి టౌన్.
వరండా కి ఒక ఇనుప గ్రిల్లు ఉంది.
ఒక పక్కగా నీలం రంగు బాగ్ గ్రౌండ్ బోర్డు మరో రెండు పక్కలా చిక్కటి కర్టెన్లు అవసరాన్ని బట్టి వాడుకునే విధంగా ఉన్నాయి.
బయట గ్రిల్లు కి అమర్చిన చెక్క మీద ఉన్న కాలింగ్ బెల్ మోగించాడు ఆయన.
లోపల నుండి ఒక పాతికేళ్ళ అమ్మాయి వాకిలి కర్టెన్ తొలగించి వచ్చింది.
“గంగాధరం లేరండీ. హై స్కూల్ లో టెన్త్ పిల్లలకి పాస్ పోర్ట్ ఫోటో లు తీయటానికి వెళ్ళారు. మధ్యాహ్నం అవుతుంది అని చెప్పారు.”
నేను నీ కోసమే వచ్చానమ్మా.. “లావణ్య కదూ?”
తెలియని వ్యక్తి తన పేరు చెప్పటం అదీ తనకోసమే వచ్చానని చెప్పటం ఆమెని ఆశ్చర్య పరచింది.
‘రండి కూర్చోండి’ అంది దారి ఇస్తూ..
..
“మొన్న ఆదివారం మార్కెట్ లో నువ్వు పర్సు పారేసుకున్నట్లు ఉన్నావు.” అయన చేతి సంచీ లో నుండి ఒక వెల్వెట్ తో చేసి నగిషీలు అంటించిన ఒక చేతి పర్సు తీసి చూపించాడు.
“లేదండీ ఇది నా పర్సు కాదు. పైగా నాకు మార్కెట్ కి వెళ్ళే అవసరం లేదు. మీరు కరెక్ట్ చిరునామాకే వచ్చారా?”
ఈ లోగా లోపల ఉయ్యాల లో నుండి ఒక పసిబిడ్డ ఏడుపు వినిపించింది.
“కూతురా? ఎన్నో నెల? హారిక కదూ పేరు?”
లావణ్య లోపలి వెళ్తూ అతన్ని అనుమానంగా చూసింది.
పసిబిడ్డ ని ఎత్తుకుని ఏడుపు మాన్పిస్తూ బయటకి వచ్చింది. “అసలు మీకేం కావాలి అంది” అసహనంగా..
ఆతను అదేమీ పట్టించు కోకుండా పర్సు లోనుండి మడత పెట్టిన తెల్ల కాగితాలు తీసాడు.
“వీటిని చూడమ్మా. ఏమయినా గుర్తుకి వస్తుందేమో “
కాగితాలు చేతిలో కి తీసుకుంటూ నే ఆమె కి కాళ్ళు వణికాయి. నిలబడలేనట్టు ఆమె అక్కడే కూల బడి పోయింది.
‘మీరు? మీరు?” అంది.
“నేను రాకేశ్ వాళ్ళ తండ్రిని. నువ్వు రాకేశ్ అర్దరాత్రి దాటాక చాటింగ్ లో మాట్లాడుకున్న సంభాషణలు ఇంకో వంద పేజీలు ఉన్నాయి.”
లావణ్య బేలగా చూసింది.
“గతం గురించి పోస్ట్ మార్టం కోసం నేను రాలేదు. తెలిసీ తెలియని అడాలిసెన్స్ లో ఎదో జరిగిపోయింది. మీ మధ్య అంత బలమయిన నమ్మకం కాని ఓపిక గాని లేవు. ఇద్దరూ చెరో దారి అయ్యారు. నీకు హరిక పుట్టింది. మా వాడు కూడా త్వరలో తండ్రి అవబోతున్నాడు. మీ సంభాషణ అంతా ఆరోనెల గర్భిణి.. నా కోడలు చదివింది. ఒక్క సారి ఆలోచించు ఆమెకి ఎలా ఉంటుంది.”
అక్కడ మౌనం పరుచుకుంది.
“తప్పు మావాడి వద్దా ఉంది. వాడిని కూడా మందలిస్తాను. కాని దీనీ వల్ల ఎక్కువగా నష్ట పోయేది నీ జీవితమే.
అటునుండి మరో సారి నీకు ఫోన్ రాకుండా నేను చేస్తాను. నువ్వు ఏం చేస్తావో నాకు తెలీదు. మీ మధ్య ఎలాటి పలకరింపులు ఉండకూడదు.”
“గంగాధరం మంచి కుర్రాడు. అతన్ని దూరం చేసుకోకు.
అతనికి హైస్కూల్ ఫోటో ల పని చెప్పించింది నేనే.
ఏదయినా బ్యాంకు లో అప్పు ఇప్పిస్తాను. స్టూడియో అభివృద్ధి చేసుకోండి. చక్కగా ఆరోగ్యం గా బతకండి. ఇది నాకు నా కోడలికి నీకు మాత్రమె తెలుసు. .. ప్రస్తుతానికి” చివరి పదం గట్టిగా వత్తి చెప్పాడు.
ఆతను కుర్చీ లోనుండి లేచి “అర్ధం కానంత చిన్న పిల్లవి మాత్రం కాదనే నమ్మకం ఉంది. నీకు ఏదయినా సాయం కావలసి ఉంటె ఫోన్ చెయ్యి నా నెంబరు అందులో ఉంది.”
ఆతను బయటకి వస్తూ “నా పేరు మారుతీ రావు. గుర్తు ఉంచుకో”అన్నాడు.

Saturday, 22 September 2018

castration

అదేంటో విచిత్రం. 
వెలుతురు లో ఇంటికి వెళ్దాం అనుకున్న రోజే ఆలస్యం అవుతుంది. 
ఆఫీసులోనే ఆరు దాటింది. రోడ్డు మీదికి వచ్చి బస్సు కోసం చూస్తూ ఉన్నాను. 
తాసిల్దారు ఆఫీసు వైపు వేగంగా వెళ్ళిన కారు అదే వేగం తో బయటకి వచ్చింది. 
కారు నడుపుతున్న వ్యక్తి కాకుండా రెండో మనిషి దిగి ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్న నన్ను, “జానయ్య VRO గారు ఉండేది ఎక్కడ గంట క్రితమే ఆఫీసు నుండి వెళ్లి పోయాడట.” అని అడిగాడు. ఆడగటం లో మర్యాద ఉంది కాని అడిగిన వ్యక్తి గురించి అది లేక పోవటం గమనించాను. 
“శనివారం ఈ టైం దాకా ఆఫీసులో ఎవరు ఉంటారు? ఎర్లీ గానే వెళ్లి పోతారు.”
“మీరున్నారుగా?” అడిగాడు ఆతను.
లాజిక్కే...
“ఆతను ఉండేది పొదిలి అటగా .. మీరు ఎందాకా?” అన్నాడు మళ్ళీ
మార్కాపురం డ్రాపింగ్ కి వచ్చిన కార్లో సర్విస్ చెయ్యటం పరిచయమే.
“నేను ఒంగోలు వెళ్ళాలి”
“పొదిలి దాకా తీసుకు వెళ్తాం రండి.”
కార్లో ac ఎక్కువగా ఉంది. వెనక సీట్లో నేనూ ఒక్కడినే.
“మీరేం చేస్తారు?” డ్రైవింగ్ సీట్లో కుర్చుని ఉన్నఅతను అడిగాడు.
“ఇక్కడే మండల AE ని”
“మీకు జానయ్య VRO ఎక్కడ ఉంటాడో తెలీదా? “
“వృతి రీత్యా ముఖ పరిచయమే.. వివరాలు తెలీదు.”
“అతని కోసమే వచ్చాం” కార్లో ఎక్కించుకున్న వ్యక్తి చెప్పాడు. మద్యలో ఆతను అటెండ్ అయిన కాల్ ని బట్టి ముస్లిం అయిఉంటాడని గ్రహించాను. ఇద్దరూ మంచి వత్తిడి లో ఉన్నట్లు కొద్ది క్షణాల్లోనే గమనించాను.
“ఏదయినా రెవిన్యూ పాస్ బుక్ ల గొడవా?” ఉండబట్టలేక అడిగాను.
“కాదండీ .. మాది గుంటూరు” అన్నాడు డ్రైవింగ్ చేస్తున్న వ్యక్తి. వెనక్కి తిరిగి నన్ను గమనిస్తూ మీరు “వైశ్యులా ?” అన్నాడు. అట పట్టిద్దామనుకున్నాను కాని వాతావరణం అనుకూలంగా లేదు.
“కాదండీ.. మేము ..........” చెప్పాను.
“మేము కాపులం. మా పెద్దన్న కూతురు వివాహం ఉంది త్వరలో “ డ్రైవింగ్ సీట్లో నుండి రేర్ మిర్రర్ లో నన్ను గమనిస్తూ నాకు చెప్పొచ్చో లేదో అంచనా వేసుకుంటూ మొదలేట్టాడు.
“వారం క్రితమే ఎంగేజ్మెంట్ అయింది. హైదరాబాదు లో. కట్న కానుకలు ఇచ్చి పుచ్చుకోవటం పూర్తి అయింది.”
వాళ్ళు చెబుతున్న విషయాలకి ఒకదానికి ఒకటి పొంతన లేదు. అయోమయంగా వినసాగాను.
“ఈ జానయ్య రెండో కొడుకు రవితేజ అట.. అమ్మాయితో ఇంటర్ చదివాడు”
కారులో ఒక మౌనపు విస్పోటనం జరిగింది. నాకు విషయం అర్ధం అవసాగింది.
“మేజర్ వే కదా వచ్చేసేయ్. sp దగ్గరకి వెళ్దాం. అని ఫోన్ చేస్తున్నాడు.” అతని గొంతు జీరగా అయిపొయింది.
తర్వాత వాక్యాలు ఆతను అల్లుకుంటుంటే... వద్దన్నట్లు సైగ చేసాను.
“అర్ధం అయింది. నేనూ ఒక తండ్రినే..”
కారు ఒక పక్కగా ఆపించి దిగాను. నాలుగయిదు ఫోన్ కాల్స్ చేసాక మళ్ళీ ఎక్కాను.
“రాసుకోండి.. అతని అడ్రెస్స్, బస్స్టాండ్ దాటాక చర్చి ఉంది. ఎదురుగా సిమెంట్ రోడ్డు లో వెళ్తే హాస్టల్ ఉంటుంది. అక్కడి నుండి మూడో అడ్డరోడ్డు లో నాలుగో ఇల్లు. మొత్తం నలుగురు కొడుకులు. పోయిన ఏడాది ACB ట్రాప్ నుండి తప్పించుకున్నాడు. స్వగ్రామం _________ ఇది. ఫోన్ నెంబరు ఇది. నా మిత్రుడు AMC చైర్మన్ తో మాట్లాడాను. వాళ్ళ ఊరే. ఆయన నెంబరు ఇది. పోలిస్ పర్సన్ సాయం కావాలంటే అడగండి. నా నెంబరు ఇది. కారు డిక్కీ పెద్దదేగా మూట కట్టి ఇందులో వేసుకుని వెళ్ళండి. అన్నట్లు నాకు తెలిసిన మంచి పశువుల డాక్టర్ ఉన్నారు. కావాలంటే ఆయన నెంబరు ఇస్తాను.” 



Friday, 21 September 2018

ఒక ప్రేమ కధ

MBA చదువుతున్న కుమార్తె ఆ సాయంత్రం మొదట గా తల్లి తో “శివ” గురించి ప్రస్తావించింది.
తల్లి ఇలాటిది ఎదో జరుగుతుందని నెల రోజులుగా మధన పడుతూనే ఉంది.
వయసు లో కుమార్తె మరొక ఆకర్షణ లో ఉన్నప్పుడు తొలిసారిగా గుర్తించ గలిగేది ఇంట్లో తల్లి మాత్రమే....
తల్లి కేకలు వేసింది. తర్వాత ఏడ్చింది.
ఆ రాత్రి భర్త తో చెప్పింది. ఆతను ఏమీ మాట్లాడలేదు. నిద్ర పోనూ లేదు.
మర్నాడు కుమార్తెని ఇరవై కిలోమీటర్లు దూరం లో ఉన్న గుడికి తీసుకెళ్ళాడు.
కొండమీద ఉన్న ఆంజనేయుని మెట్లు దారి లో ఒక చెట్టు కింద కూర్చున్నాక “ఇప్పడు చెప్పమ్మా? శివ ఎవరు?” అన్నాడు. అది మాట్లాడటం కోసమే తనను అక్కడికి తీసుకు వచ్చాడని అర్ధం అయి తనేం చెప్పాలో త్రోవ పొడుగునా రిహార్సిల్స్ వేసుకుంటూ ఉంది.
“నాన్నా .. మా MBA క్లాస్మేట్ .. మంచి అబ్బాయి. క్రమశిక్షణ తో ఉంటాడు. జీవితం పట్ల మంచి అవగాహన ఉన్న వాడు. మేమిద్దరం మాట్లాడుకుంటూ ఉంటాం. ఇప్పటి వరకు తొమ్మిదో తరగతి పిల్లల్లాగా ‘ఐ లవ్ యు’ లాటి చెత్త చెప్పు కోలేదు. అతను నాకు నచ్చాడు. మీ ఇద్దరితో చెప్పాలని అనిపించింది.”
తండ్రి కి ఏమనాలో అర్ధం కాలేదు. తన బిడ్డ తప్పుగా మాట్లాడటం లేదని అర్ధం అయింది.
“నీకో చెల్లెలు ఉంది. మర్చి పోకు. వేరే కులం అబ్బాయి తో పెళ్లి చేసే దైర్యం నాకు లేదు. ఇలాటి ఆకర్షణలు అన్నీ మామూలే. నీకేం కావాలో నాక్కూడా కొంత తెలుసు. నీ సమ్మతి తోనే నీ పెళ్లి జరుగుతుంది. శివ ని మొదట్లోనే తుడిచెయ్యి. నువ్వు కాలేజి కి వెళ్ళకు. అతనితో మాట్లాడకు. మరో కాలేజ్ లో అడ్మిషన్ తీసుకుంటాను. మళ్ళీ మన మధ్య అతని గురించిన చర్చ నేనూ తెచ్చినప్పుడే మొదలవ్వాలి”
చాలా సేపు ఇద్దరి మధ్య స్నేహపూర్వక మాటల తర్వాత రాజ్య లక్ష్మి తండ్రి కి తన అభిప్రాయం చెప్పింది.
“అలాగే నాన్నా.. మీరు చెప్పినట్లుగానే చేస్తాను. నాకు పెళ్లి ప్రయత్నాలు చెయ్యకండి. ఒక్కటి మాత్రం నిజం. మీ సమ్మతి లేకుండా నేనూ ఎటువంటి నిర్ణయం తీసుకొను.”
అంతే.... ఇద్దరు వ్యక్తులు బిజినెస్ గురించి మాట్లాడుకున్నట్లు వారిద్దరి మద్య సంభాషణ నడిచింది.
తండ్రి చూస్తుండగానే సెల్ ఫోన్ లో అతని నెంబరు తొలిగించి మొబైల్ తండ్రికి ఇచ్చింది. “నాకో బేసిక్ ఫోన్ ఇవ్వండి చాలు.”
**
రాజ్య లక్ష్మి MBA మానేసి గ్రూప్ ఎగ్జామ్స్ కి ప్రిపేర్ అవటం మొదలెట్టింది.
తన ఎబిలిటీస్ పెంచుకోటానికి సహాయపడే పరిక్షలు అటెండ్ చెయ్యటం మొదలెట్టింది.
తండ్రి ఆమె కి పెళ్లి ప్రయత్నాలు చేసే సాహసం చెయ్యలేక పోయాడు.
రెండో అమ్మాయి పెళ్లి దగ్గరి చుట్టరికం లో చేసాడు.
రెండేళ్ళు గడిచి పోయాయి. రాజ్యలక్ష్మి కి మూడు బ్యాంకు ఉద్యోగాలు వచ్చాయి.
తండ్రి ఈ కాలం లో ఎవరికీ చెప్పకుండా చేసిన పని ‘శివ’ గురించి వివరాలు సేకరించడం.
మంచి కుటుంభం. భాద్యత గల పెద్ద కొడుకు. పల్లె లో ఉన్నంత కాలం తండ్రి తో పాటు పౌల్ట్రీ పని చూసుకుంటాడు.
ఇద్దరు పెళ్లి కావాల్సిన చెల్లెళ్ళు. MBA పూర్తి కాగానే ICICI బ్యాంకు లో అధికారి గా చేరాడు. ఇంకా మంచి స్థితి కోసం ప్రయత్నం చేస్తూ ఉన్నాడు.
**
సింపుల్ గా వివాహం చేసిన తండ్రి కూతురుకి అల్లుడుకి హైదరాబాదు లో ఒక ఫ్లాట్ కొనిచ్చాడు.
ఆరేళ్ళు గడిచాయి. ఇద్దరు ముత్యాల్లాంటి పిల్లలు.
ఇద్దరు తాతలు మనమరాళ్ళ ని పెంచే విషయం లో గొడవ పడటం మొదలయ్యింది.
<<<< పేర్లు మార్చి వ్రాసిన ఒక విజయవంతమయిన ప్రేమ కధ ఇది. ఆ అమ్మాయి నన్ను 'బాబాయ్' అని పిలుస్తుంది. తనకి పెళ్లి కాక ముందు నుండి fb లో పరిచయం. మొన్న రాత్రి మిర్యాలగూడ విషయం మాట్లాడుతుంటే హటాత్తు గా బాబాయ్ మీకో విషయం చెప్పాలి అంటూ తమ ప్రేమ కధ గురించి చెప్పింది. దంపతులకి వారిద్దరి పిల్లలకి శుభ కామనలు. అన్న గారికి (అమ్మాయి తండ్రి) నమస్కారాలు. (వివరాలు అడగవద్దు).>>>>
మీరెవరయినా మీ పరిధి లో మంచి ముగింపు ఉన్నవాస్తవ ప్రేమ కధ వ్రాస్తే సంతోషిస్తాను.
#good_parenting

Monday, 3 September 2018

Where ever you go 'IT' fallows


ఆమెతో చాలా సాన్నిహిత్యం ఉన్న వాడిలా కనిపించే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు భార్గవ.
అతనికి కొద్దిపాటి పరిచయం ఉన్న వారికి తన బార్య ని పరిచయం చేస్తూ మాట్లాడుతున్నాడు.
ఆమె వైపు నవ్వు మొహం తో ఎదో చెబుతున్నాడు.
ప్రైమర్ వెయ్యని గోడ కి ఎమల్షన్ వేసినట్లు అతని నవ్వు మొహానికి నప్పలేదు.
పాతికేళ్ళ పాత స్నేహితుడు రాజేంద్ర కుమారుడి పెళ్లి రిసెప్షన్ కి అటెండ్ అవటానికి గుండమ్మ తో కలిసి స్తానిక సరోవర్ ఫంక్షన్ హాల్ కి వెళ్లాం.
ఒకే స్థాయిలో కొన్నాళ్ళు ఉద్యోగం చేసాం.
అతనిప్పుడు బదిలీ మీద మదనపల్లి లో ఉన్నాడు. దూరం మా స్నేహాన్ని తగ్గించలేక పోయింది. తరచూ ఫోన్ లో మాట్లాడుకున్తుంటాం. ఇద్దరు IIT లో చదివి స్థిరపడ్డ మగ పిల్లలు.
ఒంగోల్లో గత ఏడాది ఒక వారం సర్వే చేసి (తనూ, నేనూ) ఫ్లాట్ ఒకటి కొడుకు పేరున కొన్నాడు.
పెద్దబ్బాయి వివాహం రాత్రి చీరాలలో అయింది.
చాలా సింపుల్ గా హోమ్లీ గా వేడుక జరుగుతుంది.
అమ్మాయి తాడేపల్లి గూడెం NIT లో కాంట్రాక్ లెక్చరర్. ఆర్ధికంగా సమస్యలు ఉన్న కుటుంబం. ఏమాత్రం కట్నకానుకల ప్రసక్తి లేకుండా కొడుకు పెళ్లి చేస్తున్నాడు మా మిత్రుడు రాజేంద్ర.
అదే విషయం గుండమ్మకి చెబుతున్నప్పుడు భార్గవ కనిపించాడు.
అసలు భార్గవ పరిచయం పాతికేళ్ళ క్రితం రాజేంద్ర ద్వారానే కలిగింది. వాళ్ళిద్దరి మధ్య స్నేహం ఎలా ఏర్పడిందో అనేది ఇప్పటికీ నాకు అర్ధం కాని పదార్ధం. ఇద్దరూ బద్ద వ్యతిరేక స్వభావులు.
పరిచయం అయిన రెండు మూడు నెలల్లోనే అతను మనకి సరిపడడు అని తెలుసు కుని దూరం గా ఉంచేశాను.
మళ్ళీ ఇదే అతన్ని చూడటం.
రమా, నేనూ పిల్లలకి అక్షితలు వేసి శుభాబినందనలు చెప్పాక బోజనం చేద్దామని రద్దీ తగ్గటం కోసం ఒక పక్క గా కుర్చుని ఉన్నాం.
మా పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్దావిడకి బార్యని పరిచయం చెయ్యటానికి భార్గవ వచ్చాడు. అప్పుడే మొదటి సారి నన్ను గమనించాడు.
ఒక వెలిసిపోయిన నవ్వు నవ్వి “సుశ్రీ అని ఒక వ్రాతగాడు. నాకు బాగా తెలుసు” అని పరిచయం చేసాడు.
ఆమె చేతులు జోడించి నమస్కరించింది. “ఈవిడ ఎవరు?” అడిగాను.
“మా ఆవిడ.” అన్నాడు.
అది కుడా అర్ధం కాలేదా అన్నట్లు.
“నీ గురించి బాగా తెలుసు కదా అందుకే అడిగాను.” స్పష్టంగా చెప్పాను.
అంత సందడి లోను ఆ వాక్యం ఇద్దరికీ వినబడింది.

Tuesday, 28 August 2018

తమ్ముడు

17 గంటల పైగా జర్నీ చేసి 23 మద్యానం ఇంటికి వచ్చినప్పటి నుండి సాయి ( తంజావూరు లో చదువు కుంటున్న మా అబ్బాయి) కి కొంత రెస్ట్ అవసరం అని నాకు స్పురించలేదు. 
ఇంట్లో అందరికి సాయి నామ స్మరణే...
సాయి ఆర్కేహోటల్ దాకా వెళ్లి ..
సాయి టైలర్ దగ్గరికి వెళ్లి అక్క బ్లౌజ్ లు..
సాయి బాబు ఏడుస్తున్నాడు చూడు..
సాయి అక్క.. మామయ్య కార్లో వెళ్తుందట.. శుబ్రం గా తుడువు.
సాయి పెద బావ వస్తున్నాడట చూడమ్మా..
సాయి ఇల్లంతా చిందర వందరగా ఉంది .. కొంచెం సర్దు.. గుంటూరు విజయ పిన్ని కి ఫోన్ చెయ్యి.
మనోజ్ వాళ్ళు వచ్చారట. వెళ్లి హోటల్ లో రూమ్ ఏర్పాటు చూడు.
అర్జంటుగా ఇక్కడ ఉన్నట్లు గా వెళ్లి రెండు లీటర్లు పెరుగు తీసుకురా ...
భోజనం చేసావా, రాత్రి నిద్ర పోయావా? పాలు తాగుతావా? ఇలాటివి అడిగినట్లు గుర్తు లేదు.
24 వ తేది జరిగిన మా చిన్నమ్మాయి పెళ్లి లో మా అందరికి తలలో నాలుక అయిపోయాడు.
**
25 మేము తిరుపతి వెళ్లి వచ్చేసరికి, వాళ్ళ నానమ్మ తో కలిసి చిందర వందర గా ఉన్న ఇంటిని ఒక షేప్ కి తెచ్చాడు. పెద్దమ్మాయి కి కావాల్సిన షాపింగ్ చేయించాడు. బుడ్డోడి అన్నప్రాసన కి అవసరం అయిన పనులు చేసాడు.
26 న, చీమకుర్తి లో మనమడి అన్నప్రాసన పూర్తవగానే, భోజనం చేసి అందరం ‘మొటుమాల’ జీవన_కిరణ్ వద్దకి వెళ్లాం. 42 కిలోమీటర్లు కారు తనే తోలాడు. “మీరు కూర్చోండి రెండ్రోజులు రాత్రి జర్నీలు కదా?” అన్నాడు.
మల్లారెడ్డి కొత్త జంట తో అనేక విషయాలు మాట్లాడాడు. ఎవరికో జరిగిన విషయాలుగా మలుస్తూ, ఎవరి బాధ్యతలు ఏవో, ఒకరి తో ఒకరు ఎలా ఉండాలో చలోక్తులతో కలిపి చాలా సేపు మాట్లాడాడు.
మాట్లాడుతూ ఉన్నంత సేపు జీవన తన పట్టు చీర కొంగునుండి దారాలు లాగుతూ కనిపించింది. శ్రద్దగా వినే తను అలా ఎందుకు ఉందొ అర్ధం అవలేదు.
భోజనం చేసిబయలు దేరాం.
సాయి జాగర్తగా డ్రైవ్ చేస్తూ రాత్రి పదకొండుకి ఒంగోలు ఇంటికి చేర్చాడు.
అత్తగారి ఇంట్లో చిన్నమ్మాయి ఉండిపోయింది.
27 ఉదయం తను వచ్చి..
“నాన్నా ఈ రోజు మద్యాన్నమే నా ట్రైన్” అని సాయి చెప్పెంతవరకు నాకు గుర్తే లేదు.
వాళ్ళ అమ్మ, వాడి బట్టలు అన్నీ వేరు చేసి ఇస్త్రీ కోసం చాకలిని పిలిచి ఇచ్చింది.
సడన్ గా నలుగు రోజుల నుండి వాడు బొంగరం లా తిరుగుతున్న విషయం గుర్తుకొచ్చింది.
“సాయి ... కొద్దిసేపు పడుకుని నిద్రపో.. మళ్ళీ 17 గంటల జర్నీ ఉంది. కదా?” అన్నాను.
“పర్లేదు ట్రైన్ లో రిజర్వేషన్ ఉంది కదా .. అప్పుడు నిద్ర పోతాను”
ఈ లోగా మా వియ్యంకుడు ఫోన్ చేసాడు.
“అబ్బాయి ..కాలేజి కి ఎప్పుడు బయలుదేరుతాడు?” అని.
“మద్యానం రెండున్నరకి. భోజనం చేసి ఎక్కేస్తాడు.”
“సాయంత్రం వీళ్ళు అక్కడికి వస్తారు. బావమరిది కాళ్ళు కడగాలి కదా?”
నాకేం మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు. “ అయిదు నిమిషాల్లో నేను ఫోన్ చేస్తాను.” అని చెప్పాను.
పక్కనే ఉన్న సాయి తో విషయం చెప్పాను.
“సరే నాన్నా నేను మిడ్ నైట్ సర్కార్ కి వెళ్తాను. తాంబరం నుండి బస్ పట్టుకుంటాను.”
“రిజర్వేషన్ లేదు కదా?”
“పర్లేదు.. జనరల్ లో పేపర్ పరుచుకుని పడుకుంటాను. ఏం పర్లేదు.”
నేనూ ఎదో చెప్పబోయేసరికి
“బావ వాళ్ళు వచ్చేసరికి మనం ఏం ఏర్పాట్లు చెయ్యాలి?” అన్నాడు.
వాడి ఎనర్జీ లెవెల్స్ కి ముచ్చట వేసింది.
ఈ లోగా వాళ్ళ అమ్మ ఏమేం చేయాలో, ఏమేం కావాలో చెప్పింది.
“నేనూ వస్తాను.” అన్నాను.
“వద్దు నాన్నా .. మీరు కొంచే సేపు రెస్ట్ తీసుకోండి. నేనూ జాగర్త గా ఇవన్నీ చేసేస్తాను.”
వాలెట్ చూసుకుని కారు తాళం తీసుకుని బయటకి వెళ్ళాడు. మళ్లీ రాత్రి పదకొండున్నర దాకా బొంగరం లా పనులు అటెండ్ అవుతూనే ఉన్నాడు.
**


అర్దరాత్రి దాటాక ట్రైన్ మరో పదినిమిషాల్లో ఫ్లాట్ ఫారం కి వస్తుందనగా స్టేషన్ కి తీసుకు వచ్చాను.
ట్రైన్ వచ్చింది. సాయి తన బాగ్ తో రద్దీగా ఉన్న జనరల్ బోగీ లో ఎక్కాడు.
కిటికీ లో నుండి తొంగి చూస్తూ.. “నెల్లూరు లో ఖాళీ దొరుకుతుంది లే నాన్నా” అన్నాడు.
అది అబద్దం అని మా ఇద్దరికీ తెలుసు.
సాయి చేతిని పట్టుకుని మెల్లగా వీడ్కోలు చెప్పాను.
వాడి చేతికి పట్టు చీర పోగుల తో చేసిన రాఖీ ఉంది.

Tuesday, 14 August 2018

ఇంటర్

ఒక ఉమ్మడి బందువు కుమార్తె వివాహం అని శుభలేఖ ఇవ్వటానికి ఒంగోలు లో ఉండే ఒక టీచర్ ఫోన్ చేసి ఇంటికి వచ్చాడు.
“వెంకట్రావు కూతురు వివాహం. కనిగిరి లో 17 వ తేది” అని మొదలెట్టాడు.
తలకి రంగు, తెల్ల జుట్టు కనిపించకుండా నున్నటి మూతి, టీ షర్టు, ఫాంటు, చూడు సిద్దప్పా నీకు కుండ లేదు నాకు నిండుగా ఉంది మిగిలినదంతా సేం టు సేం.. అ .. అ అన్నట్లు ఒకే వయసు.
ఈ అబ్బి బాగా తెలుసు. ఎక్కడా? అని ఆలోచనలో పడ్డాను.
"మనం లోగడ కలుసుకున్నామా?" అడిగాడు ఆతను.
“చాలా సార్లు .. మైండ్ లో సెర్చ్ కొడుతున్నాను” సోఫాలో ఎదురుగా కూర్చున్నాను.
ఇద్దరం పలుగు పారా తీసాం. తవ్వటం మొదలెట్టాం.
ఒకవైపు భావనా మరో వైపు రమ సాయం చేస్తున్నారు.
“టెన్త్ నేను మద్దిపాడు లో “
“నేను ఇక్కడే.. ఒంగోలు “ అన్నాడతను.
“ఇంటర్?”
“1980-82 శర్మా కాలేజ్ MPC ఇంగ్లిష్ మీడియం”
“మా నాన్న కుడా అదే బాచ్.. సేం కాలేజ్” అంది భావన.
నిజమా!! అన్నట్లు చూసాడతను.
“ఇంటర్ వెంకటేశ్వర ధియేటర్ లో చదివాను. సర్టిఫికేట్ శర్మా కాలేజి వాళ్ళు ఇచ్చారు.” అతని సందేహం తీర్చేసాను.

Saturday, 11 August 2018

ఒక నకులుడి కధ

“రవీ ... నేను చీరాల లో ఉన్నాను. మరో అరగంట లో ఇంటికి వస్తాను. నీతో మాట్లాడి బాపట్ల వెళ్లి కమలాకర్ ని కలుస్తాను. అక్కడికి బోజనానికి వస్తాను అని చెప్పాను. నువ్వు ఎక్కడ ఉన్నావు?”
“అన్నా నేను ఆఫీసు లో ఉన్నాను. ఈ నెల ఒక్కటే సెలవు మిగిలింది. పెళ్లి కోసం జాగర్త చేసాను. ఇంట్లో మీ మరదలు కుడా లేదు. స్కూల్ కి వెళ్ళింది. నాలుగు దాటితే కాని తను రాదు. పిల్లలిద్దరూ ఉన్నారు. వాళ్లకి ఇవాళ స్కూల్ లేదు..”
“సరే నేను ఇంటికి వెళ్లి.. పిల్లలని పలకరించి బాపట్ల వెళ్తాను.”
“సరే అన్నా.. రిటర్న్ లో ఇంటికి రా అన్నా.. వీలుంటే..”
“ఖచ్చితంగా..”
రవి అంటే మా పిన్ని గారి పెద్ద కొడుకు. మా ఆమ్మ వాళ్ళు నలుగురు అక్కచెల్లెళ్ళు. మా అమ్మ పెద్దది. నలుగురికి కలసి అయిదుగురు కొడుకులం.
పెద్దావిడ కి అందరికంటే పెద్ద వాడిని నేనూ. అందరి లోకి చిన్న పిన్నికి ఇద్దరు కొడుకులు. వెరసి పాండవుల లెక్క..
నా సంగతి సరే..
భీముడు బొంబాయి లో ట్రాన్స్పోర్ట్ ఏజెంట్ గా స్థిర పడ్డాడు.
అర్జునుడు బాపట్ల లో సాఫ్ట్ డ్రింక్స్ స్టాకిష్టు కం ఎగ్స్ హోల్సేలర్. బాగానే ఉన్నాడు.
రవి అంటే నకులుడు. తండ్రి (మా బాబాయి ITC కార్మిక ఉద్యోగి) తో పాటు ఇంటివద్దే చిన్న చిల్లర అంగడి నడిపేవాడు.
లోకల్ గా డిగ్రీ చదివాడు. పచ్చళ్ళు అమ్మాడు. data ఎంట్రి జాబ్ వర్కులు చేసాడు. సహదేవుడు ని చదివించాడు.
చాలీ చాలని జీతం తో తండ్రి తో పాటు చాతనయిన పని చేసి తమ్ముడు ని తమిళనాడు లో MCA (అప్పట్లో అందని ద్రాక్ష) చదివించాడు. తమ్ముడు నిలదొక్కుకున్నాడు. ఉద్యోగం... అబ్రాడ్..ఆరు అంకెల జీతం.. మరో ఆరు అంకెల జీతపు బార్య.. ఇక్కడో తల్లి తండ్రులకి ఇల్లు, న్యూజెర్సీ లో ఇల్లు ఇలాటివి ఇంకా చాలని చాలా..
మా బాబాయి వాలంటరీ విరమణ చేసి రవి కి ITC లో ఉద్యోగం వేయించాడు.
తల్లి కి ఇష్టం లేని; చిన్నప్పటి నుండి బీదరికం లో మగ్గుతున్న మేనత్త కూతురు ని వివాహం చేసుకున్నాడు.
అదిగో అక్కడ కధ మలుపు తిరిగింది.
చిన్నాడి కి పెద్దాడికి మధ్య మాటల్లెకుండా పెద్ద వాళ్ళు గొయ్యి తీసారు.
ఒక చిన్న స్థలం తనకి వదిలేసారు. వాడు అందులో చిన్న ఇల్లు కట్టుకున్నాడు. నా చేతనయిన సాయం చేసాను. ప్రభుత్వ పదకం మంజూరు చేయించాను. వీలయినంత మంచి డిజైన్ ఇచ్చాను.
బార్య అనుకూలవతి. కాన్వెంట్ లో టీచర్ గా కొద్ది జీతానికి పని చేస్తూ ఉంటుంది. ఇద్దరు ముత్యాల్లాంటి పిల్లలు. పొదుపుగా ఆదర్శంగా తృప్తిగా ఉండే కుటుంభం.
పిన్ని బాబాయి లో ఎవరు సిక్ అయినా కనిపెట్టుకు చూసే పెద్దాడి కుటుంభం US నుండి చిన్న కొడుకు నెలకు పంపే డబ్బుకి సమానం గా ఇవ్వటం లేదని మా పిన్ని కంప్లైంట్. కొరవ... వాడితో సరిగా మాట్లాడదు. పిల్లలిద్దరికి మాటల్లెకుండా చేయగలిగినంత చేసింది.
అదో ఉన్మాదం...
నేనూ వెళ్ళే సరికి మగ పిల్లలిద్దరూ ఇంట్లో ఉన్నారు. పెద్దోడు 7 లోను చిన్నవాడు 4 లోను ఉన్నారు. ఈ రోజు వాళ్ళ స్కూల్ శలవట.
బండి ఆపగానే పెద్ద వాడు వచ్చి “పెదనాన్నా.” అని నోరారా పిలిచాడు. వర్షం బురద తో నిండిన నల్లని బూట్లు విప్పి లోపలి వెళ్లి కూర్చున్నాను.
వాళ్ళ నాన్నకి ఫోన్ నుండి మిస్ కాల్ ఇచ్చాడు.
చిన్నవాడిని పక్క వీది లోకి పంపి కూల్ డ్రింక్ తెప్పించి ఒక గాజు గ్లాసులో పోసి ఇచ్చాడు.
“టీ.వీ పెట్టనా పెద నాన్నా అన్నాడు”
వద్దని తల ఊపి (అలవాటు లేని) డ్రింక్ తాగుతూ పిల్లలతో మాట్లాడాను.
పది నిమిషాలు కుర్చుని వాళ్లకి బై చెప్పి వాకిట్లో కి వచ్చే సరికి ఎప్పుడు తుడిచారో ఏమో కాని నా బూట్ల శుబ్రంగా ఉన్నాయి.
సాయంత్రం బాపట్ల నుండి మళ్ళీ చీరాల వచ్చాక ఫోన్ చేసాను.
“అన్నా.. ఆఫీస్ టైం అయిపొయింది వచ్చేస్తున్నాను”
“నేను ఇంటికి రావటం లేదు. వేరే పని ఉంది ఇంకొల్లు వెళ్తున్నాను.”
“సరే అన్నా.. సెంటర్ కి రానా.. కలిసి టీ తాగుదాం.”
“వద్దు రా నేను చీరాల దాటాను..”
“ఒరేయ్ రవీ “
“చెప్పన్నా..”
"......."
“అన్నా..వినబడటం లేదు... సిగ్నల్ ఉందా?”
“నీ పిల్లలు ముత్యాలు రా.. బాగా పెంచుతున్నావు. నువ్వు శ్రీమంతుడివి”

Sunday, 5 August 2018

ఒక అరగంట


రోడ్డు వారగా కారు ఆపి, పెయింట్ మీద తాజా గా పడిన గీత ని మళ్ళీ చూసుకుని “దిగు” అన్నాను.
హ్యాండ్ బాగ్ లో మరి కొన్ని శుభలేఖలు సర్దుకుని తను కారు దిగింది. 
పల్లెటూరిలో కట్టిన విశాలమయిన ఇల్లు. పెద్ద గేటు.
లోపలి వెళ్లి మొదటి అంతస్తు గ్రిల్ గేటు వద్దకి వచ్చి గేటు తీయబోయేసరికి బలంగా ఉన్న తెల్లటి బొచ్చు కుక్క వెనుక కాళ్ళ మీద నిలబడి పెద్దగా అరవసాగింది.
మా శ్రీమతి కి కుక్క పిల్లలంటే బెరుకు. వాటిని ఎందుకు అంత ముద్దు చేస్తారో ఆవిడకి అర్ధమే కాదు.
లోపలినుండి మా మిత్రుడి బార్య వచ్చి “కొత్త వాళ్ళని తనే ముందు పలకరించాలని రాణి ఆత్రం” అంది నవ్వుతూ
“బాగున్నారా? రండి.” దాని మెడలో ఉన్న తోలు బెల్టు కి చైన్ బిగిస్తూ పలకరించింది
మేం లోపలి అడుగేట్టాం. మా వాడు రూమ్ లో నుండి షర్ట్ వేసుకుంటూ బయటకి వచ్చాడు.
పలకరింపుగా నవ్వాడు.
"రండి కూర్చోండి" అన్నాడు. సోఫా చూయిస్తూ...
విశాలమయిన ఇల్లు. గాలి వెలుతురూ విధ్యుత్ తో సంబంధం లేకుండా.
నలబై అడుగుల మించి పొడవు ఉన్న హాలు.
రాణి ఇంకా గోల గోలగా మా కాళ్ళ చుట్టూ తిరుగుతూ రెండు కాళ్ళ మీద లేచి నిలబడి పైకి ఎగిరే ప్రయత్నం చేస్తూ ఉంది.
“దాన్ని పలకరించనిదే అది మనన్ని మాట్లాడుకోనివ్వదు” అన్నాడు వెంకట్.
రెండు చేతులు చాచి పిల్లాడిలా ఎత్తుకుని దాని మెడ నిమిరాక నెమ్మదించింది.
“అమ్మాయి పెళ్లి ఈ నెల 24 న “ ప్రారంభంగా చెప్పాను.
“ఆ తెలుసు.” అన్నాడు మా వాడు.
ఈలోగా మా ఆవిడ ఆమెకి కుంకుమ బొట్టు పెట్టి శుభలేఖ అందించింది.
పిచ్చాపాటి మాటలు మొదలయ్యాయి.
“అబ్బాయి ది ఎక్కడ? ఏం చదివాడు ? ఏం చేస్తున్నాడు” అని మాత్రమే అడిగాడు.
స్నేహితులు “ఎంత ఇస్తున్నావు ?” అని ప్రశ్నించక పోవటం పొద్దుట నుండి మా శ్రీమతి గమనిస్తూనే ఉంది.
వెంకట్ పెద్ద కుమార్డు యు ఎస్ లోను చిన్న వాడు బెంగుళూరు లోను పని చేస్తున్నారు. పెద్దాడు వచ్చి రెండేళ్ళు దాటినట్లు, చిన్నవాడు చుట్టపుచూపుగా మూడు నాలుగు నెలలకి ఒక సారి వచ్చి పోతున్నట్లు చెప్పాడు.
స్కూల్ టీచర్ గా మరో ఆరేళ్ళ సర్వీస్ ఇక్కడే ఉండాలని “ఎవరి జీవితాలు వారివి.” అని నవ్వాడు.
ఈ లోగా రాణి మా వాడి ని చూసి పలకరింపుగా మొరిగింది.
“నీకు చెప్పలేదనా? మా ఫ్రెండ్ ఈయన. చిన్నప్పుడు ఇక్కడ హైస్చూల్ లో చదివినప్పుడు మా జూనియర్. వాళ్ళ రెండో అమ్మాయి పెళ్లి కి పిలవటానికి వచ్చారు.” అచ్చు మరో మనిషికి చేబుతున్నంత సిన్సియర్ గా చెప్పాడు.
మా వైపు తిరిగి “మాటల్లో తన ప్రసక్తి లేనిదే ఒప్పుకోదు” అన్నాడు.
రాణి విని అర్ధం చేసుకున్న మాదిరిగానే కుర్చుని తల ఉపింది.
"మాకు కాలక్షేపం ఇదే." అన్నాడు మళ్ళీ తనే.
శలవు తీసుకుని మేట్లుదిగుతుంటే..
“పెట్స్ ఎందుకో పెంచుకుంటారో అర్ధం అయింది.” అంది మా ఆవిడ.
నాకు శ్రమ తగ్గిస్తూ..

Sunday, 29 July 2018

నల భీమ


“ఏమండీ... ఏం చేస్తున్నారు?”
“ఇప్పుడే పిల్లాడూ నేనూ భోజనం చేసాము. 
వాడు వర్క్ చేసుకుని నిద్ర పోయాడు. నేను టివి చూస్తున్నాను.”
పార్సిల్ తెచ్చుకున్నారా?
లేదు వండుకున్నాము. ఫ్రిడ్జ్ లో పెరుగు ఉందిగా ?
కూర కర్రీస్ పాయింట్ నుండి తెచ్చుకున్నారా?
రైస్ కుక్కర్ ఎలాను ఉండే. దోసగింజల చింత కాయ పచ్చడి. చేసాను. నెయ్యి వేసుకుని అప్పడాలు వేయించుకుని లాగించాం.
అబ్బో..
మరి.?
వంటగది అంతా కంగాళీ చేసి ఉంటారుగా? అబ్బా కొడుకులు.
ఏం లేదు. శుబ్రంగా కప్ బోర్డు లు తుడిచాం. ఫ్లాట్ ఫార్మ్ కడిగి పెట్టాం. నేల కి తడిగుడ్డ పెట్టాం. ఇద్దరం రెండు సార్లు స్నానం చేసాం. గుమ్మడి కాయ వడియాలు, ఊరమిరపకాయలు.
..
..
..
హ హ హ
..
..
ఎందుకే అంత నవ్వు? ఒక్క రోజు నువ్వు ఊరెళితే వంట చేసుకోలేమనుకున్నావా?
..
..
..
మిక్సీ స్విచ్ వేసేముందు జార్ మూత కుడివైపుకు తిప్పితే లాక్ అవుతుంది.

Saturday, 28 July 2018

మొనగాడు.

హైదరాబాదు లో ఉండే రాజా మహేంద్ర ప్రతాప్ కి అయిదేళ్ళ వయసు ఉన్నప్పుడు జరిగింది ఆ సంఘటన.
అతని కి, అతని స్నేహితులు కి మధ్య చిన్న పోటి. ఒక ఇనుప రాడ్ తో రెండు బజారు స్తంబాల మధ్య వేలాడే తీగలని తాక గలవా? అని
ప్రతాప్ శరీరం నుండి హై వోల్టేజ్ విధ్యుత్ ప్రవహించింది. 
అచేతనంగా పడిపోయిన ప్రతాప్ నుండి నుండి రెండు కాళ్ళు మోకాళ్ళ వరకు రెండు చేతులు మోచేతుల వరకు తోలిగించ వలసి వచ్చింది.
పదేళ్ళు... అవును నిండా పదేళ్ళు ...
అతనికి పదహారు వయసు వచ్చేవరకు నాలుగు గోడల మధ్య అతని జీవితం గడిచింది. సుదీర్గమయిన పగళ్ళు ...
మరింత సుదీర్గమయిన రాత్రులు...
అదే గది అతని మొత్తం ప్రపంచం.
మధ్యతరగతి కుటుంబం లో ముగ్గురు ఆడపిల్లల తర్వాత సంతానం.
అతని కోసం దర్జీ ఇంటికి వచ్చేవాడు.
డాక్టర్ ఇంటికే వచ్చేవాడు. అతను మాత్రం ఇల్లు దాటి రాలేదు.
కాని అతనికి ముగ్గురు అక్కలు ఉన్నారు.
అతనికి వాళ్ళే టీచర్లు. వాళ్ళే అమ్మలు. వాళ్ళే అక్కలు.
అతనికి ఉన్న అవయవాలతో నడవటం నేర్పారు.
మోచేతులు మోకాళ్ళు సాయం తో నడవటం నేర్చుకున్నాడు.
మోచేతులు రెండిటితో పెన్ను పట్టుకుని వ్రాయటం నేర్చుకున్నాడు.
అక్కలు అతనికి పాఠ్య పుస్తకాలు చదివి వినిపించారు.
వ్రాయటం నేర్పారు. చదవటం నేర్పారు.
అన్నీ ఇంట్లో అదే గదిలో ... అదే ప్రపంచం లో...
ప్రైవేటు గా పదో తరగతి పరీక్ష వ్రాయటానికి ఆతను మొదటిసారి ఇల్లు వదిలి వచ్చాడు.
మోకాళ్ళ కి కుట్టించుకున్న ప్రత్యక చెప్పులతో ఆతను ప్రపంచం లోకి వచ్చాడు.
ఒక్క రోజు కుడా స్కూల్ కి వెళ్ళకుండా ఆతను టెన్త్ పాసయ్యాడు.
ఇంటర్ పాసయ్యాడు. అతనిక వెనక్కి చూడలేదు.
ప్రపంచం అతనికి అద్బుతం గా అనిపించింది.
ఆతను నడిచే కొంది దూరం తగ్గిపోతుందని గమనించాడు.
ఆతను B.Com ఫస్ట్ క్లాస్ లో పాసయ్యాడు.
ఉస్మానియా యునివర్సిటి నుండి ఫైనాన్స్ లో MBA పూర్తిచేసాడు.
డిల్లీ లోని ‘National Center for Promotion of Employment for Disabled People”.
నుండి ఉపకార వేతనం తీసుకున్నాడు.
అతని 'రేజ్యూం' చూసి అనేక ఉద్యోగ అవకాశాలు వచ్చాయి.
ఇంటవ్యూ లలో అతని ని వ్యక్తిగతం గా చూసాక అవి నిరాశ ని మిగిల్చాయి.
అపజయాలు అతనిలో పట్టుదల మరింత పెంచేవి.
నేషనల్ హౌసింగ్ బ్యాంకు లో అసిస్టెంట్ మేనేజర్ గా మొదటి ఉద్యోగం వచ్చింది.
ఉద్యోగం చేరిన మొదటి రోజు ఒక ఫారం ఫిల్ చెయ్యటానికి సహోద్యోగి చేయబోయిన సాయాన్ని ప్రతాప్ సున్నితంగా తిరస్కరించాడు.
నన్ను సహోద్యోగి గానె గుర్తించండి, బలహీనుడిగా కాదు అని చెప్పేవాడు.
ప్రస్తుతం అహమ్మదాబాదు ONGC లో అకౌంట్స్ ఆఫీసర్ గా పని చేస్తున్నాడు.
కొలీగ్స్ సహకారం తో, అతని పట్టుదలతో ఒక మంచి అధికారిగా చాలా తక్కువ సమయం లో పేరు తెచ్చుకున్నాడు.
ప్రయాణాలు అంటే ఇష్టపడే ప్రతాప్ చాలా చోట్లు తిరిగాడు.
ప్రజల కళ్ళలో విస్మయం గమనించడానికి అలవాటు పడి పోయాడు.
చెస్ , కారేమ్స్ అధ్బుతం గా అడే ప్రతాప్ మంచి హోస్ట్. తన మీద తనే ఛలోక్తులు విసిరి నవ్వించ గల మొనగాడు.
ఒంటరిగా బస్సు/రైలు/విమాన ప్రయాణాలు చేస్తాడు. ఆనందం గా జీవించడం, తోటి వారికి సాయం చేయటం అతన్ని చూసి నేర్చుకోవాల్సిందే.
మనమంతా ఎదో ఒక చోట బలహీనులమే.
మానసిక అంగ వైకల్యం తో ఏంతో కొంత బాధపడుతున్న వారిమే.
రాజా మహేంద్ర ప్రతాప్ చూపులకి మాత్రమే తక్కువ.
వ్యక్తిగా మాత్రం చాలా ఎక్కువ..   




Saturday, 21 July 2018

'పాప'O

బస్సు దిగి అటో కోసం బైపాస్ లో నిలబడ్డాను. 
రెండు నిమిషాల్లోనే అటో వచ్చింది. 
''సార్ రండి'' ఆటో అబ్బాయి పిలిచాడు. తెలిసిన పిల్లాడే..
వెనక సీట్లో ఒక పెద్దావిడ కూర్చుంది. బాగ్ వళ్ళో పెట్టుకుని సర్దుకుని కూర్చున్నాను. 
ముందుగా దిగాల్సిన మూడో అతను కుర్చోగానే బాగ్ సీటు వెనుక పెట్టాను. 
‘ఆడాళ్ళ పక్కన ఎలా కూర్చోవాలో కుడా తెలీదు’ అంటూ పెద్దావిడ కుడివైపు ఇనప హండిల్ మీద కూర్చుంది.
అప్పటిదాకా నాకు పక్కన ఉన్నది ‘ఆడ’ (?) మనిషి అని తెలీదు.
ఇంకొంచెం సర్దుకుని “సరిగా కూర్చోండి అమ్మా?” అన్నాను.
“అమ్మా ఏమిటి అమ్మా ఎదో బొప్పి వైనట్లు”అంది.
**
జెడ్పి కాలని వద్దకి వచ్చేసరికి అటో ఆతను “రెండు నిమిషాలు సార్ ఈవిడని లోపల దించి వద్దాము.” అన్నాడు.
చీకటి మొదలయ్యింది.
“వద్దు. నేను ఇక్కడే నిలబడి ఉంటాను. వెళ్లి రా” అంటూ దిగాను.
“పర్లేదు కూర్చోండి. ఎంత రెండు నిమిషాలు”
“వెళ్లిరా ఈ లోగా వంద కాగితం మారుస్తాను.”
**
కొబ్బరి బొండా తాగి పదినిమిషాలు గడిచినా అటో రాలేదు. కొద్దిగా నడిచి చూద్దామని లోపలి వెళ్లాను.
నలుగురు అయిదుగురు గుమిగూడి ఉన్నారు. అటో ని నిలబెట్టే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు.
తిరగబడ్డ అటో నుండి డ్రైవర్ కుర్రాడిని చేయి అందించి లేవటానికి సాయం చేసాను.
“ఏమయింది?”
“పొరపాటున అడ్డ రోడ్డు దాటి కొద్దిగా ముందుకు వెళ్లాను. చీకట్లో నన్ను ఎక్కడికి తీసుకెల్తున్నావురా? అని గావు కేక పెట్టింది. టక్కున సైడ్ కి తిప్పాను వెనక టైరు ఎదో రాయి ఎక్కింది.”
“సర్లే పద వెళ్దాం”
“ఇంతకీ ఆవిడ ఏది ?”
ఆ కుర్రాడు చీకట్లో చూపించిన వైపు సెల్ లో లైట్ వేసి చూసాను.
సైడు కాలవలో పాప కదులుతూ ఉంది.