ప్రేమ రంగు నలుపు

మంటల్లో నా దేహం కాలిపోతూ ఉంది.

దూరంగా తడి బట్టలతో నా బర్త ఏడుస్తున్నాడు. 

అతని సన్నిహితులు అతడిని ఓదారుస్తున్నారు. పొగలి పొగలి అతను ఏడవటం నాకెందుకో బాధగా లేదు. ఏడేళ్ళ కాపురం. అగ్నిగుండం చుట్టూ చిటికిన వేలు పట్టుకుని ప్రదక్షనలు చేశాను. ఏడడుగులు అతనితో  నడిచాను. అమ్మమ్మ చెప్పిన ఆచారాలన్నీ మనసా వాచా పాటించాను. అతన్ని స్నేహించాను,సేవించాను,  ప్రేమించాను, కామించాను.  బార్యగా నేను చేయవలసిన విధులన్నీ ఇష్టపడి చేశాను.

మరి బరద్వాజ?? ఎంత సహజంగా ఏడుస్తున్నాడు? ఏమి ఎరగనట్టు? తన చేతులతో తానే మత్తు ఇచ్చి అవును మత్తు ఒక ఎనెస్థీషియా వైద్యుడు చంపదలుచుకుంటే, ఏ ప్రపంచానికి తెలుస్తుంది. అతను హైపర్తైటీస్ వాక్సిన్ అన్నాడు. నేను నమ్మాను. అసలు నమ్మటమనే పదమే తప్పు. బరద్వాజ నా ప్రాణం. తానొకటి నేనొకటి కాదు? మరి ఎందుకు ? ఎందుకు చేసావి పని? నన్నెందుకు చంపావు.

***

చితి మండిన పది పదిహేను  రోజుల తర్వాత అనుకుంటా.. అతను హాస్పిటల్ లో ఉన్నప్పుడూ.. అతనితో పాటు నేను ఉన్నాను. ఈ విషయం చెప్పటం అనవసరం. నేను అతనితో లేని దేప్పుడు. ?? నేను అతనితోనే ఉన్నాను.

ఊహించని విషయం ...

సంజనా అతని గది లోకి వచ్చింది. సంజనా నా పి‌జి స్నేహితురాలు. ప్రాణ స్నేహితురాలు. మా ఇద్దరి పేర్లు కూడా ఒకటే.

 ఎందుకు? ఎందుకు ? వచ్చి ఉంటుంది. బరద్వాజ గురించి ఊహ మాత్రం గా కూడా తప్పుగా ఊహించలేను. అతను నా వాడు. ఎప్పటికీ అతను నావాడే. మరో విదంగా ఆలోచన చేసినా కూడా నన్ను నేను తప్పు గా అనుకున్నట్లే..

“సంజానా గారా నమస్తే కూర్చోండి” బరద్వాజ చిరు మందహాసం తో చెప్పాడు. హమ్మయ్య ..

ఆమె తటపటాయిస్తూ ఉంది...

“డాక్టర్ జీ మీరేమీ అనుకోకండి. ఇది సమయం కూడా కాదు. కానీ అవసరం అలాటిది.”

“చెప్పండి . పర్లేదు “

“కొన్ని కారణాల వల్ల నాకు ఒక చేదు పరిచయం ఉండేది. “ ఆమె తల వంచుకుని నెమ్మదిగా మాట్లాడుతుంది.

“అయిదేళ్ళ తర్వాత నేను జీవితం లో స్తిరపడ్డాక అతను మళ్ళీ తారస పడ్డాడు. ముగిసి పోయిన చరిత్ర తవ్వి తీశాడు .. నేను నచ్చ చెప్పాను. వినలేదు..”

“అతను ఉత్తరాలు వ్రాస్తుండే వాడు. వి.. వి .. రం .. గా.. తన ఉత్తరాలు అన్నిటిని తను అడిగినప్పుడు తిరిగి ఇచ్చేయాలని, ఒక్కటి మిస్ అయినా నా గతం గురించి ఇంట్లో చెప్పాల్సి వస్తుందని భయపెట్టాడు”

“నరకయాతన అనుభవించాను. మా వారితో చెప్పాను. కొంత ఘర్షణ జరిగినా మేము పోలీస్ కంప్లైంట్ ఇచ్చాం. సాక్షాలుగా ఆ ఉత్తరాలు కావాల్సి వచ్చాయి...”

భరద్వాజ వినకూడని విషయం వింటున్నట్టుగా ముందుకి వంగాడు.

“వాటిని నా ప్రాణ  స్నేహితురాలు మీ భార్య ‘అంజు’ వద్ద దాచాను. వైలెట్ కలర్ మఖమల్ క్లాత్ లో చుట్టి న చిన్న మూట.. తన వార్డ్ రోబ్ లో ఉంటుంది.. మీరు శ్రమ అనుకోకుండా వెతికి ...”

బరద్వాజ రక్తం మొత్తం డ్రైన్ అయిన వాడిలా కుర్చీ లో నుండి లేచి ఆమె మీదకి లంఘించాడు.  

“రాకాసి దానా ఎంత పని చేసావే?.. అన్యాయంగా నా బార్యని చేజెతులారా ..”  లేచి ఆమె గొంతు పట్టుకున్నాడు.

చిన్ననాటి దీపావళి

నరకాసుల వధలు, పిండివంటలు, కొత్తబట్టలు, మిఠాయిలు విషయం మాకెందుకు. మేము’ చాట’ బ్యాచ్. ఇప్పటి జెనరేషన్ కి ఈ విషయాలు తెలీదు. అబ్బో మా రోజుల్లో...
ఒక వెదురు పుల్లకి పిన్నిసుని నిలువుగా ఉంచి ముక్కు కిందకి ఉండేట్టు గా నిలబెట్టి కట్టడం, రెండో చివర పుల్లని చీల్చి మందపాటి అట్ట ముక్కని డైమండ్ షేపులో ఉంచి నేర్పుగా కుట్టటం తో దీపావళి సంబరాలు మదలయ్యేవి మా చిన్న తనం లో .. 5 పైసలకి/ పది పైసలకి తుపాకి రీళ్లు, బిళ్ళలు (గుండ్రటి బొట్టు బిళ్లలా గా ఉండే రెండుపోరల కాగితం మద్య చిన్న మొటిమంత ప్రేలుడు మందు ఉండేది) 
ఒక్కొక్క తుపాకి బిల్ల మధ్య నున్న మందు కి పిన్నిసు ములికిని గుచ్చి పైకి ఎగరేస్తే అది కిందపడేటప్పుడు నెలని గుద్దుకుని ప్రేలేది. తక్కువ ఖర్చుతో ఎక్కువ వినోదం అంటే అప్పట్లో అదే. 
ఒక పిల్లిపిసర దండ పావలా ఉండేది. తెచ్చి జాగర్తగా తాడు విప్పి విడిగా చేసేవారం. 50 వచ్చేయి. ఒక చాట లో పేపరు పరిచి దీపావళి కి పది రోజులముందు నుండే కొనుక్కున్న మందు సామాగ్రీ పరుచుకుని పెంకుటింటి చూరు మీద ఎండలో పెట్టేవారం. విచిత్రంగా, కుట్టు మిషన్ సొరుగులు, గిరగమాత పెట్టెలో, కండిపప్పు డబ్బాల్లో ఉండే చిల్లర మాయమవుతుండేది. పెద్దవాళ్ళు అడిగినప్పుడు ఎండబెట్టిన చాట మీద ఒట్టేసి ‘ఏమి ఎరగమ్’ అని చెబుతుండేవాళ్లం. 
ఎండబెట్టిన ‘చాట’ కి వైఫై ఉండేది. ఇప్పటి jio కంటే మోస్ట్ పవర్ ఫుల్. దాన్ని ఎవరయినా తాకారో ఎంత దూరాన ఉన్నా పిల్లలకి ఎలెర్ట్ వెళ్ళి పోయేది. క్షణాల్లో ప్రత్యక్షం అవటం, ఆస్తులు కాపాడు కోవటం వెను వెంటనే జరిగేది. మద్యాన్నం నుండే బొమ్మల కొలువులా స్నేహితుల మందు గుండు సామాగ్రి పరిశీలించడానికి వెళ్ళేవాళ్లం. అందరి వద్ద ఉన్న వి తమ దగ్గర ఉన్న వాటితో బెజురి వేసుకుని కొందరు స్థితి మంతులులని గుర్తించి మొదట వాళ్ళ వరండాలో కాల్చడం మొదలెట్టేవాళ్లం.
తర్వాత ఎవరి ఇళ్ళకి వారు వెళ్ళేవాళ్లం. అక్క చెల్లెళ్లతో పంపకాలు మొదలయ్యేయి కొవ్వొత్తులు, మతాబులు, వెన్నపూసలు , తాళ్ళు,పాము బిళ్ళలు, కాకరపూవత్తులు, కొండకచో భూ చక్రములు వాళ్ళకి. మిగిలిన ప్ల్రెలుడు సామాను భూ విష్ణు చక్రములు, అవ్వాయి సువాయిలు, తౌసండ్ వాలాలు, టెలిఫోనే లు ఇత్యాదులు మగపిల్లలం మొదలెట్టేవాళ్లం. 
పెద్దవాళ్ళు ఏవో చెబుతూనే ఉంటారు. బామ్మలు బక్కెట్ల తో నీళ్ళు అందుబాటులు ఉంచుతారు. అవేవీ మనం పట్టించుకోం . 
ఒక కర్ర పుల్లకి విడదీసిన పిల్లిపిసర ని రబ్బరు బాండు తో చుట్టి కర్ర రెండో చివర పట్టుకుని దైర్యంగా (?)కాల్చే వారం. ఒక్కెక్కటి కాల్చి విసుగొచ్చి ఒక కాగితం ముక్క అంటించి దాని మీద మిగిలినవి అన్నీ వేసి కాల్చడం  తో దీపావళి దిగ్విజయంగా పూర్తి అయ్యేది. 
ఉదయాన్నే లేచి రాత్రి కాల్చిన వాటిలో , కాలకుండా మిగిలినవి వెతుక్కుంతుండే.. పెద్దవాళ్ళు కేకలు వెయ్యటం తో తిరిగి కాల చక్రం మొదలయ్యేది. వచ్చే దీపావళి కి టెంటేటివ్ గా ఒక ప్రణాళిక మనసులో  తయారవుతుండేది. 
చిన్నతనం మరచి పోనీ/పోలేని మిత్రులకి దీపావళి శుభాకాంక్షలు.

నివాళి

చాలా కాలం క్రితం ఓ పెద్ద ఆపిల్ చెట్టు ఉండేది. ఓ చిన్న పిల్లవాడు చాలా ఇష్టంగా, ప్రేమగా దాని చుట్టూ ఆడుకునేవాడు. 
ఓ రోజు చెట్టు పైకి ఎక్కాడు, పండ్లు కోసుకొని తిన్నాడు, ఆ చెట్టు నీడలో కాసేపు పడుకున్నాడు. ఆ అబ్బాయి ఆ చెట్టును ఎంతగానో ప్రేమించాడు, ఆ చెట్టు కూడా ఆ అబ్బాయి తన వద్ద ఆడుకోవడాన్ని చాలా ఇష్టపడింది, అతన్ని అమితంగా ప్రేమించింది. 
కాలం గడిచింది, చిన్న పిల్లవాడు పెరిగి పెద్ద వాడైయ్యాడు. ఇప్పుడు ఎక్కువగా ఆ చెట్టు నీడలో ఆడుకోవడం లేదు
కొంత కాలం తర్వాత ఓ రోజు ఆ బాలుడు చెట్టు వద్దకు వెళ్లాడు,ఎందుకో విచారంగా ఉన్నాడు. "రా వచ్చి నా వద్ద ఆడుకో" అని చెట్టు అడిగింది. 
బాలుడు: "నేనింకా చిన్న పిల్లాడిని కాను, చెట్ల చుట్టూ తిరుగుతూ ఆడుకునే వయసు కాదు నాది, నాకిప్పుడు ఆడుకోడానికి బొమ్మలు కావాలి, అవి కొనడానికి డబ్బులు కావాలి " అన్నాడు. 
చెట్టు : "నా దగ్గర డబ్బులు అయితే లేవు, కానీ నువ్వు ఓ పని చేయవచ్చు, నా పండ్లన్ని కోసుకుని వెళ్లి అమ్మివేయి, దానితో నీకు డబ్బులు వస్తాయి" అని అన్నది. 
బాలుడు సంతోషంతో ఆ చెట్టు పండ్లన్ని కోసుకుని వెళ్ళిపోయాడు. మళ్ళీ తిరిగి రాలేదు.. చెట్టు తనకోసం దిగులు పడుతూ, దుఃఖంతో ఉంది. 
క్రమంగా ఆ బాలుడు పెద్దవాడై యువకుడిగా మారాడు, ఓ రోజు అతను రావడం చూసి చెట్టు చాలా సంతోషిపడి "రా నా వద్దకు వచ్చి ఆడుకో" అని ఆహ్వానించింది 
"నీతో ఆడుకునే సమయం లేదు నాకు, నా కుటుంబం కోసం పని చేయాలి. మేము ఉండటానికి ఓ మంచి ఇళ్ళు కట్టుకోవాలి, నువ్వేమైనా సహాయం చేయగలవా"? అని అడిగాడు. 
"నా వద్ద ఇల్లు లేదు, అయితే నా కొమ్మలు నీకు సహాయపడతాయి, వాటిని తీసుకో, నీ ఇళ్ళు కట్టుకో " అని చెట్టు అన్నది. అతను ఆ చెట్టు కొమ్మలన్ని నరికి సంతోషంగా తీసుకుపోయాడు. 
అతను సంతోషంగా వెళ్లడం చూసి చెట్టు చాలా ఆనందపడింది, కాని అతను మళ్ళి తిరిగి రాలేదు, చెట్టు మరల విచారిస్తూ ఒంటరిగా ఉంది. 
బాగా ఎండగా ఉన్న ఓ వేసవి కాలం రోజు అతను మళ్ళి వచ్చాడు, చెట్టుకు ఆనందంగా అనిపించింది. "రా వచ్చి నాతో ఆడుకో" అని అడిగింది, నేను ముసలివాన్ని అయ్యాను ఆడుకోలేను, ఈ ఎండల నుండి ఉపశమనం పొందటానికి నేను సముద్ర ప్రయాణం చేయాలనుకుంటున్నా, దానికి నాకో పడవ కావాలి, నువ్వు ఇస్తావా అని అడిగాడు
నీ పడవ కోసం నా చెట్టు కాండము ఉపయోగపడుతుంది, నా కాండాన్ని నరికి తీసుకెళ్లు, దానితో మంచి పడవ చేసుకుని, హాయిగా ప్రయాణం చేయి, అని చెట్టు అన్నది. 
అతను సంతోషంగా చెట్టు కాండాన్ని నరికి తీసుకపోయి, పడవ చేయించుకుని, హాయిగా ప్రయాణం చేస్తూ ఉన్నాడు, చాలా కాలం చెట్టుకు అతను తిరిగి తన మొఖం చూపించలేదు. 
చివరిగా, చాలా కాలానికి అతను మళ్లీ చెట్టు వద్దకు వచ్చాడు.. 
నాయనా.. నీకు ఇవ్వడానికి నా వద్ద ఏవి మిగలలేదు, పండ్లు కూడా లేవు అని చెట్టు అన్నది.. 
ఏమి ఇబ్బంది లేదు, నాకు తినడానికి పళ్ళు లేవులే అన్నాడు.. 
చెట్ట: నువ్వు ఎక్కడానికి నాకు కాండం కూడా లేదు. 
ఎక్కడానికి నాకు బలమూ లేదు, ముసలి వాన్ని కదా అని అన్నాడు .. 
నిజంగా నీకివ్వడానికి నావద్ద ఏమీ లేదు, చచ్చిపోతున్న నా వేర్లు తప్ప, అంటూ ఏడుస్తూ చెప్పింది చెట్టు. 
నాక్కూడా ఇపుడు ఏది అవసరం లేదు, చాలా అలసిపోయాను, విశ్రాంతి తీసుకోడానికి ఓ మంచి ఆసరా కావాలి అన్నాడు. 
వృద్ధ చెట్టు వేర్లు ఒరిగి విశ్రాంతి తీసుకోడానికి మంచివి, అనుకూలంగా ఉంటాయి నాయనా, రా వచ్చి నా వేర్లపై ఒరిగి కాస్త విశ్రాంతి తీసుకో అన్నది చెట్టు, అతను కూర్చున్నాడు, సంతోషంతో ఏడుస్తూ సేదతీర్చింది చెట్టు. 
ఇది మనందరి కథ, ఆ చెట్టు మన తల్లిదండ్రులు లాంటిది. చిన్నప్పుడు అందరం తల్లిదండ్రుల వద్ద వారితో ఆడుకుంటాం. 
కొంచెం పెద్దగయ్యాక వారిని వదిలి పెడ్తాం, మనకు అవసరమైనప్పుడు లేదా ఏదైన కష్టం వచ్చినప్పుడు మాత్రమే మన తల్లిదండ్రుల వద్దకు వెళతాం. వారు ఏ పరిస్థితిలో ఉన్నా సాధ్యమైనంతలో మీరు సంతోషంగా ఉండటానికి చేయాలసినదంతా చేస్తారు. 
చెట్టు పట్ల ఆ బాలుడు చాలా నిర్దయగా ప్రవర్తించాడు అని మీకు అనిపించొచ్చు. కాని మన తల్లిదండ్రుల పట్ల మనం కూడా అదే చేస్తున్నాం.
మనకు భరోసాగా వాళ్లను చూస్తాం, మనకు సర్వస్వం దార పోసినా కనీసం కృతజ్ఞత చూపం. కాని అప్పటికే సమయం మించి పోతుంది. 
ఈ కథలోని నీతి.. 
మీ తల్లిదండ్రులని ప్రేమగా సంరక్షించండి. వారు కూర్చున్న ఖాళీ కుర్చీలని చూసినప్పుడు మీకు వారి విలువ, వారు లేని లోటు తెలియవస్తుంది. 
మన తల్లిదండ్రులు మనల్ని ఎంతగా ప్రేమించారో తెలుసుకోలేం.
(సేకరణ)

(23 -10-16 సాయంత్రం మమ్మల్ని వీడి వెళ్ళి పోయిన మా అత్తగారి ఆత్మ శాంతి కోసం ప్రార్ధిస్తూ... )

ఆర్డనరీ ?

నీదా మెల్ల కన్ను,
తిరిగేది ట్రయినుల్లో, సరే అవసరార్ధం బస్సు ఎక్కావే అనుకో..
సీట్లో కూర్చున్న దంపతుల్లో నువ్వు అడిగేది మగ మనిషిని అని నికొక్కడికే తెలుసు!!
బస్సు భాష వేరే ఉందిరా అయ్యా
పెద్ద పుడింగిలాగా " పాసింజరా?" అని బుర్ర వాడకుండా అడగటమే.. తిక్క సన్నాసి..

కాక్ టైల్ జీవితం

నిస్ప్రయోజనమయిన ఒక అదికారిక మీటింగు పూర్తి అయ్యే సరికి సాయంత్రం 7.30 దాటింది.

అప్పటిదాకా బిగబట్టుకు కూర్చున్న రెండు వందల పైగా అదికార్లమి  పోలోమని బయటకి వచ్చాం.

మా పెద్దమ్మాయి కి ఫోన్ చేసి “ నాన్నా నేను వస్తున్నాను. బయటకి తీసుకెళ్లి నీకు డ్రస్ కొనిస్తాను. నీ పుట్టినరోజుకి” అని చెప్పాను.

నా టు వీలర్ తీస్తుంటే, మా దూరప్రాంతం వెళ్లాల్సిన మా   కొలీగ్ ఒకరు లిఫ్ట్ అడిగాడు. అతడికి బి పి, సుగర్ లాటి దగ్గర మిత్రులు ఉన్నారు. ఈ మద్యే స్పైనల్ నొప్పి మొదలయ్యిందని చెప్పాడు.

బస్ స్టాండ్ వైపు అతన్ని దించడానికి వెళుతుంటే..  దారిలో చర్చి సెంటర్ వద్ద, “ఇవన్నీ జరిగే పనేనా మీటింగులో చెప్పిన టార్గెట్స్ అందుకోగలమా?” అన్నాడు బాధగా.

బండి అపాను. “చూడు కోటి (కోటేశ్వర రావు) నువ్వు ఇప్పుడు కోటేశ్వర రావువి. అదికారి చొక్కా అక్కడే వదిలేయ్యి. రేపు ఉదయం ఆఫీసులో కూర్చున్నప్పుడు వేసుకో. ని స్వంత టైమ్ ని కుటుంబానికి, సన్నిహితులకి లేదా నీ స్వంతానికొ లేక ఇష్టమయిన వ్యాపకానికో  వాడుకో. ఆఫీసులో ఉన్నప్పుడూ టైమ్ ని పూర్తిగా ఉద్యోగానికి వాడుకో.  రెండు మిక్స్ చేసుకుని కాక్ టైల్  జీవితం గడపకు. ఆరోగ్యం ఇంకా పాడవుతుంది.”

అతన్ని బస్ స్టాండ్ లో వదిలి వచ్చేస్తుంటే.. “#33grade పోస్ట్ ల  లో నువు వ్రాసిన compartmentalization ఇదే కదా? అన్నాడు. "దీన్ని  నేను కనీసం పదేళ్ళ క్రితం వంటబట్టించుకుంటే బావుండేది. ఒకే థాంక్ యు “  

చింతపండు సమస్య

మా చింతపండు కొట్లో ఒక గుమాస్తా ఉద్యోగం ఖాళీగా  ఉంది.

కొత్త బ్రాంచి ఏర్పాటు చేశాం. 1500 కే‌జి ల వరకు మోయగల  త్రాసు కొన్నాము.

ఈ కే‌జి నుండి 1000 కేజీ ల వరకు ఒకే సారి తూయడానికి సరిపడేట్టు గా తూనిక రాళ్ళు కోనాల్సి ఉంది.

తూనికరాళ్ళు ఎన్ని కేజీలవి అయినా లబ్యమవుతాయి. ఎన్ని తక్కువ రాళ్ళతో కొత్త కొట్టు లో 1 నుండి 1000 కేజీలు ఒకే సారి సరిగా తూయడానికి ఎన్ని తూనిక రాళ్ళు ఏ యే బరువు ఉన్నవి కావాల్సి ఉంటుందో చెప్పిన వారికి ఉద్యోగం ఇవ్వటానికి సిద్దం. మీరేమయినా ప్రయత్నిస్తారా?

ఉదాహరణ:  1 కే‌జి, 3 కేజీ, 5కేజీ  ల రాళ్ళు ఉన్నాయనుకోండి

1 కేజీ తుయ్యటానికి   ఇటు 1Kg తూకం రాయి        ||         అటు చింతపండు.

2 కేజీ లు తుయ్యటానికి ఇటు 3 కే‌జి ల తూకం రాయి   ||     అటు 1 కే‌జి తూకరాయి +చింతపండు

4 కేజీ లు తుయ్యటానికి ఇటు 1+3 Kg ల తూకం రాళ్ళు ||  అటు చింతపండు. ఇలా 
..

..

..
   [The answer is 3^ o, 3^ 1, 3^ 2, 3^ 3, 3^4, 3^ 5, 3^ 6   means  (1,3,9,27,81,243,729) (7 weights)]

దసరా మామూలు

ఇంటి నుండి తెచ్చుకున్న లంచ్ బాక్స్
మద్యాన్నం తింటుంటే..
పప్పులో రాయి పన్నూడ గొట్టింది.
ఇల్లాలికి  .'దసరా' కి ఏమి కొనివ్వని విషయం గుర్తుకొచ్చింది.