చాయస్

ఫ్లయిట్ టెక్నికల్ క్లియరెన్స్ సమస్య వలన లేటయింది. 
గాల్లోకి ఎగరగానే, అనౌన్స్మెంట్ వినిపించింది. “ లేటయినందుకు క్షమాపణలు, నష్టపరిహారం గా మీకు ఫ్రీ డ్రింక్స్ సర్వీస్ ఉంది.”
అందమయిన ఫ్లయిట్ అటెండెంట్ వయ్యారంగా నడుచుకుంటూ డ్రింక్స్ సర్వ్ చేస్తుంది. 
చివరి సీట్లో ఒక ‘పెద్ద మనిషి’ కూర్చుని ఉన్నారు. 
ఆయన ముఖం గంభీరంగా పెట్టి “ నేను adulteration కి అయినా సిద్దమే కానీ ప్రాణం పోయినా మధ్యం ముట్టుకోను” అన్నాడు. 
అప్పటికే డ్రింకు తాగేసిన పక్క సీటు అతను కంగారుగా ముందుకు వంగి తెల్లటి హోస్టేస్ ని ఆసక్తి గా చూస్తూ..
“ చాయస్ ఉందని నాకు తెలీదు.. ఇది తొండి .. నేనొప్పుకొను” బోరు మన్నాడు.
(పెద్ద పిల్ల కాయలకోసం :D :p :p )

రాజు గారు ఉత్తములు

‘శిస్తు’ కింద పది మూటల బియ్యం తీసుకుని, పది వడ్ల మూటల ఇచ్చే గుణం కలిగిన రాజు గారు పోయారు.
..
ప్రజలు పబ్లిక్ గా ఏడుస్తూ, ఆనందించారు. 
..
‘వేగులు’ ద్వారా రాజ్యాభిషేకం అయిన ‘యువరాజా’ వారికి విషయం పోక్కింది.
..
“ఆ ..రోజుల్లో మరి నాన్న గారికి .. ఆ ..ఆ మంచి పేరు తేవాలంటే? “ అని చర్చ లేవదీశారు.
..
పలక మీద ఉన్న గీత పక్కన పెద్ద గీత గీసి మంత్రి గారు 'హింటు' వదిలారు.
కొత్త శిస్తు పాలనలోకి వచ్చింది.
..
“పది మూటల బియ్యం, బదులు పది మూటల ‘పొట్టు’ ఇచ్చేట్టు దండోరా వేయబడింది.
..
(పిల్లల కోసం.. )

గయ్యాళి

వేగంగా వెళ్ళే కారు కి పెట్రోలింగ్ వెహికల్ అడ్డుగా వచ్చింది.
పెద్దావిడ డ్రైవింగ్ చేస్తుంటే పక్కనే ముసలాయన కూర్చొని ఉన్నాడు. 
“ స్పీడ్ లిమిట్ దాటి నట్టున్నారు?” అన్నాడు హింది లో .
అవిడ 'ఏమంటున్నాడు?' అంది బర్తతో.
“ నువు వేగంగా వెళ్తున్నవని అడుగుతున్నాడు”
“మీ లైసెన్స్ చూడొచ్చా?”
ఆవిడ మళ్ళీ పెద్దాయన వైపు తిరిగింది.
తెలుగు లోకి తర్జుమా చేశాడీయన.
“ ఓహ్ మీ నేటివ్ ఆంధ్ర లో కనిగిరా? అక్కడ మా దూరపు బందువు ఒకావిడ ఉండేది. బహు గయ్యాళిది.” కాజువల్ గా చెప్పాడా పోలీస్ ఆఫీసర్.
“ఏమంటున్నాడు?” ఇటు తిరిగి అడిగింది ఆవిడ.
“నువ్వు తనకి తెలుసని అంటున్నాడు” 

మూడు రోజులు

రాణి గారికి జబ్బు చేసింది.
అనేక మందులు, వైద్య విధానాలు వాడారు. 
ప్రఖ్యాత జోతిష్యుడిని పిలిపించారు. “రాణి గారి జీవిత కాలం ఎంత ఉంది?” 
అనేక లెక్కలు వేసి ఆయన “మరో మూడు రోజులు మాత్రమే” అన్నాడు.
మూడు రోజులు గడిచాయి. రాణి గారు బక్కెట్టు తన్నేశారు.
రాజు గారికి కోపం వచ్చింది. సహజంగా అదికారం లో ఉన్న వారి కోపం 'మూలం' మీదికి వెళ్ళదు. లోకువ అయిన ఉద్యోగుల మీదికే వెళ్తుంది.
జోతిష్యుడిని మళ్ళీ పిలిపించారు.
“నువ్వు ఎన్నాళ్లు బతుకుతావో చెప్పు”
జోతిష్యుల వారికి సీన్ అర్ధం అయింది. చమట్లు పట్టాయి.
చాలా సేపు నక్షత్రాల లెక్కపెట్టాడు. గీతలు గీశాడు గ్రహాల స్తితి గతులు లెక్కేట్టాడు. ఎంతకీ సమాదానం రాదు.
“చెప్పవెం?” రాజు గారి గద్దింపు.
“నకత్రాల లెక్కలు తేలటం లేదు. రాజు గారి మరణానికి మూడు రోజుల ముందు అని తెలుస్తుంది. స్పష్టంగా కనిపెట్టే పనిలో ఉన్నాను” అన్నాడు. చావు తెలివితో..
(ఇంట్లో చిన్న పిల్లలు ఉంటే వారికి చెప్పండి. బాగా ఎంజాయ్ చేస్తారు)

నా డైరీ లో ఒక పేజీ

ఇంటి దగ్గర బయలు దేరిన 19 గంటల తర్వాత కాలేజీ గేటు వద్దకి మేమిద్దరం అడుగు పెట్టాం. వాడికి కావలసిన వస్తువుల బాగ్ మోసుకుంటూ.. సాయంత్రం 5.15 అయింది. నేను ఫోన్ రింగ్ చేసేసరికి దూరం నుండి పరిగెత్తు కొస్తూ సాయి. 
ఎదురోచ్చి వాళ్ళ అమ్మని కరుచుకున్నాడు. నా దగ్గర బాగ్ లాక్కున్నాడు. తన కళ్ళు తడిబారటం నాకు తెలుస్తూనే ఉంది. నేను కళ్ళతోనే స్కాన్ చేసుకున్నాను. కిలోమీటర్ పైగా ఉన్న హాస్టల్ వరకు నడుచుకుంటూ వెళ్ళాం. వాడి కొత్త స్నేహితులకి మమ్మల్ని పరిచయం చేస్తూ.. కాలేజీ విషయాలు చెబుతున్నాడు. హాస్టల్ లోపలికి ఆమెని రానివ్వరు. తను రిసెప్షన్ లో కూర్చుని ఉంటే.. నేను వాడి రూమ్ కి వెళ్ళాను. పక్కనే కూర్చొబెట్టుకుని మరోసారి వాడి కళ్లలోకి చూశాను. “మీరు వస్తున్నారని మొన్ననే క్రాఫ్ చేయించుకున్నాను” అన్నాడు. నేను నవ్వాను. వాడి ఫ్రెండ్స్ కి అమ్మ చేతి వంటకాలు పంపిణీ చేశాడు. వార్డెన్ పర్మిషన్ తీసుకుని వాడి మిత్రులతో కొద్దిసేపు మాట్లాడి, బస్ ఎక్కి గంట ప్రయాణం చేసి Trichy వచ్చాం. బస చేసిన హోటల్ రూమ్ కి వెళ్ళి బోజనం ఆర్డర్ చేశాం. 
హాస్టల్ నుండి తెచ్చిన దుప్పట్లు, బకెట్ లో నానబెట్టి ఎలా ఉతకాలో వాడికి చిన్న డెమో ఇచ్చింది. తల్లి. “అక్కర్లేదమ్మా మా హాస్టల్ లో వాషింగ్ మెషిన్స్ ఉన్నాయి. 9 కే‌జి కెపాసిటీ వి రెండు వారాలకి ఒక సారి ఎక్కువ బట్టలు ఉన్నప్పుడు అందులో వేస్తాను.. రోజు స్నానం చేసేటప్పుడు ఏరోజువి ఆరోజు ఉతుక్కుంటాను.” చెప్పాడు వాడు. 
ఆ రాత్రి మేం నిదరపోయింది తక్కువ. 
కాలేజీ ఆక్టివిటీస్ గురించి బోలెడు చెప్పాడు. మాకు కొన్ని అర్ధం అవకపోయినా సంగీతం లాగా వాడి మాటలు విన్నాం. 
ఆదివారం అంతా ముగ్గురం కలిసే Trichi లో తిరిగాం.

ఒకటి రెండు దేవాలయాలు కి ప్రశాంతంగా చూశాం. మద్యాన్నం ముగ్గురం హోటల్ గది లోనే బోజనం చేశాం. సాయంత్రం దాకా వాడు మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు. ఆరున్నర లోపు కాలేజీ కి వెళ్ళాలి trichi నుండి గంట జర్నీ ఉంది.
అయిదవుతుండగా నేను కర్కశంగా 'ఇక వెళ్దామా' అన్నాను. ఆమె నావైపు చూసింది. సెల్ నొక్కి టైమ్ చూసుకుంది. లేచి తయారయింది. సాయి తన బాగ్ సర్దుకున్నాడు. ముగ్గురం హోటల్ నుండి ఎదురుగా ఉన్న బస్స్టాండ్ కి నడుచుకుంటూ వెళ్ళాం. ఎవరిమీ ఏమి మాట్లాడుకోలేదు. 1 వ నెంబరు బస్టాండ్ వద్ద వాడిని తంజావూరు బస్ ఎక్కించాక, కిటికీ లోంచి వీడ్కోలు చెప్పాము. వాడి చేతిని నా చేతిలోకి తీసుకున్నాను. అనేకం చెప్పాలనుకున్నాను. ఏమి మాట్లాడలేక పోయాను. నా శరీరం నుండి, మా ఆవిడ కళ్ల నుండి అనేక విషయాలు వాడికి చేరాయి. వాడు నా చెయ్యి వత్తాడు. చెప్పలేకపోయిన అనేక జాగర్తలకి సమాదానం ఉంది అందులో. 
నిర్ధాక్షణ్యంగా బస్ ‘హారన్’ మ్రోగిస్తూ కదిలింది. మలుపు తిరిగెంతవరకు చూస్తూనే ఉన్నాం. 
నా బార్య కళ్లలోకి చూడటానికి నాకు దైర్యం చాలలేదు. ఆమె కళ్ళలో కన్నీరు నన్ను వేటాడుతుంది. మౌనంగా బస్ స్టాండ్ లో ఒక బెంచీ మీద కూర్చుండి పోయాను. మరో వైపు ఆమె కూర్చుంది. ఎవరిమీ ఏమి మాట్లాడుకోలేదు. 
నా ఫోన్ మోగింది. “నాన్నా .. నేను కాలేజీ దగ్గర బస్సు దిగాను. మీరు ఇంకా అక్కడే ఉండి ఉంటారు. హోటల్ కి వెళ్ళండి. I can manage. డిసెంబర్ లో నేను ఇంటికి వస్తాను. అమ్మకి చెప్పండి.” అన్నాడు స్థిరంగా.

నిజాయితీ

వాళ్ళిద్దరూ ఫామిలీ సెక్షన్ లో కూర్చుని మంచి బోజనం చేస్తుంటే, కూర్చున్న టేబుల్ కింద ఒక చిన్న చేతి పర్సుపడి ఉండటం గమనించాడతను.
అంతకు ముందు బోజనానికి వచ్చిన వారు ఎవరో మర్చి పోయినట్లుంది.
ఫింగర్ బౌల్స్ లో చేతులు శుభ్రం చేసుకుని ఆ పర్సు తీసి చూస్తే.. అందులో నాలుగు బంగారు గాజులు ఉన్నాయి. 
కొత్తవి. తూకం చీటి కూడా ఉంది. అరవై గ్రాముల బరువు సుమారుగా లక్షన్నర విలువ చేసేవి. 
వాళ్ళిద్దరూ కౌంటర్ వద్దకి వచ్చి మేనేజర్ కి చెప్పి ఆ పర్సు అప్పగించారు. 
మేనేజర్ ఈ మద్య కాలం లో ‘మనుష్యులని’ చూడని వాడిలా, ఆశ్చర్యపోయాడు.
కౌంటర్ లోంచి లేచి ‘చేతులు’ కలుపుతూ “ఈ రోజుల్లో ఎవడండి ? ఇంత గొప్ప నిజాయితీ గా ఉండేది” అంటూ అభినందించసాగాడు. నాలుగురయిదుగురు చుట్టూ చేరారు. ఎవరో లోకల్ టి‌వి కి ఫోన్ చెయ్య బోయారు.
అతను వారించానడు. మరెవరో ఇన్సిడెంట్ అంతా ఫోన్ లో ఫోటో తీసుకోబోయారు.
లేదండీ.. ఇలాటి విషయాలు ప్రజలకి తెలియాలి. నిజాయితీ ఇంకా మన మద్య మిగిలే ఉంది అని తెలియాలి. మేనేజర్ పట్టు పట్టాడు.
“మీ. గోల మీదేనా? మా సమస్యలు మాకుండవా? ఇంటివద్ద మా ఆవిడకి టీవి న్యూస్ చూసే అలవాటు ఉంది.”
అతను ప్రాదేయపడ్డాడు. 

సర్వమత సారం

అమరావతి లో ఏర్పాటు చేసిన సర్వమత ప్రార్ధనలకి హాజరయ్యాను. 
ప్రార్ధనలు పూర్తయ్యాక మతగురువుల వద్ద ఆశీర్వాదం తీసుకునే విషయం వచ్చింది. 
ఆహుతుల మద్యకు వచ్చిన గురువులు అందరినీ వరుసగా ఆశీర్వదిస్తున్నారు. 
ఒక సాధువు వచ్చి నా చేతులు పట్టుకుని “నాయనా ని కాళ్లతో నడవగలవు ఇది దేవుని ఆశీర్వచనం” చెప్పాడు.
‘నా కాళ్ళు బాగానే ఉన్నాయి’. సమాదానం చెప్పాను.
చర్చి ఫాదర్ వచ్చి శిలువ శిరస్సు మీద ఉంచి “కుమారుడా నీవు ని పాదముల పై నడిచెదవు. తిరిగి మంద ని చేరేదెవు” అన్నాడు. 
“ నా పాదముల కు ఎటువంటి ఇబ్బంది లేదు” మళ్ళీ చెప్పాల్సి వచ్చింది.
ఈసారి ఒక ఒక ముల్లా వంతు “ బేటా అల్లా తుజే దొనోమ్ ఫైర్ సే చల్నే దేగా”
“మై ఠీక్ హు” అరవాలనిపించింది. 
బౌద్ద సన్యాసి వచ్చాడు.”బుద్దుని మహిమ గొప్పది. నీవు ఈ రోజు నడుస్తావు”
అందరికీ ఎలుగెత్తి అరిచి చెప్పాలనిపించింది. ‘ఐ యామ్ అల్రైట్’ అని.
****
సెమినార్ పూర్తి అయ్యింది.
ఆకలిగా ఉంది బోజనానికి వెళదామని పార్కింగ్ ఏరియా కి వచ్చాను. 
‘పార్క్ చేసిన నా బండి లేదు’ :v :v
నేను ఇప్పుడు సర్వమతాలని నమ్ముతున్నాను.