Sunday, 17 September 2017

నిమ్మ ముళ్ళు

సన్నటి త్రోవలో కొద్దిదూరం నడిచి వెళ్ళి కొత్తగా కట్టిన మిద్దె కి నైరుతి మూల ఉన్న మెట్లు ఎక్కి తే మేము కొత్తగా కిరాయి కి తీసుకున్న రుము. చిన్నదే. కానీ సౌకర్యం గాను ప్రశాంతం గాను ఉంటుంది.
దారిలో ఒక వైపు ఉన్న చిన్న రేకుల  రూము లో ఒక పెద్దావిడ ఉంటుంది. తరువాత రెండు పాడుబడ్డ ఇల్లు వెనుక బాగం; ఆ తరువాత మా అతిది గృహం.
మాకు అనుచర గణానికి లోటు ఉండదు. ఎప్పుడూ ఎవరో ఒకరు అందుబాటులో ఉంటూనే ఉంటారు. మా వృత్తి అలాటిది. ప్రతి ఉదయం ఒక కుర్రాడు వాటర్ బబూల్ (త్రాగటానికి అవే)  తెచ్చి ఇస్తూ ఉంటాడు. ఖాళీది తీసుకెళ్తాడు.

ఒక రోజు ఆ కుర్రాడిని పెద్దావిడ  ఆపి ఏదో మాట్లాడటం మేడ మీది నుండి టీ తాగుతూ నేను గమనించాను.
“రెండు చెంబులు నీళ్ళు వంచయ్యా.. బోరు  నీళ్ళు త్రాగి వళ్ళు నొప్పులు గా ఉంటున్నాయి” అని అడిగిందట. మా కుర్రాడు ససేమిరా కుదరదని చెప్పాడట.
వారం లో ఒక రోజు ఆవిడకి కూడా ఒక బబూల్ నీళ్ళు తెప్పించి ఇవ్వటం మొదలెట్టాను.
ఆ తర్వాత ఆ పెద్దావిడని తీరిగ్గా గమనించడం మొదలెట్టాను.
పెద్ద వయసు కానీ కాయ కష్టం చేసినావిడ.  చిన్న పాటి ఇనప రేకుల కప్పు ఉన్న  గదిలో స్వంతం గా వంట చేసుకుని తింటూ కాలం గడుపుతుంది. పక్కనే ఒక చిన్న పాక లో నులక మంచం వాల్చి ఉంచుతుంది.
బబూల్ వ్యవహారం పూర్తి అయ్యాక తానే ఒక రోజు పలకరించింది. “ మోటారు బండి ఈ పాకలో పెట్టుకొయ్యా . వానకి తడవకుండా ఉంటుంది.” అంది.  ఆ పూట  నులక మంచం ఎత్తి గోడ వారగా పెట్టి ఉంది.
“సరే ..మామ్మా” నేను కూడా సమాదానంగా చెప్పాను.
ఒకసారి పొద్దు పోయాక ఇంటికి వస్తుంటే.. పెద్దావిడ బయట మంచం మీద కూర్చుని పమిట చెంగుతో దోమలు విసురుకుంటూ కూర్చుని ఉంది. “మామ్మా ఇంట్లో ఫాను కింద కూర్చో కూడదూ ?” అని అడుగుదామనుకున్నాను.
గదిలో ఛార్జింగ్ లైటు వెలుగుతూ ఉంది. కరెంటు పోయినట్లుంది.
“దోమలు రాకుండా ఉంటాయని ఈ నిమ్మ మొక్కలు తెచ్చి పెట్టానయ్యా.. కానీ వీటి బెడద తప్పట్లేదు”. అంది పలకరింపుగా.
 “పెద్దావిడ చూడండి ఎవరో దోమలు రావని చెప్పారట ఎన్ని నిమ్మ మొక్కలు తెచ్చి గోడ వారగా పెట్టిందో” మా ఆవిడ నాతో  అదే రోజు ఉదయం అంది.
నేనేం మాట్లాడలేదు. 
కొద్ది సేపు తర్వాత “ అటు నుండి నడిచేటప్పుడు ముళ్ళు గుచ్చు కుంటున్నాయా?” అడి గాను.
***
ఆమె చుట్టూ నలుగురు కొడుకులు స్థిర నివాసం ఏర్పాటు చేసుకుని ఉన్నారు. “ఓపిక ఉండి వండుకుంటే సరి. లేనప్పుడు ఏదో ఒక కొడుకు దగ్గరకి పోయి గిన్నె లో కొంచెం పచ్చడో.. కూరో తెచ్చుకుంటుందట.”  అంది మా ఆవిడ ఒక రోజు.
 “ఆమె పని ఉత్తమం.  నలుగురు కొడుకులు కోడళ్ళు చుట్టూతా ఉన్నారు. చక్కగా అందర్నీ చూసుకుంటూ శేష జీవితం గడిపేయ్యొచ్చు”  మళ్ళీ తానే చెప్పింది.
నేను నవ్వేసి ఊరుకున్నాను.
“నీకు చాలా సార్లు చెప్పాను. కొన్ని విషయాల గురించి ఎక్కువ ఆలోచించ వద్దని. “
“ఏం? ఇప్పుడెమయిందట?”
“ముసలావిడ ఉండే రూముకి కరెంటు గాని ఒక ఫాన్ గాని లేదు. నలుగురు కోడళ్ళు ఎవరి ఇంటి నుండి కరెంటు ఇవ్వటానికి ఇష్టపడటం లేదు. ఆవిడకి ఒక చిన్న వెలుతురు బల్బు, ఒక ఫాన్ ఉంటే బావుంటుంది”
తను నోరు తెరుచుకుని నన్నే చూస్తూ ఉంది పోయింది. నిమ్మ మొక్కల ముళ్ళు ఆవిడ కి గుచ్చుకుని ఉంటుంది.

17/09/17 

Friday, 25 August 2017

అబద్దం నచ్చింది.

రమేశ్ వచ్చే సరికి ‘వెలుగొండయ్య’ తమ పాత కాలం నాటి మట్టి మిద్దె లో నులక మంచం పరుచుకుని నిద్ర పోతున్నాడు.
అది పూర్తిగా నిద్ర కూడా కాదు. చేయటానికి మరేం లేదు. మద్యాహ్నం ఒక కునుకు.
ఆయనకి ఒక అబ్బాయి, మరో అమ్మాయి. ఇద్దరు స్థిరపడ్డారు. చెరో చోట.
పాత మట్టిమిద్దేలో బోలెడు శూన్యం మిగిల్చి ఆర్నెల ల క్రితం బార్య వెళ్లిపోయింది. వృదాప్యం లో ఆసరాగా ఉంచుకున్న డబ్బు, కార్పొరేట్ ఆసుపత్రులు మింగేసాయి.
బార్య అంత్యక్రియయలకి కొడుకుని ఇబ్బంది పెట్టాల్సి వచ్చింది. ఆమె వెళ్ళి పోయాక గాని ఆమె విలువ అర్ధం కాలేదు.
అబ్బాయి నెల్లూరు లో ఉంటాడు. వాడి కుటుంబం వాడిది. ఎంత సంపాదించినా లోటు బడ్జెట్. ఇద్దరు ఆడపిల్లలతో కుటుంబం నడుపుకోవటం అంతంత మాత్రం. అక్కడ పిల్లాడితో ఉండటం సాద్యము కాదు. ఇక తన కాలు చెయ్య ఆడేంత వరకు ఈ ఊర్లోనే ఉండి పోవటం తప్ప మరో మార్గాంతరం లేదు.
రమేశ్ , వెలుగొండయ్య అల్లుడు. చీరాల లో హాండ్ లూమ్స్ ఆఫీసులో చిన్న గుమాస్తా.. జగర్త పరుడు. తనపని తను చేసుకుపోయే రకం. ముభావంగా ఉంటాడు. ఎక్కువగా మాట్లాడాడు. కుటుంబ విషయాలు పెద్దగా పంచుకోడు.
అల్లుడి రాక అతన్ని ఆశ్చర్య పరిచింది.
“రాయ్యా .. అమ్మాయి పిల్లలు బాగున్నారా?” లేచి ఇనుప కుర్చీ ఒకటి వాలుస్తూ పలకరించాడు.
చేతి లో కుర్చీ అందుకుని కూర్చుంటూ ..
“బానే ఉన్నారు? మీరేలా ఉన్నారు? బాగా తగ్గిపోయారు. వెంకాయమ్మ రోజు వస్తూ ఉందా లేదా?”
వెంకయమ్మ ఆ ఇంటి చాకలి. అత్తగారు పోయాక ఆవిడే రోజు వచ్చి గుప్పెడు బియ్యం వండి, పోతూ ఉంటుంది.
బట్టలు అవి ఉతికి పెట్టటం. ఇల్లు శుబ్రం చేయటం లాటివి చేసి పెడుతుంది.
“ఆ వస్తుంది.. నాకేమీ ఇబ్బంది లేదు. అన్నం తిన్నావా?” అల్లుడిని అడిగాడు.
“తిన్నానండీ. పరంధామయ్య గారితో పని ఉండి వచ్చాను.”
పరంధామయ్య చేయి తిరిగిన ఆరెంపి వైద్యుడు. ఒక మెడికల్ షాపు.
కూరగాయల నుండి, ఫాన్సీ అయిటం వరకు అమ్మే పెద్ద కిరాణా కొట్టు ఆయన కి ఉన్నాయి.
“పరంధామయ్య అంటే .. డాక్టరేగా?”
“అవును ఆయనే.. చాలా కాలం క్రితం కొంత డబ్బు చేబదులుగా ఇచ్చాను. ఇప్పటి వరకు ఇవ్వలేదు. నెల నెలా కొంత ఇస్తాను అంటున్నాడు. మీరు కావల్సిన సరుకులు అవి, అక్కడే తెచ్చుకోండి. అలా అయినా కొంత మొత్తం మనకి జమ అవుతుంది.”
పరంధామయ్య కి తన అల్లుడి వద్ద అరువు తీసుకోవాలసిన అవసరం ఏముందో వెలుగొండయ్య కి అర్ధం కాలేదు . అయినా మౌనం గా ఉన్నాడు.
చేతి సంచి లో నుండి రెండు ‘పంచలు’ తీసి మంచం మీద ఉంచాడు.
“మొన్న ఎవరో .. మా ఆఫీసులో పని ఉండి నేత పంచెలు తిచ్చి ఇచ్చారు. నాకు పంచలు కట్టటం రాదు కదా? అందుకే మీరు వాడుకోండి.”
రమేశ్ బయలు దేరుతుంటే.. వీది మలుపు వరకు వచ్చాడు వెలుగొండయ్య.
“మరిచి పోకండి. పరంధామయ్య మనకి చాలా డబ్బు ఇవ్వాల్సి ఉంది. ఏమి కావల్సినా అక్కడే తీసుకోండి. మందులు అవి అవసరం అయినా అక్కడే తీసుకోండి లెక్క వ్రాసి పెట్టమని చెప్పాను.” రమేశ్ గట్టిగా చెప్పాడు.
అల్లుడు అబద్దం చెప్పటం వెలుగొండయ్య కి బాగా అనిపించింది.
(ఈ నెల బ్లాగ్ లో ఏమి వ్రాయలేదు. బహుశా ఇంత గ్యాప్ రావటం ఇదే మొదలు) 

Saturday, 22 July 2017

పార్సిల్

“హలో.. మేడమ్”
“హలో .. ఎవరు?”
“సుగుణ మేడమ్ గారెనా? ‘అమెజాన్’ నుండి మీకో పార్సిల్ వచ్చింది. పెద్ద అట్టపెట్టె. “
“తీసుకు వస్తున్నారా?”
“ COD మేడమ్ రెండువేల చిల్లర ఉంది.”
“పర్లేదు తీసుకురండి. పే చేస్తాను”
“ఇక్కడ కస్తూరి బా గర్ల్స్ స్కూల్ అని ఉంది. వెలుగొండ రూట్ లో ఉన్న స్కూల్ .. ఆదేగా?”
“అవును. అక్కడే ఉన్నాను. తీసుకురండి”
“సారి మాం కనీసం 18 కి మీ పైగా రావాల్సి ఉంటుంది. సర్వీస్ గిట్టదు. మీరు సాయంత్రం. టౌన్ లోకి వచ్చినప్పుడు తీసుకుంటారా?”
“నేనయినా ఆ పార్సిల్ ఇక్కడికి తీసుకు రావాల్సిందే. మీరే పంపండి. అడిషనల్ గా పెట్రోల్ ఖర్చు నేను ఇస్తాను”
..
డెలివరీ బాయ్ స్కూల్ కి వెళ్ళేసరికి గంట పైన పట్టింది. పార్సిల్ పెట్టె పెద్దది కానీ బరువు పెద్దగా లేదు.
స్కూల్ కి వెళ్ళే సరికి సుగుణ మేడమ్ గారు క్లాస్స్ లో ఉన్నారు. ఆఫీసు గది వద్ద వెయిట్ చేస్తుంటే వాళ్ళ దూరపు బంధువు కూతురు అక్కడే చదువు తున్న విషయం అతనికి గుర్తొచ్చింది.
గ్రౌండ్ లో తోటి పిల్లలతో కలిసి చెట్ల కింద కూర్చుని చదువుకుంటున్న ఆ అమ్మాయిని కలుసుకుని పలకరించాడతను.
“అన్నా .. సుగుణ టీచర్ కోసమా? పార్సిల్ తెచ్చావా?” 9 వ క్లాసు చదువుతున్న ఆ అమ్మాయి అడిగింది.
“పార్సిల్ . విషయం నికెలా తెలుసు?”
“స్కూల్ లో పిల్లలందరికోసం తెప్పిస్తారు టీచర్ గారు. ఆమె స్వంత డబ్బు తో.. మాకు ఇక్కడ ‘అమ్మ’ ఆమే “ ఆ అమ్మాయి చెప్పింది.
..
“హలో.. బాబూ “
“మేడమ్ చెప్పండి”
“ఇందాక కార్టన్ పెట్టె డెలివరీ ఇచ్చావు. డబ్బు లు చిల్లర ఇచ్చేటప్పుడు. పొరపాటున రెండొందలు ఎక్కువ ఇచ్చావు”
“లేదు మేడమ్ కరెక్ట్ గానే ఇచ్చాను. మా చెల్లెలు ఆ స్కూల్ లోనే ఉంది. అంత మంది ఆడపిల్లలకి మీరు నాప్కిన్స్ కొనిస్తున్నప్పుడు. ఒకరిద్దరికి నేను ఇవ్వలేనా? పార్సిల్ డెలివరికి నాకు వచ్చే డబ్బు మేడమ్ అది. మిమ్మల్ని మర్చిపోను మేడమ్. మీరు నాకు గుర్తుంటారు . నమస్తే”

Thursday, 13 July 2017

ద్విభాషీ - పావులూరి శంకరనారాయణ శ్రేష్ఠి

ఇంగ్లీషువాడు సప్తసముద్రాలు దాటి వచ్చేశాడు.
ముందు వ్యాపారం చేయడానికి... తరువాత అధికారం చెలాయించడానికి....
వాడి భాష మనకి రాదు...
వాడు "గాడ్ ఈజ్ గుడ్" అనేవాడు.
మనకి అది "గాడిదగుడ్డు" గా అర్థమైంది.
మనం "రాజమహేంద్రి" అన్నాం...
వాడికి "రాజమండ్రి"లా వినిపించింది.
మన మాట వాడికి అర్ధమయ్యేది కాదు... వాడి భాష మనకి బోధపడేది కాదు.
వ్యాపారం, పరిపాలన వాళ్ల అవసరం కనుక తెల్ల అధికారులు ఒక్కొక్కరూ తెలుగు పదాలను పట్టుకున్నారు. డిక్షనరీలు తయారు చేశారు. 1818లో విలియం బ్రౌన్ తొలి తెలుగు - ఇంగ్లీషు డిక్షనరీ తయారుచేశాడు. 1821లో క్యాంప్ బెల్ ఇలాంటిదే ఇంకో నిఘంటువు తయారుచేశాడు. మన మాటలు వాడికి అర్థమయ్యాయి. కానీ వాడి మాటలు మనకి అర్ధం కావాలి కదా. అవసరం వాడిది. అందుకే జాన్ కార్నిక్ మారిస్ అనే వాడు ఇంగ్లీషు తెలుగు డిక్షనరీ తయారు చేశాడు. ఆ తరువాత సీ.పీ. బ్రౌన్ దొర ఇంకో డిక్షనరీ 1852 లో (ప్రథమ స్వాతంత్ర్య సంగ్రామానికి సరిగ్గా అయిదేళ్ల ముందు) తయారు చేశాడు.
చాలా మంది తెల్ల అధికారులు దుబాషీలను పెట్టుకున్నారు. దుబాషీలంటే ద్విభాషీలు. అటుది ఇటు ఇటుది అటు వివరించి చెప్పగలవారు వీరు. కానీ అందరికీ అంత దృశ్యం ఉండేది కాదు. వీళ్లు ముక్కస్యముక్కానువాదం చేసేవారు.
గుడిమెట్ల బంగారయ్య అంటే .....  Temple steps golden father అని..
పత్తికొండ నాగప్ప అంటే  cotton mountain cobra father అని
తోటకూర అంటే Garden to come  అనీ చిత్ర విచిత్రంగా అను"వధించే" వారు.
అలాంటి సమయంలో తెల్లోడి భాషను తెల్లోడి కన్నా తేటతెల్లంగా నేర్చుకుని, ధారాళంగా మాట్లాడేయడం అంటే మాటలు కాదు. ఇంకా ఇంగ్లండుకు పోయి ఉన్నత విద్య నేర్చుకోవడం వంటివి అలవాటు కాలేదు. అలాంటి రోజుల్లో తెల్లోడే తెల్లబోయేలా ఇంగ్లీషు మాట్లాడే వాడికి బోలెడంత డిమాండ్ ఉండేది.
అలాంటి వాడే మన నాయకుడు. ఆయన పేరు పావులూరి శంకరనారాయణ శ్రేష్ఠి. సొంతూరు నెల్లూరు. కానీ మద్రాసులో స్థిరపడ్డారు. తండ్రి రామానుజం చెట్టి నుంచి ఇంగ్లీషు నేర్చుకున్నారు. తండ్రిలాగానే దుబాషీ అయ్యారు. తండ్రి గంజాంలో రస్సెల్ అనే తెల్లదొరకు దుబాషీగా పనిచేసేవాడు. ఈయన విజయనగరం మహారాజా, జయపురం మహారాజా, పిఠాపురం, కొచ్చి, నూజివీడు జమీందారీ కుటుంబాల పిల్లలకు ఇంగ్లీషు చదువులు చెప్పారు. ఆ తరువాత మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీ కాలేజీలో లెక్కల మేస్టారుగా పనిచేశారు. మద్రాసు విశ్వవిద్యాలయంలో పరీక్షాధికారిగా కూడా పనిచేశారు. అంటే తన జీవిత కాలంలో ఆయన తమిళనాడు రాజధాని మద్రాసు, ఒరిస్సాలోని గంజాం, జయపురం, మన రాష్ట్రంలోని విజయనగరం, పిఠాపురం, నూజివీడు, నెల్లూరు, కేరళలోని కొచ్చి లను సందర్శించాడన్న మాట. ఆ రోజుల్లోనే ఆయన ఉద్యోగాల కోసం ఊరు వదలిన మహాసాహసి అంటే అడ్వెంచరర్ అన్న మాట.
రాచబిడ్డలకు చదువులు చెబుతున్నప్పుడే ఆయన వారి సౌలభ్యం కోసం ఇంగ్లీషు పదాలు, వాటి తెలుగు అర్థాల జాబితాను తయారు చేశారు. తరువాత దాన్నే వ్యవస్థీకరించి తెలుగువాడు తయారు చేసిన తొలి ఇంగ్లీషు తెలుగు డిక్షనరీని తయారు చేశారు. అంతే కాదు ... ఆయన తమిళ - ఇంగ్లీషు, ఇంగ్లీషు - తమిళ డిక్షనరీలను కూడా తయారు చేశారు. 1900 ప్రాంతంలో తెలుగు - ఇంగ్లీషు డిక్షనరీ కూడా తయారు చేశారు.
తన అవసరం కోసం ఇంగ్లీషు వాడు తయారు చేసినవి కాకుండా మన అవసరం కోసం మనవాడు తయారుచేసిన మొట్టమొదటి డిక్షనరీలు ఇవేనేమో!
ఆయన తయారుచేసిన తెలుగు డిక్షనరీ 1897లో ప్రచురితమైంది. దాని పేరే శంకరనారాయణ డిక్షనరీ. అప్పటి నుంచీ ఇంగ్లీషు నేర్చుకోవాలనుకున్న వారందరికీ శంకరనారాయణ డిక్షనరీయే ఆధారమైంది. అందరికీ ఆధునిక వేదమైంది. ఆయన బతికుండగానే అయిదు ముద్రణలకు నోచుకుంది. ప్రతి ముద్రణకీ కొత్త పదాలు జోడయ్యాయి. ఆయన 1924-25 ప్రాంతంలో చనిపోయారు. ఆ తరువాత 1927 లో గిడుగు సీతాపతి గారు, 1951 లో చిలుకూరి నారాయణ రావు గారు, తరువాత వేదం లక్ష్మీనారాయణ గారు కొత్తకొత్త పదాలను జోడించారు. 1953 లో నారాయణ అయ్యర్ దీనిని పరిష్కరించారు. ఇలా 1897 నుంచి 1953 వరకూ పదకొండు సార్లు పునర్ముద్రణ పొందింది ఈ డిక్షనరీ. కోస్తా జిల్లాల్లో ఇప్పటికీ ఈ డిక్షనరీయే ప్రామాణికం. తరతరాల విద్యార్థులకు ఇది హస్త భూషణంగా నిలిచింది. అనుమానం వస్తే చాలు ఆ పుస్తకం తీస్తారు. అంత ప్రజాదరణ ఉంది ఈ డిక్షనరీకి. 2004 అక్టోబర్లో విజయవాడకు చెందిన విక్టరీ పబ్లిషర్స్ దీన్ని మళ్లీ ముద్రించారు. ఆగస్టు 2005 నాటికి మలి ముద్రణ అవసరమైంది. మళ్లీ 2006, 2007లలో పునర్ముద్రించాల్సి వచ్చింది. ఈ నిఘంటువు ప్రజాదరణకు ఇదే నిదర్శనం.
కోస్తా, తమిళనాడుల్లో ఆంగ్ల భాష నేర్చుకోవడంలో ఆయన పాత్ర అనన్యసామాన్యం. ఆయన పేరుతోనే ఆయన వ్రాసిన డిక్షనరీ పేరొందింది. ఇప్పటికీ శంకరనారాయణ డిక్షనరీ అంటే ప్రామాణికమే.

పావులూరి శంకరనారాయణ శ్రేష్ఠి ఇప్పుడు లేరు. ఆయన పోయి దాదాపు తొంభై ఏళ్లు కావస్తోంది. కానీ లక్షలాది మంది విద్యార్థులు ఆంగ్ల పదం విషయంలో అనుమానం రాగానే "శంకరనారాయణను తీసి చూడు" అనుకుంటూ అప్రయత్నంగానే ఆయనను తలచుకుంటూనే ఉంటారు.

Sunday, 2 July 2017

పెద్దరికం అంటే ఇస్త్రీ చొక్కాలు, ఇనప వాచ్చీలెనా ?

మా ఊర్లో ఉన్న పెద్ద కళ్యాణ మండపం లలో అదొకటి.
ఆటొ లో అక్కడికి చేరే సరికి దాదాపుగా మా (ఆఫీసు) బ్యాచ్ అందరూ దిగారు.
తెలిసిన వాళ్ళ పెళ్లి. బ్రతికున్నప్పుడు మాతో పాటు పని చేసిన ఒక కొలీగ్ కుమార్తె పెళ్లి.
ఒకరి నొకరు పలకరించు కున్నాం.
రంగుల దీపాల అలంకరణ ని, పక్కనే ఉన్న ఖాళీస్థలం లో చక్కటి కార్పెట్స్ వేసి ఏర్పాటు చేసిన బఫే విందుని దాటి కళ్యాణ వేదిక వద్దకి వెళ్ళాం.
పెళ్లి కూతురు అన్న విజయ్ వచ్చి వినయంగా నమస్కరించి “బాగున్నారా అంకుల్. ఆంటీ ఎలా ఉన్నారు? చెల్లెలు ఏమి చదువుతుంది “ అంటూ పలకరించాడు.
సమాదానం చెప్పి అందరం కబుర్లలో పడ్డాం.
విజయ్ సీనియర్ ఇంటర్ పూర్తి అయ్యి పరీక్షలు వ్రాసిన మూడు నాలుగు రోజులకి తండ్రి సేరిబ్రల్ హెమరేజ్ తో చని పోయాడు.
మంచి మార్కులు వచ్చినా లోకల్ B గ్రేడ్ కాలేజీ లో ఇంజనీరింగ్ చదివాడు...
తల్లి స్వంత ఇంటి లో కొంత బాగాన్ని రెంట్ కి ఇచ్చి బర్త పెన్షన్ తో గుట్టుగా కాపురం లాక్కొచ్చింది. కుమార్తెని చదివించింది.
పిల్లాడి ని కోజీకోడ్ NIT లో ఎం.టెక్ చదివించింది. విజయ్ ఒక మంచి ఉద్యోగం సంపాదించాడు.
రెండు మూడేళ్లు తర్వాత చెల్లెలి పెళ్లి చేస్తున్నాను రమ్మని అందరికీ ఇంటింటికి వచ్చి పిలిచాడు. మా కొలీగ్ తో మాకు బందం తెగిపోయి 10 ఏండ్లు దాటింది. మళ్ళీ ఇప్పుడు ఈ పెళ్లి లో అతన్ని గుర్తు తెచ్చుకున్నాం.
చూడ చక్కగా ఉన్న నూతన వధువు –వరుడి ని అక్షితలతో ఆశీర్వదించి అందరం బోజనాల వద్ద పొగయ్యాం.
పల్లె నుండి వచ్చిన జనం తో బఫే వద్ద కొంచెం రద్దీగా ఉంది. విజయ్ అందరినీ పలకరిస్తూ, అటు పెళ్ళిని ఇటు అతిదులని బాలన్స్ చేస్తున్నాడు.
మేము ఇస్త్రీ బట్టలు నలగకుండా జాగర్తగా , హుందాగా బోజనం చేస్తున్నప్పుడు మావాళ్లు డజన్ల కొద్ది లోపాలు కనిపెట్టేశారు.
పెళ్లి కొడుక్కి కొంచెం జుట్టు తక్కువ, పెద్ద గా రాబడి ఉన్న ఉద్యోగం కాదు. వంకాయ కూర రుచిగా లేదు, సాంబారు మరి పలచగా ఉంది. కేరెట్ హల్వా గిన్నెతో ఇచ్చిన స్పూన్ క్వాలిటీ తక్కువగా ఉంది .. మొదలయినవి.
ఈ లోగా విజయ్ తన తల్లి తో పాటు బోజనాల వద్దకి వచ్చి మరో సారి అందరిని పలకరిస్తున్నాడు.
మాకు పక్కనే ఒక ప్లాస్టిక్ కుర్చీ లో కూర్చుని మరో దాని మీద ప్లేట్ ఉంచుకుని సాంబారు అన్నం లో అరచేయి మొత్తాన్ని ముంచుకుని తింటున్న మనిషి ఒకాయన, విజయ్ ని పిలిచాడు.
“ఒరేయ్ అబ్బాయ్. నువ్వు గట్టొడివిరా.. మీ అయ్య ఉన్నా ఇంత బాగా పిల్ల పెళ్లి చేసేవాడు కాదు” అన్నాడు పెద్దగా.
ఆ మాట మేమందరం విన్నాం. అది నిజమని మాకు తెలుసు.
పొద్దుటే వాష్ రూమ్ లో వదిలేసే వాటి గురించి ఆసక్తి గా మాట్లాడుకున్న మేము
ఈ మాత్రం ప్రశంస ఎందుకు చేయలేక పోయాం. ??
పెద్దరికం అంటే ఇస్త్రీ చొక్కాలు, ఇనప వాచ్చీలెనా ?

Tuesday, 27 June 2017

మనం ఏం నేర్పబోతున్నాం?


రెండున్నర టిక్కెట్ తీసుకుని, మూడు సీట్లు ఆక్రమించుకుని, నాలుగంటల ప్రయాణం చేసి సాయంత్రం అయిదుకి బస్ స్టాండ్ లో దిగి 'కాబ్' లో ఇంటికి చేరి ప్లాట్ లోకి వచ్చేసరికి నాలుగేళ్ల మా అమ్మాయి, మా ఆవిడ నీరస పడ్డారు.
అప్పటి దాకా బస్సులో నిద్ర పోయిన మా పాప 'ఆకలో' అంటూ గొడవ..
మా ఆవిడ వంట గది ప్రవేశం చేసింది.
'టు మినిట్స్' మాగి అయిదు నిమిషాల్లో చేసి హాల్లోకి వస్తూనే..
“నా పాస్ పోర్ట్” అంటూ గావుకేక పెట్టింది.
కెనడా లో ఉండే మా బామర్ధి తన పెళ్లి కి ఆడబిడ్డ కట్నం అనబడే రౌడీ మామూలు కింద ‘బ్లాక్ బెర్రి పాస్పోర్ట్’ ఫోన్ కొనిచ్చాడు. సుమారుగా అరలకారం ఖరీదు ఉంటుంది.
“బాగ్ లో ఎక్కడో పడిఉంటుంది కంగారు పడకుండా వెతుకు. “
ఆవిడ బాగ్ లో బట్టలు చిందరవందర చేసే లోగా నేను తన నెంబరుకి కాల్ చేశాను.
రింగవుతుంది. కానీ ఇంట్లో కాదు.
“నా ఫోన్. మా తమ్ముడు కొనిచ్చాడు.” అలివిమాలిన విపత్తు వచ్చినట్లు ఆమె మాట్లాడుతుంది.
మళ్ళీ రింగ్ చేశాను. ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది. ఎవరు లిఫ్ట్ చెయ్యటం లేదు
స్విచ్ ఆఫ్ చేయటానికి వీలవదు. పేట్రాన్ లాక్ చేసి ఉంది.
మూడోసారి రింగ్ చేసినప్పుడు. ఫోన్ లిఫ్ట్ చేశారు.
“హలో ..” ఎవరో స్త్రీ
ఈ లోగా నా చేతి లో ఫోన్ తను తీసుకుంది.
“ హలో .. నమస్తే ఆండీ.. అది మా ఫోన్ గంట క్రితమే శ్రీశైలం నుండి బస్సులో వచ్చాం. ఎక్కడో పడి పోయింది. బస్సు లో కానీ లేదా కాబ్ లో కానీ ..”
మా ఆవిడ అంత మర్యాదగా మాట్లాడగలదా?
నేను వాష్ రూమ్ కి వెళ్ళి వచ్చే సరికి
“వెళ్ళండి.. వెళ్ళండి .. బస్ స్టాండ్ లో నే ఉండావిడ. మెరూన్ కలర్ కాటన్ చీర, తెల్ల జుట్టు కి
పోన్నిటైల్ కట్టుకుని ఉంటుంది.”
“కాస్త మానవ భాషలో చెప్పవే.. “
“పన్నెండో నెంబరు ఫ్లాట్ ఫార్మ్ “
సెల్లార్ లో ఉన్న కారు తీసి బస్ స్టాండ్ కి వెళ్ళాను.
***
గంటన్నర తర్వాత ఇంటికి వచ్చిన నన్ను వాకిట్లో నే నిలేసింది.
“దొరికిందా? “
ఫోన్ చేతిలో పెట్టాను.
“ఇంత సేపు పట్టింది??. లాక్ ఉండే సరికి ఎటూ పనికిరాదని తెలిసి ఉంటుంది ముసల్దానికి”
తనని చెయ్యి ఎత్తి వారించాను.
“ఫోన్ ఇవ్వటం కోసం ఆమె అమ్మనబ్రోలు బస్సు మిస్ చేసుకుంది.
వాళ్ళ ఊరు వెళ్ళి ఇంటివద్ద దించి వస్తున్నాను. మీకు ఇవ్వమని ఈ సీసా జున్ను పాలు ఇచ్చింది.“
అన్నీ ముగించుకుని నిద్ర కి ఉపక్రమించే ముందు
“ శ్రావణి.. మనం బస్సులో వచ్చేటప్పుడు ఒకావిడ మన పక్కనే నిలబడి ఉంది కదా? మనం సర్దుకుని ఆమెని కూర్చొనివ్వొచ్చు కానీ మనం అలా చేయలేదు. రెండు గంటల పాటు ఆవిడ నిలబడే ఉంది. పెద్దవయసుని కూడా మనం గౌరవించలేదు. మనం ఏం నేర్చుకున్నాం? మన పాప కి ఏం నేర్పబోతున్నాం?”
‘నాది మరీ చాదస్తం’ అన్నట్లు నా వైపు చూసింది.
ఆ 'పెద్దావిడ' నే నేను దించి వచ్చింది.

Monday, 26 June 2017

వింత గిన్నె

అనగనగా ఒక ఊరిలో రంగయ్య అని ఒక రైతు ఉండే వాడు.
అతను బీదవాడు. తనకి తండ్రి ఇచ్చిన కొద్ది పాటి పొలం లో పక్కనే ప్రవహించే వాగు నుండి నీరు తెచ్చి కూరగాయలు పండించే వాడు.
అతని బార్య ఆ కూరగాయలు దగ్గర్లో ఉన్న నగరం లో అమ్మి , ఇంటికి కావల్సిన అవసరాలు గడుపుతూ ఉండేది.
ఒక రోజు ఆ రైతు తన పొలం లో చెట్ల పాదులు తవ్వుతూండగా అతని పలుగుకి ఏదో లోహం తగిలి శబ్దం వచ్చింది.
ఆసక్తిగా తవ్విన అతనికి భూమిలో ఎప్పటినుండో ఉండిపోయిన ఒక పెద్ద గిన్నె బయటపడింది.
దాదాపు వందమందికి వంట వండగలిగిన పెద్ద పాత్ర.
రైతు తనకి మరేదయినా విలువయిన వి దొరుకుతాయేమో నని చుట్టూ తోవ్వి చూశాడు. కానీ ఇంకేమీ దొరకలేదు.
అలసి పోయిన రైతు తన పలుగుని ఆ గిన్నె లోకి విసిరి వేసి, ఒక చెట్టు కింద పడుకుని నిద్ర పోయాడు.
కొద్దిసేపటికి అతను నిద్ర లేచే చూసే సరికి ఆ పెద్ద గిన్నెలో వంద పలుగులు కనిపించాయి.
రంగయ్య ఆశ్చర్య పోయాడు.
బార్యని పిలిచాడు. విషయం చెప్పాడు. ఆమె ఆ పలుగులు అన్నీ తీసి వేసి అందులో ఒక మామిడి కాయ ఉంచింది. ఆశ్చర్యం గా అవి వంద కాయలు గా మారి పోయాయి.
రంగయ్య అతని బార్య ఆ గిన్నెని బద్రపరిచారు. మామిడి కాయలు అందరికీ పంచి పెట్టారు.
తమ అవసరాన్ని బట్టి ఆ గిన్నెని వాడుకోవటం తమ అవసరాన్ని మించి ఉన్నవి ప్రజలకి పంచి పెట్టటం జరుగుతూ ఉంది.
త్వరలోనే వారి కుటుంబం అందరికీ సాయం చేయటం గురించి, చుట్టుపక్కల ఉర్ల కి తెలిసి పోయింది.
రంగయ్య తన కి అవసరం అనిపించిన ఆహార పదార్ధాలు మాత్రమే దాని లోనుండి వంద రేట్లు చేసి, తను తినగాగా మిగిలినవి నలుగురికి పంచుతూ వ్యవసాయం చేసుకుంటు ఆనందం గా జీవిస్తున్నాడు.
ఈ విషయం జమిందారి గారి బార్యకి అమ్మలక్కల ద్వారా తెలిసింది. ఆమె జమీందారు ని పోరు పెట్టి ఆ వింత గిన్నె కావాలని పట్టు పట్టింది.
ఆయన ఆ వింత గిన్నెని రంగయ్య వద్ద నుండి బలవంతంగా స్వాదినం చేసుకున్నాడు.
అతని బార్య సంతోష పడింది.
ఆమె వద్ద ఉన్న బంగారాన్ని ఆ గిన్నె లో వేసింది. అది వంద రెట్లు అయ్యింది.
బార్యా బర్తలు ఇద్దరు ఆనందం గా బంగారాన్ని సంచులలో నింపి బద్రం చేశారు.
గిన్నెలో మరో బంగారు నాణెం మిగిలిపోయింది.
దానిని తీసుకోటానికి బార్య గిన్నె లోకి వంగింది.
నాణెం అందుకోటానికి మరింత ముందుకి వంగి జారీ గిన్నె లో పడింది.