Thursday, 25 May 2017

ఇంటావిడ


మీ కిప్పుడు పన్నెండు లక్షలా యబైవేల రూపాయల ప్రశ్న. కంప్యూటర్ స్క్రీన్ మీద...
బంగారం ఏ ఫారన్ హీట్ ఉష్ణోగ్రత వద్ద కరుగుతుంది. 
(what is the melting point of the metal Gold?)
A) 2017 B) 1945 C) 1497 D) 3612
సుబ్బారావు సందేహం లో పడ్డాడు. ఈ ఒక్క ప్రశ్న చెబితే 12.5 లక్షలు అంటే టాక్స్ పోను సుమారుగా 9 లక్షలు తీసుకుపోవచ్చు. బాకీలన్నీ తీరతాయి.
సుబ్బులు కి మెడ లోకి ఏదయినా చేయించొచ్చు. ఆ సుబ్బులు. (y)
‘ఫోన్ ఏ ఫ్రెండ్’ తీసుకుంటాను.
"గుడ్ కంప్యూటర్ జీ ఫోన్ ఏ ఫ్రెండ్ కలపండి."
చెప్పండి మీరు ఎవరి సహాయం తీసుకోవాలంటున్నారు.
మా శ్రీ మతి సుబ్బలక్ష్మి . తను ఎమ్మెస్సీ ఆర్గానిక్ కెమిస్ట్రీ. షి ఈస్ ఏ జెమ్
ఫోన్ కనెక్ట్ అయింది.
“ హల్లో.. హి హి హి ---------------. మీరంటే ------- హి హి హి ------- చాలా సినిమాలు ----------- మా జేజి కూడా మీ ----- etc .,
“మిస్సెస్ సుబ్బారావు గారు మివారు ఇప్పుడు 12.5 లక్షలు  గెలుచుకోటానికి మీసాయం కోసం ఉన్నారు. ఆయన గొంతు వినబడుతుంది. కేవలం 45 సెకండ్స్ మాత్రమే టైమ్ ఉంటుంది. ఇప్పుడు సుబ్బారావు గారు ప్రశ్న ఆడుగుతారు .”
యువర్ టైమ్ స్టార్ట్స్ నౌ.
“హలో సుబ్బూ.. వాట్ ఈస్ ది మెల్టింగ్ పాయింట్ ఆఫ్ గోల్డ్ ఇన్ ఫారన్ హీట్. ఈస్ ఇట్ 2017,1945,1497 ఆర్ 3612. వీటిలో ఏది?
“--------“
“సుబ్బు టైమ్ ఈస్ రన్నింగ్”
“ ఈ డబ్బుల్తో అయినా నాకు రెండు పేటల దండ కొని పెడతారా లేదా? ఎనిమిదేళ్ళ నుండి కబుర్లు చెబుతూనే ఉన్నారు. అక్క చెల్లెళ్లకి దోచి పెట్టటమే కానీ ఏరోజున్నా? నా సంగతి పట్టించుకున్నారా? _______? ______?!#$” #$@^&%^@$^^&^#^%#&^ "
టైమ్ అయిపోయినట్లు బజార్ మోగింది:p :D

Tuesday, 23 May 2017

దీనెమ్మ

చలపతి రావు, కుటుంబం తో కలిసి బీచ్ కి కార్లో బయలుదేరాడు.
మరో పది నిమిషాల దూరం లో ఉండగా.. కారు టైర్ ఫ్లాట్ అయింది. 
అందరూ కారు దిగారు. కొడుకు రవి బాబు కారు డిక్కి నుండి స్టెఫీని తీసి, టైర్ మార్చ సాగాడు. 
జాకీ త్రేడ్స్ స్లిప్ అయి రవి కుడి కాలు మీద పడింది. “దీ నెమ్మ” బాధగా అరిచాడు అతను. 
చలపతి రావు సాయం పట్టి కాలు విడిపించాడు. 
మళ్ళీ జాకీ బిగిస్తుంటే.. కొడుకుతో చెప్పాడు. “పరిస్థితులు అంత అనుకూలంగా లేవు. ఎంత బాదగా ఉన్నా బూతులు మాట్లాడవద్దు. ముఖ్యంగా స్త్రీ పరమయినవి.” నచ్చ చెప్పాడు. 
“నొప్పి తట్టుకోలేక అన్నాను” కొడుకు చెప్పాడు. 
“ కావాలంటే దేవుడా అనుకో లేదా ఒరయ్యా అనుకో” కొడుక్కి సాయం చేస్తూ చెప్పాడు. 
ఈ సారి మళ్ళీ జాకీ స్లిప్ అయి కొడుకు చేతి వెళ్ళు నలిగాయి. 
“దేవుడా?” బాధతో అరిచాడు. 
విచిత్రం కారు గాల్లోకి అడుగు ఎత్తు పైకి గాల్లో ఏ ఆధారము లేకుండా లేచి నిలబడింది. 

చలపతి రావు బిత్తర పోయాడు. “దీ నె మ్మ” గట్టిగా అన్నాడు. 

Saturday, 20 May 2017

పనికి మాలిన సలహా

భరించలేని తలనొప్పి, గుండె దడ, నీరసం, వళ్ళంతా ఎర్రగా దద్దుర్లు, 104 డిగ్రీల జ్వరం తో బాద పడుతున్న వ్యక్తి ని డాక్టర్ వద్దకి తీసుకు వచ్చారు.
“ఇవి వడదెబ్బ లక్షణాలు. ఎప్పటి నుండి ఇలా?”
“రెండు రోజుల నుండి “
“రెండు రోజులా? ఎవరికయినా చూయించారా?”
“ప్రగతి మెడికల్స్ షాపు రామయ్య గారికి చూపించాం”
“మెడికల్ షాపా? వాళ్లకేం తెలిసి చచ్చుద్ది. వెదవ సలహాలు ఇస్తారు. మీ ప్రాణాలు తీస్తారు” కొప్పడ్డాడు డాక్టర్.
పెషంటు ని వార్డ్ లోకి షిఫ్ట్ చేసి సెలైన్ పెట్టమని స్టాఫ్ కి సలహా ఇచ్చి...
“ఇంతకీ ఏం పనికి మాలిన సలహా ఇచ్చాడు” అడిగాడు డాక్టర్.
..
..
..
..
..
..
..
“వెంటనే మీ దగ్గరకి తీసుకువెళ్లమన్నాడు.” :p :p

ఇంకా నా?

తక్కువ అటెంప్ట్ లతో సెంచరీ కొట్టిన వారి పేర్లు చెప్పమన్న ప్రశ్నకి సమాదానం.
అజార్ 62, సెహ్వాగ్ 60, కోహ్లీ 52..
ఇంకా ?
జయసూర్య, లారా, బౌచర్ 44
ఇంకా?
అఫ్రిది 37, గేల్ 30
ఇంకా?
ఇంకా నా?
అవును. ఇంకా?
..
..
..
..
..
..
దృతరాష్ట్రుడు. :p

Friday, 19 May 2017

బడేమియా ఆశ

నజీరుద్దీన్ ముల్లా గురించి చదవని పిల్లలు పెద్దలు ఉండరు.
మనిషి లో మానసిక వైకల్యాలకి తనదైన బాణీలో సమాదానం చెప్పటం లో నజీరుద్దీన్ సిద్దహస్తుడు.
ఒకసారి ఏమయ్యిందంటే... (కల్పితం)
చొరస్తా రచ్చబండ వద్ద కూర్చుని ఉన్నప్పుడు. తమ ఇరుగున ఉండే ‘బడేమియా’__ ‘ఎక్కడయినా డబ్బు లు కాసే చెట్టు ఉంటే బాగుండు’ అన్నాడు.
దానికి నజీరుద్దీన్ ‘అలాటి కోరిక మంచి కన్నా చెడు ఎక్కువ చేస్తుంది’ అన్నాడు. “అందుకే మా పెరేడు లో ఉన్న వింత మారేడు చెట్టు గురించి ఎవరికి చెప్పలేదు . దాని మొదట్లో డబ్బు మూట పెడితే మర్నాటికి రెట్టింపు అవుతుంది.” అన్నాడు.
“నిజమా?” బడేమియా అడిగాడు.
"మరి?"
“నా దగ్గర ఉన్న వెండి నాణేలు మీ చెట్టు మొదట్లో పాతేస్తాను. రెట్టింపు కాగానే రేపు సాయంత్రం తీసుకెళ్తాను. నజీరుద్దీన్ మనం చాలా కాలం నుండి స్నేహితులం మర్చిపోకు.” అని బ్రతిమాలాడు.
కొద్ది సేపు ఆలోచించిన నజీరుద్దీన్ దానికి వప్పుకున్నాడు.
“మొత్తం ఎన్ని నాణేలు ఉన్నాయి?”
“__________” బడేమియా చెప్పాడు.
నజీరుద్దీన్ రెండు నిమిషాలు ఆలోచించి. “నేనా చెట్టుని చైనా నుండి తెప్పించు కున్నాను. బోలెడు ఖర్చు అయింది. అయినా నువ్వు స్నేహితుడివి. కాదనలేను. ఒక ఒప్పందం చేసుకుందాం. ఒక్క సారి చెట్టు మహిమ వాడుకున్నందుకు నాకు 120 నాణేలు కిరాయి చెల్లించాలి” అన్నాడు.
బడేమియా సంతోషం గా ఒప్పుకున్నాడు.
వెంటనే పరుగున వెళ్ళి తన వద్ద ఉన్న వెండి నాణేలు ఒక మట్టి ముంతలో తెచ్చి చెట్టు మొదట్లో పాతి పెట్టాడు.
“రేపు సాయంత్రం నమాజు చేసుకున్నాక వచ్చేయి. నీ డబ్బు తీసికెళ్లి పొదువు”. అన్నాడు
మర్నాడు సాయంత్రం అనుకున్నట్టుగా అక్కడ దాచిన ముంతలో నాణేలు లెక్కపెట్టి రెట్టింపు అవటం బడేమియా గమనించాడు.
సంతోషం పట్టలేక పోయాడు.
అనుకున్న ప్రకారం నజరుద్దీన్ కి 120 నాణేలు ఇచ్చేశాడు.
“ఇక సంతోషమేగా?” నజరుద్దీన్ అడిగాడు.
“ఎక్కడి సంతోషం మరో సారి నీ పెరడు వాడు కొనివ్వు అన్నాడు”
‘సరే నీ ఇష్టం.’ నజరుద్దీన్ అంగీకరించాడు.
మర్నాడు రెట్టింపయిన నాణేలు సరిగా లెక్కించుకోకుండానే నజరుద్దీన్ కి 120 నాణేలు చెల్లించాడు.
“మరొక్క సారి .. “ మళ్ళీ బడేమియా బ్రతిమాలాడు.
“ఇదే చివరి సారి” నజరుద్దీన్ చెప్పాడు.
మూడో రోజు ముంత లో నాణేలు రెట్టింపు అయ్యాయి.
బడేమియా నజరుద్దిని కి కిరాయి చెల్లించేసరికి ముంతలో ఏమి మిగలలేదు. నజరుద్దిని కి ఇచ్చిన 120 నాణేలు మాత్రమే మిగిలాయి.
బడేమియా లాబో దిబో మన్నాడు. ఎక్కడో మోసం జరిగింది అని ఏడుపు లంకించుకున్నాడు.
మర్నాడు ..పక్క ఊరిలో ఉన్న ‘ముల్లా” (న్యాయం చెప్పే పెద్ద మనిషి) వద్దకి వెళ్ళి మొత్తం గోడు చెప్పుకున్నాడు.
ముల్లా నజరుద్దీన్ గురించి విని ఉన్నాడు.
“నీ అశే అతని పెట్టుబడి. బుద్ది తచ్చుకో .. అందరికీ తెలియపరిచి పరువు పోగొట్టుకోకు” ముల్లా సలహా ఇచ్చాడు.
బడేమియా పట్టు వదల్లేదు.
అతన్ని విచారించాల్సిందే అని పట్టు బట్టాడు. సరే అతన్ని నా వద్దకి పిలుచుకు రండి అని నౌకర్ణి తోడుగా ఇచ్చి పంపాడు.
నజరుద్దీన్ ఎంత పిలిచినా ఇంట్లో ఉండి బయటకు రాలేదు.
బడేమియా తో “నాకు చలి జ్వరం గా ఉంది. చలికి వళ్ళు వణుకుతుంది. నీరసం గా ఉంది. నేను నడవలేను అన్నాడు”
“నేను దుప్పటి ఇస్తాను. కప్పుకుని నా గాడిద మీద ఎక్కి వచ్చేయి.” బడేమియా అడిగాడు.
నజరుద్దీన్ బయలు దేరాడు. **
“బడేమియాని మోసం చేశావు. అతని డబ్బు అతనికి తిరిగి ఇచ్చేయ్” అన్నాడు ముల్లా

"ఇందులో మోసం ఏముంది నా మారేడు చెట్టు పెరడుని రోజువారీ కిరాయికి ఇచ్చాను. మొదటి సారి సంతోషమేగా? అని అడిగాను కూడా.. ఇతనే అత్యాశ కి పోయి మళ్ళీ మళ్ళీ నాణేలు రెట్టింపు చేసుకున్నాడు. ఇతనే అత్యాశ పరుడు. ఇంకాసేపు ఉంటే నేను ఎక్కివచ్చిన గాడిద, కప్పుకున్న దుప్పటి కూడా తనదే అనేటట్టు ఉన్నాడు.”
బడే మియా కి స్పృహ తప్పింది.😀🤣😜

Thursday, 18 May 2017

పిల్ల మాంత్రికుడు

నరసరావు పేట లో నలబై ఏడు డిగ్రీలు టెంపరేచర్ నడుస్తుంది.
శ్రీకాంత్, కళా సాగర్ కి ఫోన్ చేశాడు. “ఎక్కడున్నావ్ ? ”
“షాపులో.. కూలర్ వేసుకుని కూర్చున్నాను. నీళ్ళల్లో ఇసు ముక్కలు వేయిస్తున్నాను.”
‘బిజీనా?”
“ఇంకెవరికయినా అయితే సమాధానం అదే.”
‘అర్జెంట్ పని బడింది. ఒకసారి మన 'డెన్' కి వస్తావా?”
“ఇప్పుడా?”
“ఇప్పుడే !!”
సూదుల్లా గుచ్చుతున్న ఎండలో బండి తీసి, తలకి టోపీ పెట్టుకుని బయలు దేరాడు. బస్ స్టాండ్ వద్ద మలుపు తిరుగుతుంటే.. రోడ్డు మీద ఒక సీసా కనబడింది. ఎవరయినా ప్రమాద వశాత్తు దాన్ని తొక్కితే పగిలి గాయం అవటం ఖాయం.
అతను బండి మీదే వంగి ఆ సీసా అందుకుని ముందు కవర్లో ఉంచుకున్నాడు.
శ్రీకాంత్ వద్దకి వచ్చేసరికి అతను ఎదురు చూస్తున్నాడు.
“ఏంటి విషయం?” కవర్లో సీసా విసిరేయ్యటానికి తీయబోతుంటే .. దానికి మూతగా ఉంచిన కార్క్ ఊడింది.
లోనుండి పొగ .. పిల్ల మాంత్రికుడు షరా మామూలే..
“డింబకా.. రెండు కోరికలు తీర్చేద హేమీ కావలెనో కోరుకొనుడు.” అని ఒక బాక్ గ్రౌండ్ లో వాయిస్సు...
“అదేంటి.. జనరల్ గా మూడు కోరికలు తీర్చాలిగా?” శ్రీకాంత్ లాజిక్ పీకాడు.
“ లాజిక్ కావాలా కోరికలు తీర్చాలా.. ఆ గడ్డం గీసుకుని ఎన్నాళ్లయింది ?. ఏమిటా అవతారం. రెండే రెండు .. కావాలా వద్దా అన్నట్టు నేను ట్రైనీ ని అధికారం లాటి పెద్ద కోరికలు వద్దు. మోయినమయినవి కోరుకోండి."
ఈ లోగా కళాసాగర్ బాగా ఆలోచించి .. “ఎంత వంపినా ఖాళీ అవని బీరు సీసా కావాలి” అన్నాడు.
అతని చేతి లోకి సీసా వచ్చి చేరింది.
దాన్ని చెరో మగ్గులో వంపుకుని ఖర్చు చేశారు. ఆశ్చర్యం సీసా మళ్ళీ నిండుగా ఉంది.
“రెండో కోరిక కోరు కొనుము. ఏదయినా ATM లో దూరి ఏ‌సి లో కూర్చుంటాను” తొందర పెట్టాడు. పిల్ల మాంత్రికుడు.
“ఇట్లాంటిదే ఇంకో సీసా పట్రా” కళా సాగర్ చెప్పాడు.

Sunday, 14 May 2017

బస్సు లో ఇంటికి

ఆదివారం నాకు ఇంట్లో ‘తడి’ పర్మిట్ ఉంది.
కార్ తీసుకుని బస్ స్టాండ్ దగ్గర ఉన్న నా ఫావేరేట్ ‘ఈగిల్’ బార్ కి వెళ్ళాను.
మూడు పెగ్గులకే పర్మిట్ ఉంది. అందుకని నాలుగు మూడో పెగ్గులు (? :p) తీసుకున్నాను.
బార్లోనుండి బయటకి వస్తుంటే.. మేనేజర్ కార్ తోలటం మంచిది కాదన్నాడు.
‘పొద్దుటే వచ్చి తీసుకెళ్ళండి. పార్కింగ్ లాట్ లోనే ఉంచండి”
బయటకి వచ్చి ఇంటికి వెళ్ళటానికి బస్సు పట్టుకున్నాను.
మంచిదయింది.
దారిలో ట్రాఫిక్ పోలీసులు కార్లు ఆపి బ్రీత్ టెస్ట్లు చేస్తున్నారు.
బస్సులో ఉండటం వల్ల ఎవరు నా జోలికి రాలేదు.
నేనే హుషారుగా చేతులు ఊపుతూ వచ్చేశాను.
..
..
..
..
..
..
..
..
..
తీరా ఇంటికొచ్చాక మా వీధిలో బస్సు ఎక్కడ పార్క్ చెయ్యాలో అర్ధం కాలేదు.

వీడేనా?

కొడుకు కార్లో సామాను జాగర్తగా దించే సరికి కోడలు “అనుసూయమ్మ’ ని జాగర్తగా నడిపించి వరండాలో కూర్చోబెట్టింది.
ముందుగానే ఫోన్ చెయ్యటం వల్ల ఆశ్రమ నిర్వాహకులు పరంధామయ్య గారు ఆఫీసు గదిలో కూర్చొని ఉన్నారు.
అనసూయమ్మ కి వెలుతురు బాగా ఉండే కార్నర్ గది కేటాయించేట్టు గట్టి సిఫారసు చేయించాడు కొడుకు. 
గది లోకి ఆమెని ఆమె సామానుని చేర్చాక, బాత్రూము సౌకర్యంగా ఉండటం, గదిలో తిరిగే ఫాను ఉండటం. మంచానికి దోమతెర కట్టుకునే ఏర్పాటు ఉండటం చూసి,కోడలు సంతృప్తి పడింది.
ఆశ్రమం లో వైద్య సౌకర్యాలు, బోజన వసతి, చుట్టూ ఆహ్లాదంగా ఉన్న పరిసరాలు చూసి తను చెల్లించే డబ్బు కి సరిపడేట్టు గా ఉండటం కొడుకుని సంతోషపరిచింది.
ఆశ్రమం రెండో వైపు అనాధ పిల్లల పాఠశాల, మరో వైపు గోవుల సంరక్షణ కేంద్రం విశాలమయిన కూరగాయల తోటలు.. అక్కడక్కాడా బెంచీలు, రాలిపోతున్న ఆకులకు తోడుగా వృద్ధులు
“నీకేం పర్వాలేదమ్మా, ఇక్కడ అన్నీ బాగున్నాయి. ఎంత ఖర్చు అయినా పర్లేదు. నేను పంపుతాను. తరచూ మేము వచ్చి చూస్తూ ఉంటాం.” అన్నాడు కొడుకు. అందులో కొంత మాత్రమే నిజం ఉండటం అన్నపూర్ణమ్మకి తెలుసు. మరికొంత కొడలికి తెలుసు. కొడుకు శ్లేషం లో ఈగలా కొట్టుకు మిట్టాడుతున్నాడు.
పరంధామయ్య గారు అనసూయమ్మకి కేటాయించిన గది వద్దకి వచ్చే సరికి కొడుకు, కోడలు లేచి నిలబడ్డారు.
“ఇక నుండి మా అత్తయ్య గారి బాగోగులన్నీ మీరే శ్రద్ధగా చూసు కోవాలి. మందుల వివరాలు ఈ పుస్తకం లో వ్రాసి ఉన్నాయి” అంది కోడలు.
పరంధామయ్య ఇలాటివి ఎన్నో చూశాడు. అనుసూయమ్మని సూక్షంగా చూస్తూ.. “నిన్నేక్కడో చూసి నట్టు ఉందమ్మా” అన్నాడు. అనసూయమ్మ గాజు కళ్ళతో నవ్వింది.
“జాగర్త బాబు” అంది కొడుకుతో .. “ఏదయినా విశేషం ఉంటే నాకు ఫోన్ చేసి చెప్పమ్మా.” అంది కోడలితో ..
వాళ్ళు వెళ్ళి పోతుంటే.. గేటు వద్దకు వచ్చి వీడ్కోలు చెప్పిందావిడ.
పొడవయిన దారి లో ఎండి న రాలిన ఆకుల మధ్య నెమ్మదిగా నడుస్తూ ఉంటే.. పరంధామయ్య గారు ఎదురోచ్చారు.
“ముప్పై ఏళ్ల క్రితం, మీ బర్త తో వచ్చి ఒక అనాధ శిశువుని దత్తత చేసుకున్నావు. వీడేనా?”

‘అమ్మలకి’ మాతృ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు......

Friday, 28 April 2017

హల్వా

ఆమె యవ్వనాన్ని అతనికి ధార పోసింది.
ఎంతో అనుకువగా అతనితో ఉంది.
అతను ఆవిడని వదిలి మరో స్త్రీ తో వెళ్ళి పోయాడు.
ఆమె ని ఒక్క సారిగా శూన్యం ఆవహించింది.
ఒక నిస్పృహ.. వేదన ముంచెత్తాయి.
మనశ్శాంతి కోసం పరితపించింది.
కాశీ వెళ్లింది. అనేక సాధువులని దర్శించింది.
చివరికి ఆమెకి ఒక గురువు లభించాడు.
తన బాదంతా వెళ్లగక్కింది.
“నేను అతన్ని ఎంతో ప్రేమించాను. జీవితం లో విలువయిన కాలం అతని సేవలకే కేటాయించాను. నన్ను విడిచి వెళ్లిపోయాడు.” దుఖం మళ్ళీ తన్నుకొచ్చింది.
అతను ఆశ్రమం నుండి ఒక హల్వా పాకెట్ తెప్పించాడు.
ఆమెని కుదురుకుని దానిని స్వీకరించమన్నాడు.
ఆమె స్థిమిత పడింది. హల్వా తింది.
“ఎలా ఉంది?”
“తియ్యగా ఉంది. రుచిగా ఉంది”
“మరోసారి స్వీకరిస్తావా”
ఆమె అవునన్నట్లు తల ఉంపింది.
సాదువు నవ్వాడు. “ ఇదే సమస్య” అన్నాడు.
“ఏమయినా అర్ధం అయిందా” అనునయంగా అడిగాడు.
ఆమె కొద్ది క్షణాలు మౌనంగా ఉంది పోయింది.
తర్వాత నెమ్మదిగా తనలో మాట్లాడు కుంటునట్లు “అవును మనిషి ఆశ కి అంతం ఉండదు. ఒకటి అందాక మరొకటి. పెద్దది. ఇంకా రుచిగా ఉండేది. ఏది శాశ్వతం కాదు. కానీ కోరికలు తీరే కొంది పెరిగి పోతూ ఉంటాయి. ఆయన విషయం లో అదే జరిగింది. ఆశ .. ఒక పెద్ద భూతం..”
..
..
..
“తమరి బొంద... ఇప్పటికే ఇంత లావు ఉన్నావు. తిండి తగ్గించు. నోరు కట్టుకో..”... :p :D

Tuesday, 25 April 2017

జూదానికీ మరో పేరు

చాలామందికి తెలిసిన చందమామ కధ లాటిదే...
రామయ్య సోమయ్య ఇద్దరూ చెరో కొంత రొక్కం పుచ్చుకుని జూదానికి బయలుదేరారు.
మంచి శకునం చూసుకుని వెళ్తూ ఉండగా మార్గమధ్యం లో ఒక సాదువు ద్యానం చేసుకుంటూ కనిపించాడు.
ఇద్దరూ ఆయన దర్శనం చేసుకుని, భవిషత్తు గురించి ఆరా తీశారు.
రామయ్యకి మంచి జరుగుతుందని, పట్టిందల్లా బంగారం అని ఆశీర్వదించి చెప్పాడు.
సోమయ్యకి జూదం వలన నష్టపోతావని, వీలయితే దాని జోలికి వెళ్లొద్దని చెప్పాడు.
వైరాగ్యాలలో మరో వైరాగ్యం, ‘సలహా వైరాగ్యం’ .
మన మనసుకి వ్యతిరేకంగా ఎవరు చెప్పినా కొద్ది సేపటి కి నచ్చదు.
మనలో చాలా మందిమి మన మనసులో ఉన్నదాన్ని సమర్ధించే వాళ్ళ కోసం వెతుకుతాం కానీ, సరయిన సూచన చేసేవారిని పక్కన పెడతాం.
రామయ్య, సోమయ్య లు కూడా మనలోని వారే కనుక నేరుగా జూదానికి వెళ్లారు.
సాయంత్రానికి సాధువు చెప్పిన దానికి భిన్నంగా రామయ్యకి పైసా మిగల్లేడు. తెచ్చిన రొక్కం ఊడ్చుకు పోయింది.
సోమయ్య కి చొక్కా జేబులు పట్టనంత గా లబ్ది చేకూరింది.
మార్గమధ్యలో సాదువు ని ఒకరు దుర్బాషలాడుతూ, మరొకరు గేలి చేసుకుంటూ .. ఇళ్లకు చేరారు.
కట్ చేస్తే...
రామయ్య జూదం మానుకుని, ఇంటి పట్టున కుల వృతి చేసుకుంటూ బార్యా పిల్లలని, కుటుంబాన్ని నిలబెట్టుకున్నాడు. ఆరోగ్యంగా ఉన్నాడు.
సోమయ్య మరింత ఆశతో, ఆస్తి పాస్తులు అమ్ముకుని, జూదం లో పోగొట్టుకుని, తిరిగి అందులోనే వెతుక్కోవాలని, కుటుంబాన్ని, ఆరోగ్యాన్ని రెంటినీ కోల్పోయాడు.
ఇదంతా తెలిసిన కధే కావచ్చు...
చాలామందికి తెలియనిది ‘జూదం’ అంటే ‘రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారం’ అని.

Sunday, 23 April 2017

ఈ బియ్యం వండే అవసరం లేదు.

(Jolphan) జోల్ఫన్ అంటే అస్సామీ లో సంప్రదాయ అల్పాహారం.
వీటిలో ఒక ప్రత్యేకం .. కోమల్ సౌల్ (Komol saul) ఉత్తర ఈశాన్య రాష్ట్రం అయిన అస్సాం లో పండించే ఒక సంప్రదాయ వరి వంగడం ఇది. 
సాఫ్ట్ రైస్ అని పిలవబడే కోమల్ సౌల్ ఒక ప్రత్యేక మయిన వరి పంట. 
ఉడికించడం తో పనిలేకుండా తినగలగడం ఈ బియ్యం ప్రత్యేకత.
కేవలం 15 నిమిషాలు నులివెచ్చటి నీటిలో నానబెడితే చాలు, ఉడికిన అన్నం మాదిరిగా లావుగా మెత్తగా తయారయ్యే అన్నం లో పెరుగు, బెల్లం కలుపుకుని తినేస్తారు. ఇష్టం గా తినే సంప్రదాయ ఈ అల్పాహారాన్ని రుచి చూడకుండా అస్సాం వెళ్ళి రావటం చేయకండి.
సి‌ఆర్‌ఆర్‌ఐ (central rice research institute) ఒరిస్సా వారు ఈ వంగడం మీద పరిశోదన చేశారు.
అస్సామ్ లోనే తక్కువగా పండే ఈ రకం వరి వంగడాన్ని, ఒరిస్సాలో ఎక్కువ ఈల్డింగ్ ఉన్న వరి వంగడం తో కలిపి ఒక హైబ్రిడ్ పంటని అభివృద్ది చేశారు. ఈ నూతన వరి పంట పేరు Aghunibore


అస్సామ్ తో పోలిస్తే హ్యూమిడిటీ తక్కువగాను, ఉష్ణోగ్రత ఎక్కువగాను ఉండే ఒరిస్సా లో ఈ వరిని ప్రయోగాత్మకంగా పండిస్తున్నారు.
ఈ విధానం విజయవంతం అయితే దేశమంతా ఈ వరి ని పండించడానికి శాస్త్రవేత్తల ప్రయత్నం. పోషక ఆహార లోపం తో బాధపడే ఇండియా లాటి దేశాలలో ఇలాటి పంటల అవసరం ఎంతో ఉంది.

Wednesday, 19 April 2017

ప్రతాపం

34 లక్షలు అంతకు మించి ఒక్క రూపాయి తగ్గినా క్వాలిటీ లో రాజీ పడాల్సి వస్తుంది. 
బిల్డర్ ఖరాకండిగా చెప్పాడు. 
“అయినా మీరు అడగాల్సిన పనే లేదు మేడమ్. సారు మాకు ఎంతో సన్నిహితుడు. సార్ ఆఫీసులో మాకు ఎన్నో పనులు ఉంటాయి. మీకు తెలీదు గాని సార్ ఎంత చెబితే అంతే.. ఆఫీసులో అందరూ భయపడేది సారుకే. ఆయన మా అపార్ట్మెంట్ లో ఫ్లాట్ కొనటం మా అదృష్టం. అలాటి ఆయన కి ఏమాత్రం అవకాశం ఉన్న మేము రూపాయి కూడా ఎక్కువ చెప్పం. మీరింతగా అడుగుతున్నారు. సార్ మీద గౌరవం తో ఆ కరెంటు ట్రాన్స్ఫోర్మ్ కి కట్టాల్సిన 15 వేలు తగ్గించుకోండి. ఇక మీరు అడగొద్దు” బిల్డర్ ఆవిడ నోటినే కాదు, అతని నోటిని కూడా మూయించాడు.
చదరపు అడుక్కి 100 ఎక్కువ అడుగుతున్నాడని, డీవియేషన్ పది శాతం కంటే ఎక్కువ ఉందని, పర్మిషన్ లేని పెంట్ హౌస్ కట్టడని, సెల్లార్ లో పార్కింగ్ జాగా లో షాపు కట్టి అద్దెకి ఇచ్చుకున్నాడని అతనికి తెలుసు. కానీ అడగలేదు.
అతను గట్టిగా అడిగితే జనరేటర్ ఖర్చు కూడా మిగిలేదోమో గాని.. బిల్డర్, మాజీ ఎంపీ గారి తమ్ముడు, ధనికుడు, పైగా బార్య ముందు పొగిడే సరికి మొహమాట పడ్డాడు. గొంతులో మాటలు బయటకి రాలేదు.
యబైవేలు పన్నెండు సార్లు లెక్క పెట్టి రశీదు కుడిచేత్తో పుచ్చుకుని, బార్యకి ఇచ్చాడు. ఆమె కళ్ళకి అడ్డుకుని హండు బాగ్ లో పెట్టుకుంది. బిల్డర్ తెప్పించిన కాఫీ తాగి ఇద్దరూ బయలు దేరారు.
ఎన్నో ఏళ్ల నుండి టౌన్ లోకి మారాలని ఆమె కోరిక. పక్కనే ఇరవై కిలోమీటర్ల దూరం లో పంపకాల్లో వచ్చిన పాత మిద్దోకటి ఉంది. కానీ స్వంతంగా ఒక ఇల్లు అది టౌన్ లో.. ఇన్నాల్టికి నెరవేరబోతుంది.
టౌన్ దాటేసరికి చీకటి ముసురుకుంటుంది. బండి ముందు చక్రం ఫ్లాట్ అయింది.
హెల్మెట్ తీసి అద్దానికి తగిలించి పంచర్ షాపు కోసం వెతుక్కుంటూ నడవసాగారు.
కొద్ది దూరం లోనే ఒక చిన్న సైకిల్ షాపు. అక్కడో పది హేనేళ్ళ పిల్లాడు షాపు మూసేయ్యబోతున్నాడు. పది నిమిషాల్లో పంచర్ వేసి, తొక్కుడు పంపుతో బండి రెడీ చేశాడు.
“ట్యూబు లెస్ టైర్లు వాడండి సార్, ఇలా ఇబ్బంది పెట్టదు. ఇంటికి చేరుస్తుంది” చెప్పాడు.
“ఎంత?” అతను పర్సు తీశాడు.
“యాబై”
“ఎందుకురా యాబై? ముప్పై తీసుకో. అసలు రోడ్డు పక్క షాపు ఎవరి పర్మిషన్ తో పెట్టావ్?. నేనెవరో తలుసా? రెప్పొద్దుట మునిసిపాలిటీ వాళ్ళని పంపిస్తాను. ఇక్కడ షాపు పీకించేస్తాను. అర్ధమయిందా?” అతను పులి అయిపోయాడు.
“అంత పనేందుకు సార్. మీరు ఇవ్వదలుచుకుంది ఇవ్వండి” పిల్లాడు సరెండర్ అయిపోయాడు.
అతను ఎక్కి హెల్మెట్ తగిలించుకుని, ఆవిడ వెనుక కూర్చున్నాక
“ మీ ప్రతాపాలు మాలాటి వాళ్ళ దగ్గరేగా?” అన్నాడు.
అతనికి వినబడిందో లేదో కానీ, బండి స్టార్ట్ అయింది. 

Monday, 10 April 2017

బూమరాంగ్

బూమరాంగ్ 
-----------
ఒంగోలు నుండి త్రోవగుంట మీదుగా కడవకుదురు దాటాక రైల్వే గేటు వేసి ఉంది. వరుసగా వాహనాలు ఆగిఉన్నాయి. 
అక్కడ గేటు పడితే కనీసం పదిహేను నిమిషాలు పడుతుంది. అప్ డౌన్ రెండు ట్రైన్ లు వదిలాక కానీ గేటు లెగవదు.
జీడిపప్పు బెల్లం ఉండలు, జీడి మామిళ్ళు, వేపిన జీడిపప్పు పాకెట్లు అమ్మే వాళ్ళ కి వ్యాపారం అక్కడే. 
గోల్డ్ కలర్ కొత్త బ్రేజ్జ కారు, అప్పటికే ఆగిఉన్న పాత మారుతి 800 కారు వెనుక కొండచిలువ లాగా వచ్చి ఆగింది.
తాటిముంజలు.. జామ కాయలు, టేగలు ..అమ్ముకునే చిన్న వ్యాపారులు..చుట్టూ ముట్టేశారు.
పది నిమిషాలు గడిచాయి. గేటు తీశారు.
800 కారు హాండ్ బ్రేక్ తీసి లోడ్ గేర్ లో ముందుకు కదిలించే లోగా .. రోడ్డు పల్లంగా ఉండటం తో వెనక్కి జరిగింది. రెండంటే రెండు అడుగులు వచ్చేసరికి కొత్తగా కారు నేర్చుకుంటున్న.. ఆ20 ఏళ్ల పిల్లాడు కంగారు పడి హాండ్ బ్రేక్ పట్టుకున్నాడు.
కానీ అప్పటికే జరగాల్సిన డామెజి జరిగింది. కొత్త కారు ని మెత్తగా నెట్టుకున్నట్టు బాయినెట్ ముందు వేలాడుతున్న నిమ్మకాయలు నలిగి పోయాయి.
పిల్లాడు కంగారు గా కారు దిగి వచ్చేసరికి, బ్రేజ్జ యజమాని పిల్లాడి కాలరు పట్టుకుని ఈడ్చి గూబకెసి ఒక్కటి పీకి, “వెదవ లంజా కొడకా” అని తిట్టాడు.
పిల్లాడి కళ్ళవెంట నీళ్ళు తిరిగాయి. రోడ్డు పక్కన ఉన్న రాయి ఒక దాన్నివెనుక టైరు క్రింద పెట్టి, కారు స్టార్ట్ చేసుకుని వెళ్ళి పోయాడు.
పందిళ్ళ పల్లి ఊరు దాటుతుండగా, ఇద్దరు పోలీసులు బ్రేజ్జ కారుని అపారు. రోడ్డు పక్కనే ఉన్నరెండంతస్తుల విశాలమయిన భవనం నుండి ఒకాయన వచ్చి, కారులోకి తొంగి చూస్తూ.. “క్షమించండి. నా పేరు మోహన్. ఇందాక మీ కారు ని మా మేనల్లుడు డాష్ ఇచ్చాడట. ఏదయినా డామెజి అయిందా?”
అతనెవరో అర్ధం అయిన కారు యజమానికి అప్పటికే చెమటలు పట్టాయి.
“అబ్బే లేదండీ. ఏమి అవలేదు. నేనే కోపం తో ...”


“ మీరు గమనించారో లేదు పిల్లాడి కారు వెనుక అద్దం మీద L అంటించి ఉంది. ఒక పని చేయండి మీరు కొత్త కారు కొనుక్కోండి. హైయ్యర్ ఎండ్ కొనుక్కోండి ఇదిగో 13 లక్షల చెక్. ఆ పిల్లాడి కి మీరిచ్చినవి మీరు తీసుకెళ్ళండి చాలు” అతను లోపలికి వెళ్ళాడు.
చుట్టూ జనం ప్రోగయ్యారు.

రెండో అత్త

చిన్నదానికి అన్ని మా అత్త గారి పోలికలు వచ్చాయి.
ఆవిడ ఉండగానే ఈవిడ తయారు. ఎదో రకంగా అత్తగారి మెప్పు పొందొచ్చు గాని చిన్నదానితో వేగటం కష్టం. పగలంతా వేపుకుతినటం, సాయంత్రానికి వాళ్ళ నాన్న కి నా మిద పితూరీలు చెప్పటం. ఇదే దాని పని.
అరగజం పొడవు, ఆరిందా మాటలు మాట్లాడే మా చిన్నది స్కూల్ కి ఇప్పుడిప్పుడే వెళ్తుంది.
మూడేళ్ల వరకు రాని మాటలు పుట్ట పగిలినట్లు ఒకేసారి ప్రవాహం లా వచ్చాయి.
రాత్రిళ్ళు నిద్రపోదు. హటాత్తుగా లేచి “అమ్మా రామాంజమ్మా తలుపులు సరిగా వేసావా లేదా? అంటుంది. “
లేదా ‘పాలు తోడూ పెట్టావా? లేకపోతె రేపు మాకు మజ్జిగ ఉండవు” అంటుంది.
ఆ టేబిల్ మిద ఉరగాయ సీసా తియ్యమ్మా, పగిలితే, మళ్ళి మా నాన్న కొనలేడు” అంటుంది.
“ఉప్మాలో జీడిపప్పు అన్ని తెనేసావా? మాకేమయినా ఉంచావా?”
ఇలా ఉంటాయి దాని ముదురు మాటలు. వాళ్ళ నాన్న ముందు మాత్రం అమాయకంగా ఉంటుంది. బిస్కెట్లు, చాక్లెట్లు తెచ్చేది ఆయనేగా?
నేను ఎన్ని చెప్పినా నమ్మరాయన. “ఉర్కొ .. మూడేళ్ళ పిల్ల అలా ఎలా మాట్లాడుతుంది?” అంటారు
ఈ వేళ ఆ ముచ్చట కుడా తీరిపోయింది.
స్కూల్ లో ఎవరిదో పుట్టినరోజు పార్టి ఉందని పెద్దమ్మాయి, చిన్నదాన్ని తీసుకువెళ్ళింది.
ఈ లోగా ఈయనోచ్చి ఫ్రెష్ అయి టి తాగుతున్నారు.
“పిల్లలేరి?”
 “స్కూల్ కి వెళ్ళారు. వెంకటేశ్వర్లు మాస్టారి పాప పుట్టిన రోజుట. అక్కడే తింటారు. ఎనిమిది కి వెళ్లి నేను తీసుకొస్తాను" అని చెప్పాను. “
నేను సమాదానం చెప్పే లోగా మా చిన్నది పరిగిత్తుకు వచ్చి వాకిలి దగ్గరనుండి కేక వేసింది. మధ్య గదిలో ఉన్న వాళ్ళ నాన్న ని గమనించ లేదు లా ఉంది.
“అమ్మో .. రామంజమ్మో అక్కా నేను కేకులు తినేసి వస్తాం. మాకు అన్నం వండ వద్దు. మా నాన్న సరుకులు తేవటం నువ్వు దుబారా చెయ్యటం.” అంది.
ఆయన నోరు తెరుచుకుని టి తాగటం మర్చి పోయి పిచ్చి చూపులు చూడటం మొదలెట్టారు. 
( కొన్ని జ్ణాపకాలు)

Saturday, 8 April 2017

గోడకి కొట్టిన బంతి

బాగా అలసి పోయి ఉన్నాడు.
బస్ స్టాండ్ లో ఉన్నాడు.
అరగంటకు ఒక ఎక్సప్రెస్ బస్ వస్తుంది.
సీట్లు లేవు . అతనికి నిలబడే ఓపిక కూడా లేదు. 
రాత్రి 10. నిద్ర.. అలసట ఆకలి
బస్ స్టాండ్ బయట అరడజను అరటిపళ్ళు కొనుకుని
రెండు తిని నీళ్లు తాగాడు.
ఫ్లాట్ ఫారం చివర ఒక మనిషి ముడుచుకుని ఉన్నాడు.
సృహలో లేనట్టు నిద్ర పోతున్నాడు.
.....
కనిగిరి విజయవాడ బస్ వచ్చింది. భోజనాలకి పావుగంట ఆపాడు.
నిండా ప్రయాణికులు. తప్పలేదు ఎక్కేసాడు.
ముందు సీట్లో పెద్దావిడ పిల్లలని సర్ది పక్కకి జరిగి "కూర్చోండి " అంది.
"నన్నెనా?? "
"మిమ్మల్నే కూర్చోండి."
ఆశ్చర్యం .. అతనికి మొహమాటపడే సీన్ లేదు.
.....
టికెట్ కొంటున్న అతనితో..
" ఎంత ఆకలితో ఉన్నాడో పాపం ..అరటిపళ్ళు తింటూ కళ్లనీళ్లు తుడుచుకుంటున్నాడు" అందామె

Tuesday, 4 April 2017

మెడ మీద కొబ్బరి కాయ.

ఇప్పుడే ఒక మిత్రుడు ఫోన్ చేసి అడిగాడు.
“స్టువాట్ పురం వెళ్దాం. ఆదివారం రోజు వస్తావా?” అని
“ఏంటి విషయం?”
“మీకో గొప్ప స్టంట్ మాన్ ని పరిచయం చేస్తాను. 15 ఏండ్ల పాటు కొరియా లో మార్షల్ ఆర్ట్స్ నేర్చుకోటానికి వెళ్ళాడు.
కరాటే, జూడో, కుంఫూ లాటి వి సాదన చేశాడు. సండే ప్రదర్శనఉంది వెల్ధామా?”
“పనులున్నాయి వీలవుతుందో లేదో చూడాలి”
నన్ను ఇంకా ఉరిస్తూ.. “ బార్య మెడ మీద కొబ్బరి కాయ ఉంచి కళ్ళకు గంతలు కట్టుకుని కత్తితో దాన్ని రెండు ముక్కలుగా నరుకుతాడు”
“తెలివయిన వాడు. ఆవిడ జన్మలో అతనితో గొడవ పడదు.”

మా మిత్రుడు ఫోన్ కట్ చేయలేదు. మాట్లాడటం లేదు. బోనులో పడ్డ ఎలుక సౌండు వినబడుతుంది. 

Sunday, 2 April 2017

తీగ – చెట్టు

వానలు మొదలయ్యాయి.
నేలలో విత్తనం నీరు తగలగానే ఉత్సాహం గా మొలకెత్తింది.
మొలకెత్తటం ఏమిటి చర చరా పాకింది.
మూడో రోజుకి చిగురు వేసింది. 
చూస్తుండగానే పెరిగి చెట్టుని చుట్టుకుంది.
బిరబిరా పెరిగింది. పచ్చని ఆకులతో పర పరా ఎదిగింది.
చక చకా చెట్టుని చుట్టుకుంటూ ప్రాకేసింది.
రోజుల్లోనే అది చెట్టుని కనబడకుండా చేసింది.
తీగకి గర్వం పెరిగి పోయింది. చెట్టుని గేలి చేసింది.
ఎదగటం తనని చూసి నేర్చుకొమంది.
ఎప్పుడొచ్చామన్నది కాదు ఎంత ఎదిగామన్నది ముఖ్యం అంది.
చెట్టు మౌనంగా వింటూనే ఉంది.
చెట్టు మాట్లాడలేదు.
తీగ అహంకారం పెరిగిపోయింది.
అది అవాకులు చెవాకుల రూపంలో బయటకి వచ్చింది. అట్టహాసాలు, వికటాట్టహాసాల రూపంలో వినిపించింది.
చెట్టు మాట్లాడలేదు.
వానలు ఆగిపోయాయి.
నేలలో తేమ ఆవిరైపోయింది.
తీగ వేళ్లకు లోతు లేదు. నీరందడం లేదు.
ఆకులకు ఆశచచ్చింది. ఊపిరందడం లేదు.
ఆకులు రాలిపోయాయి.
తీగ రెండ్రోజుల్లో ఎండిపోయింది.
కళకళలాడిన తీగ ఆఖరి శ్వాసలతో విలవిలలాడసాగింది.

"ప్రతి సంవత్సరం వానలు పడగానే తీగలు ఎదుగుతాయి.
అక్టోబర్/ నవంబర్ వచ్చే సరికి అవి ఎండిపోతాయి.
రెండొందల యాభై ఏళ్లుగా ఇదే చూస్తున్నాను. వేళ్లకు లోతు ఉండదు.
కాండానికి బలం ఉండదు. కొద్ది గంటల పాటు నీరు లేకుండా బతక లేవు.
కాసింత ఎండకు తాళలేవు. పుబ్బలో పుట్టి మఖలో చచ్చిపోతాయి.
అయినా ఇంత మిడిసిపాటు ఎందుకో." అనుకుంది ఆ చెట్టు జాలిగా.....

Wednesday, 22 March 2017

ఇక పెంచేది లేదు.

కవితకి చిన్న సర్జరీ అవసరం అయింది.
ఆపరేషన్ ధియేటర్ లో నర్స్ “ మీ వయసు ఎంత?”
తలకి హెన్నా పెట్టుకుని నాలుగు రోజులు కూడా గడవలేదు.
“ ఇరవై “
“లోకల్ ఎనస్తీషియా ఇస్తాం. వయసుని బట్టి డోస్ ఇవ్వాల్సి ఉంటుంది.”
“ ఆలానా? అయితే 29”
ఈ లోగా డాక్టర్ లోపలికి వచ్చింది.
“కవితా . నేర్వస్ గా ఫీల్ అవాల్సింది ఏమి లేదు. లేప్రోస్కొపీ. మత్తు సరయిన డోసు ఇవ్వకపోతే ఒక్కోసారి ఆపరేషన్ మద్యలో నొప్పి తెలుస్తుంది. మగాళ్లు ఆల్కహాల్ ముట్టింది లేదని చెబుతారు. ఇక్కడికి వచ్చాక కానీ అసలు విషయం చెప్పరు. అన్నట్టు మీ వయసు ఎంతన్నారు?”
“నా తవికల మీద ఒట్టు. నలబై రెండు. ఇక మీరు ఎంత బయపెట్టినా పెంచేది లేదు.”

Sunday, 19 March 2017

సమర్పణ

రాజు గారు మందీ మార్బలం తో అడవికి వెళ్లారు. వేట కోసం.
దారి తప్పారు.. అలసి పోయి ఉన్నారు. ఆకలి, దాహం..
హటాత్తుగా పులి ఒకటి దాడి చేసింది.
కత్తి తో పోరాటం మొదలెట్టారు. అలసిన శరీరం సహకరించలేదు.
పులి పంజా విసరబోతుంది. కత్తి జారి పోయింది.
పులి మీదకి ఉరికింది.
ఈ లోగా ముగ్గురు కుర్రాళ్ళు .. వాయు వేగం తో వచ్చారు.
బరిశలతో దాడి చేశారు. పులి తోక ముడిచింది. అడవిలోకి పారి పోయింది.
ప్రమాదం తప్పి పోయింది.
ఈ లోగా పరివారం రాజుగారిని చేరింది. రాజు గారు బడలిక తీర్చుకున్నారు.
ముగ్గురికి కృతజ్ఞత తెలిపారు. ఏం కావాలో కోరుకోమన్నారు.
“నాకో ఉద్యోగం కావాలి” అని ఒకరు, బోలెడు నగదు కావాలని మరొకరు ..
రాజు గారు ఇద్దరి కోరికలు తీర్చారు.
మూడో వాడు “నాకేం వద్దు మహారాజా” అన్నాడు.
రాజుగారి అహం దెబ్బతింది. “కాదు కోరుకోవాల్సిందే అన్నాడు”
“సరే .. సంక్రాంతి కి మా ఇంటికి వచ్చి బోజనం చేయండి” అన్నాడు.
రాజు గారు అంగీకరించాడు.
అసలు కధ అప్పుడు మొదలయ్యింది.
కుగ్రామానికి రాజుగారు వెళ్లలేరు.. రోడ్డు సిద్దం అయ్యింది.
పూరింట్లో వసతులు లేవు. భవనం తయారయింది.
అల్లా టప్పా వాళ్ళింట్లో రాజా వారు బోజనమ్ చేయలేరు.
రాజా వారి సంస్థానం లో కొలువు ఏర్పాటయింది.
రాజావారి ఆహార వ్యవహారాలు తెలిసిన మనిషి కావాల్సి వచ్చింది.
అల్లుడు హోదా వరించింది.
..
కనుక ఇందు మూలంగా యావన్మంది కి తెలియచేయునది ఏమనగా..
దైవ దర్శనం కోసం వెళ్ళినపుడు  ..
సమర్పణ తో ఉండండి.

మీకేం కావాలో ఆయనకి తెలుసు. 

Saturday, 18 March 2017

లంగాలు

ఎర్రటి ఎండలో ఆఫీసు జీప్ లో దరిశి నుండి అద్దంకి వెళ్తూ ఉన్నప్పుడూ.
ముండ్లమూరు దాటాక ..
హటాత్తుగా డ్రైవర్ ని కారు ఆపమన్నాను. 
కూడా ఉన్న నా పై అధికారి (మా మద్య స్నేహం కూడా ఉంది) విస్మయంగా చూస్తుండగా నేను జీబు దిగి
ఎదురుగా సైకిలు మీద వస్తున్న ‘మాబు’ ని పలకరించాను. నన్ను చూసి నవ్వి అతను ఒక చెట్టు వారగా ఆగాడు. రెండు నిమిషాలు క్లుప్తంగా మాట్లాడి తిరిగి జీపు ఎక్కి పోనియ్యమన్నాను.
“ఎవరతను?” మా తారక రామారావు (పై అదికారి) అడిగాడు.
“మాబు అని రమణాలవారిపాలెం.. మంచి మిత్రుడు.. వాళ్ళింట్లో ఫంక్షన్ కి పలావు వండితే మొదటి గరిటె నాకే” నేను నవ్వుతూ సమాదానం చెప్పాను.
“మా ఇంట్లో కూడా అతను బాగా పరిచయం . వ్యాపారం నిమిత్తం తాళ్ళూరు వచ్చినపుడు మా తోనే తింటాడు”
ఇంకొంచెం వివరించాను.
“అయినా లంగాలు అమ్ముకునే వాడితో నీకు స్నేహం ఏమిటి శ్రీను?” అన్నాడు గమత్తుగా..
నేనేం మాట్లాడలేదు.
“ఏం మాట్లాడవు?” తను మళ్ళీ అడిగాడు.
“మనిద్దరం హోదాలు పక్కనపెడితే సమాదానం చెబుతాను”
“సరే చెప్పు” అన్నాడు తారకరామారావు.
“మనిద్దరికి 15 వేలు దాటి జీతం వస్తుంది. (సుమారుగా 16 ఏండ్ల క్రితం) ఎవడన్నా వంద కాగితం ఇస్తాడేమో అని నక్కల్లా చూస్తుంటాము. మనం స్నేహించు కోటానికి లేని ఇబ్బంది. ఎర్రటి ఎండలో సైకిలు మీద వందకి మూడు లెక్కన అమ్ముకుంటే సాయంత్రానికి యబయ్యో, అరవైయ్యో మిగుతాయేమో. అతనితో స్నేహానికి వచ్చిన ఇబ్బంది ఏమిటో నాకు అర్ధం కాలేదు.”
ఆయనేం మాట్లాడలేదు.
‘మనిషి హోదా అనేది డబ్బు తూనికరాళ్లతో కొలవకూడదేమో” అన్నాను.
చాలా సేపు మౌనం తర్వాత మళ్ళీ నేనే వాతావరణం తేలిక చేస్తూ.. “మళ్ళీ మన ముసుగులు వేసుకుందామా” అన్నాను.
****
మొన్ని మధ్య ఆయన రిటైర్మెంట్ వేడుకలో అందరి ముందు ఈ విషయం ప్రస్తావించాడు.

Wednesday, 15 March 2017

ప్రిపేర్

సరిగ్గా స్నానానికి వెళ్ళే ముందు ఫోన్ వస్తుంది.
బహుశా గమనిస్తూ ఉంటారో ఏమో.
..
“రేపు ఉదయం మండలం లో అదికార్ల మీటింగు పెట్టాం, బ్రదర్... మీరు అటండ్ అయ్యి నాలుగు మాటలు చెప్పాలి” అటునుండి ఎం‌పి‌డి‌ఓ మిత్రులు. 
..
“అలాగే .. అటెండ్ అవుతాను. 11 కి ఒకేనా? టాపిక్ ఏమిటిట ?”
..
“ ఎండలు – తీసుకోవాల్సిన జాగర్తలు. ప్రిపేర్ అయి రండి బ్రదర్” మళ్ళీ చెప్పాడాయన.
..
“షూర్. బాటిల్లో మజ్జిగ పోసుకుని, గొడుగు తీసుకుని వస్తాను. ఒకే నా?”

Sunday, 12 March 2017

మూడో గొర్రే



ఒక ఊరు ఉంది. ఆ వూరి ప్రజలకి కావలసినవి అన్నీ ఆ ఊర్లో దొరుకుతాయి. ఎవరు బయటకి వెళ్ళేపని లేదు. మార్కెటింగ్ స్ట్రాటజీ లు పెరిగాయి.
కావల్సిన వస్తువుల సంఖ్య, కొత్త అవసరాలు కూడా పెరిగాయి.
బయట నుండి కొత్త వస్తువులు తెచ్చి ఇచ్చేవారు తయారయారు.
వారి మధ్య పోటీ కూడా ఉంది. సేవలు క్వాలిటీ పెరిగింది.
అయినా ప్రజలకి అసంతృప్తి., మరేదో కావాలని మరేదో లేదని..
ఒకరోజు వాళ్ళు కొన్ని గొర్రెలని చూశారు. వాటి మీద మెరిసే పేయింట్ తో అంకెలు వేసి ఉండటం గమనించారు.
అందరూ వాటిని చూశారు. 1 వ నెంబరు వేసిన గొర్రె, 2,4,5,6 వేసిన గొర్రెలు కనిపించాయి. కానీ ఎన్నిసార్లు చూసినా మూడో అంకె ఉన్న గొర్రె మాత్రం కనబడలేదు.
అందరికీ ఆసక్తి పెరిగింది. టెన్షన్ వచ్చేసింది. మూడో అంకె ఉన్న గొర్రె కోసం వెతకటం మొదలెట్టారు. పనిలేని వాళ్ళే కాదు, ఉన్నవాళ్ళు కూడా పని పక్కన పెట్టి వెతక సాగారు. కానీ గొర్రె కనిపించలేదు.
చివరికి ఆ గొర్రెలని ఊర్లో కి వదిలిన పెద్ద మనిషిని పట్టుకున్నారు.
మూడో గొర్రె విషయం నిలదీశారు.
“మనలో చాలా మందిమి ఉన్నదానితో సంతృప్తి పడము. కనబడని మూడో గొర్రె కోసం ఉన్నవి అనుభవించకుండా వెతుకుతూనే ఉంటాం. ఉన్న దానితో సంతృప్తి చెందకుండా లేని దాని కోసం చేతిలో సిద్దంగా ఉన్న ఆనందాన్ని పోగొట్టుకునే మూర్ఖులం.అసలు మూడో నెంబరు గొర్రే లేదు.” ముగించాడు ఆయన. (ఆధారం .. ఆంధ్ర జ్యోతి)

ఈ రోడ్లకి ఆహ్వానం


ప్లాస్టిక్ వ్యర్ధాలు .. ప్రస్తుత ప్రపంచపు సమస్య ..
తిరిగి ఉపయోగించలేని, భూమిలో కరగని ప్లాస్టిక్ వ్యర్ధాలు అనేక రకాలుగా చికాకులు కలిగిస్తున్నాయి.
వీది జంతువులు మరణాలు, డైనేజ్ వ్యవస్థ కి అడ్డంకులు, పర్యావరణానికి వీటిని కాల్చడం ద్వారా వచ్చే విష వాయులు, ఒకటేమిటి అనేకం. తెల్లటి హిమాలయాలనుండి, సముద్రగర్భాలవరకు అనేక చోట్ల ప్రకృతి ని నాశనం చేస్తున్న వ్యర్ధాల గురించి ప్రపంచ వ్యాప్తంగా అనేక సంస్థలు కోట్లాది రూపాయలు వెచ్చించి ప్రయోగాలు చేస్తూ ఉన్నాయి.
తాత్కాలికంగా తిరిగి వినియోగించడం, లేదా కేరళ లాటి ప్రాంతాలలో బాటిల్స్ లో ఇసుక నింపి ఇటుకలుగా వాడటం మినహా ఈ రంగం లో పెద్దగా పురోగతి సాదించింది లేదని చెప్పాలి.
..
అయితే ఈ మధ్య కాలం లో ఈ సమస్యకి ఒక వినూత్నమయిన పరిష్కారం చూపిస్తున్న రంగం మాత్రం సివిల్ ఇంజనీరింగ్ విభాగమే. (సివిల్ ఇంజనీర్లు, కాలర్ ఎగరేసుకోండి) 












..
వొకర్స్ వెస్సెల్స్ అనే డచ్ బెసేడ్ సంస్థ దీనికో పరిష్కారం కనుగొనింది.
(volkerwessels అనే భవన నిర్మాణ సంష్ట 1854 లో డచ్ కేంద్రంగా ప్రారంభమయింది. 1978 లో stevin group ను 1997 లో kondor wessels అనే గ్రూప్ ని కలుపుకుని చివరికి ప్రస్తుతం పిలవబ్డుతున్న volkerwessels గ్రూప్ గా 2002 లో మారింది. బిల్డింగ్ ప్రాపర్టీ, ఇన్ఫ్రాస్ట్రక్చర్, ఎనర్జీ, టెలికాం, మెరైన్ సర్వీసెస్ లో యూ‌కే లోనూ కెనడా లోనూ స్తిరమయిన లాభాలతో నడుస్తున్న సంస్థ. )
..
టన్నుల్లో పెరుకున్న ప్లాస్టిక్ వ్యర్ధాలని, సేకరించి, చిన్న ముక్కలుగా చేసి కొన్ని ప్రత్యేక పద్దతులతో కరిగించి అచ్చులలో కి మార్చి, బ్లాక్స్ గా తయారు చేస్తున్నారు. మద్యలో హాలో గా ఉండే స్థలం ఉంటుంది.
(సింటెక్స్ డోర్స్ & పానెల్స్ పార్టిషన్ అవగాహన ఉందా?)
వీటన్నిటిని నిర్ణీత వెడల్పుతోనూ పొడవుతోనూ పోత పోసాక రోడ్డు అవసరమయిన చోటకి తరలిస్తారు.
మామూలు పద్దతులకి కొద్దిగా భిన్నగా, రోడ్డు నిర్మాణం జరిగే చేత ఒక వెడల్పాటి గోతిని ని ఏర్పాటు చేసి, ముందుగా దాన్ని కొంత ప్లాస్టిక్ కాంక్రీట్ తో ఒక లేయర్ వేసి కంప్రెస్స్ చేస్తారు.
తర్వాతే పోత పోసిన రోడ్డు ముక్కల్ని చదును చేసిన గోతిలో అమరుస్తారు. (వీడియొ చూడండి )
వీటి మధ్య రెండు పోరల్లా ఉండే భాగం లో కేబుల్స్, లాటివి అమర్చుకునే ఏర్పాటు ఉంటుంది. అదేవిధంగా వర్షం నీరు డ్రైన్ అవటానికి కూడా ఏర్పాట్లు ఉంటాయి. స్టాండర్డ్ సైజు బ్లాకుల తో జరిగిన నిర్మాణం కనుక రేపేర్లు కూడా సులభమే.
సాధారణ, తారు, సిమెంట్ రోడ్ల కన్నా, ఖర్చు, సమయము, ఆదా తో పాటు రెండు మూడు రేట్ల ఎక్కువ కాలం మన్నిక వీటి ప్రత్యకత.
ప్రస్తుతం నెదర్లాండ్స్ లో ఈ తరహా రోడ్ల నిర్మాణం ప్రయోగాత్మకంగా జరుగుతుంది.
ఈ విధానం విజయవంతం అయ్యి, ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్లాసిక్ రోడ్ల నిర్మాణం జరిగితే కానీ ఈ ప్లాసిక్ వ్యర్ధలకి ఒక మంచి పరిష్కారం దొరకదు.

Saturday, 11 March 2017

హీరో క్రింద కూర్చోవటం ఏమిటి?

ఉత్తర ప్రదేశ్, నోయిడా లో ఉండే 14 ఏళ్ల ‘నిషా’ (Nisha Chaube) కి షారూఖ్ ఖాన్ అంటే పిచ్చి ప్రేమ.
తను తొమ్మిదో క్లాస్ లో ఉన్నప్పుడు ఒకసారి తన తాత గారి ఊరికి వెళ్తుంటే. రోడ్డు మీద నిలువెత్తు హోర్డింగ్ కనబడింది.
లగేజ్ బాగు పక్కన మెట్ల మీద స్టైల్ గా కూర్చుని ఉన్న షారుక్ .. అది లగేజ్ బాగ్ ల ప్రచార హోర్డింగ్.
అయితేనేం? అతను అలా కింద కూర్చోవటం ఆమెకి నచ్చలేదు.
బాగ్ ఎంత ఖరీదయినది అయితే ఏమి? తన హీరో క్రింద కూర్చోవాల్సి వచ్చినప్పుడు?
అదే మాట ఆమె తన తండ్రి తో చెప్పింది.
ముగ్గురు పిల్లల్లో రెండో అమ్మాయి ఆమె. తమ్ముడు 4 వ క్లాస్ లోనూ, అక్క 10 వ క్లాస్ లోనూ ఉన్నారు.
“ఆయన నవ్వి, మీ హీరోకి కూర్చునే ఏర్పాటు నువ్వే చెయ్యి అన్నాడు?”
నిషా నవ్వింది. కానీ తండ్రి మాటల్లో ప్రోత్చాహం వినిపించింది.
అక్కతోనూ, తమ్ముడి తోను సెలవు రోజుల్లో అనేక ప్రయోగాలు చేసింది.
చివరకి విజయం సాధించింది.
2009 సంవత్సరానికి గాను IGNITE అవార్డు కొట్టేసింది.
దానితో పాటు ఒక స్టేట్ అవార్డ్ సాదించింది.
రాష్ట్రపతి చేతుల మీదగా అవార్డ్ అందుకుంది.
కొన్ని మార్పులు చేర్పుల తర్వాత ఆమె రెండు డిజైన్ లకి పేటెంట్ పొంది ఉంది. ప్రస్తుతం ఇంజనీరింగ్ గ్రాడ్యూయేట్ అయిన నిషా తనకి ఇష్టమయిన పరిశోధనా రంగం లోనే ఉంది.
చక్కటి భావ వ్యక్తీకరణ తో కవిత్వం వ్రాయటం ఆమె మరో హాబీ.
మచ్చుకి ఒకటి.


Solitude
------------
I never came to know
When I started loving solitude,
the pleasure of being in dark wood
No matter that the birds chirp
I was busy in a curb
Tried to stop my steps, But it was a memory lapse
Kept on going inside the cave
Where there was no life, no wave
Darkness inside appealed me
Curiosity of mine wanted to see
There was no looking back
Maybe I was a wack, But when I looked
I found a long way that I covered
No way to go back
I was stuck in a sack
But now I have started loving it all,
For I have a world of my own to call

కాలు నరుక్కున్న సైనికుడు.

ఆ సైనికుడు మంచం మీద పడి ఉన్నాడు. కాలు నుజ్జు నుజ్జయిపోయింది. ఎముకలు పొడి పొడి అయిపోయింది. రక్తం ధారాప్రవాహంగా కారిపోతోంది.
సైనికుడు స్పృహలోనే ఉన్నాడు.
నాకు మత్తు మందు ఇవ్వండి.అన్నాడతను.
యుధ్దం భయంకరంగా జరుగుతోంది. మత్తు మందు స్టాక్ లేదు.
పోనీ పెథిడిన్ ఇవ్వండి.
కానీ అదీ లేదు.
తన తోటి గూర్ఖా సైనికుడిని పిలిచాడు. ఈ నుజ్జు నుజ్జయిపోయిన కాలును నరికెయ్అని ఆజ్ఞాపించాడు.
సైనికుడు తెల్లబోయాడు. తన పై అధికారి కాలు నరకడానికి అతనికి చేతులు రాలేదు. నా దగ్గర కత్తి లేదుఅన్నాడు. అతని గొంతులో వణుకు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.
నా ఖుక్రీ ఇవ్వు.ఖుక్రీ అంటే గూర్ఖా సైనికుడి కత్తి.
సైనికుడు ఆయనకు ఖుక్రీ చేతికి ఇచ్చాడు. దీనితో ఈ కాలును నరికేయ్
మై నహీ కర్ సక్తా సాహెబ్అన్నాడు సైనికుడు. అతని ఒళ్లంతా కంపించిపోతోంది.
సరేఅన్నాడు ఆ అధికారి. తన ఖుక్రీతో తన కాలుపై ఒక్క వేటు వేశాడు. నుజ్జు నుజ్జయిన కాలు శరీరంనుంచి వేరైపోయింది.
దీన్ని తీసుకెళ్లు. ఖననం చేయిఅని ఆదేశించాడు ఆ అధికారి.
తన కాలును తానే తెగనరుక్కున్న ఆ వీర సైనికుడి పేరు మేజర్ ఇయాన్ కార్డోజో. అది 1971 భారత పాక్ యుద్ధం.
యుద్ధ భూమిలో పొరబాటున శత్రువు పెట్టిన ఒక మందుపాతరపై కాలు వేశాడు. అది పేలింది. అతని కాలు పూర్తిగా ముక్కముక్కలైపోయింది. దాని నుంచి మిగతా శరీరమంతా సెప్టిక్ అయ్యే ప్రమాదం ఉంది. అందుకే తన కాలును తానే నరుక్కున్నాడు.

అయితే గాయానికి చికిత్స తక్షణం చేయాల్సిన అవసరం ఉంది. లేకపోతే కార్డొజో ప్రాణం పోవడం ఖాయం.
కార్డొజోను పెద్ద ఆస్పత్రికి తరలించడానికి హెలికాప్టర్ అందుబాటులో లేదు.
మృత్యువు ముంచుకొస్తోంది.
అదృష్టవశాత్తూ మన సైన్యాలకు చిక్కిన పాక్ యుద్ధ బందీల్లో ఒక డాక్టర్ ఉన్నాడు. ఆయన శస్త్ర చికిత్స చేసేందుకు ముందుకు వచ్చాడు.
కార్డొజో తన కమాండింగ్ ఆఫీసర్ తో నాకు పాకిస్తానీ చేతుల్లో చికిత్స చేయొద్దు అన్నాడు.
నువ్వు మూర్ఖుడివా?” కమాండింగ్ ఆఫీసర్ అడిగాడు. నీ ప్రాణం పోతుంది. ను్వ్వేం మాట్లాడకు. శస్త్ర చికిత్స జరుగుతుంది.
అయితే నావి రెండు షరతులుదృఢంగా అన్నాడు కార్డొజో.
షటప్నువ్వు షరతులు విధించడానికి వీల్లేదు.
పోనీరెండు అభ్యర్థనలున్నాయి. మొదటిది నాకు పాకిస్తానీ రక్తం ఎక్కించవద్దు.
నీకు పిచ్చా వెర్రా”?
నేను చావడానికిసిద్ధం. కానీ నాకు పాకిస్తానీ రక్తం వద్దు. రెండో షరతు. నాకు సర్జరీ చేసేటప్పుడు మీరు నా పక్కన ఉండాలి.
పాకిస్తానీ సర్జన్ మేజర్ మహ్మద్ బషీర్ ఆయనకు శస్త్ర చికిత్స చేశాడు. కాలు మెరుగుపడింది.
కానీ కార్డొజో కథ అయిపోలేదు. కార్డోజో తాను సైన్యంలోనే పనిచేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. కృత్రిమ కాలును అమర్చుకున్నాడు.
ఆ కాలితో నడక మొదలుపెట్టాడు. క్రమేపీ అది పరుగుగా మారింది. ఆ తరువాత కొండలు ఎక్కడం నేర్చుకున్నాడు. ఎత్తుల మీద నుంచి దూకడం నేర్చుకున్నాడు. రెండు కాళ్లు ఉన్న సైనికులు చేసే ప్రతి పనినీ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. యుద్ధంలో చేసే పనులను చేయడం ప్రారంభించాడు.
కానీ పై అధికారులు ఒంటికాలు సైనికుడు యుద్ధానికి పనికిరాడని అన్నాడు. కావాలంటే పోటీ పడతానని చెప్పాడు.
పై అధికారికి కోపం వచ్చింది. ప్రాణాల మీదకు తెచ్చుకుంటావా? శత్రువుకి దొరికిపోతే ఏం చేస్తావు?” అన్నాడు అధికారి.
నేను శత్రువుకి దొరకను.అన్నాడు కార్డొజో.
పోటీలో పాల్గొంటే నేను నిన్ను అరెస్టు చేస్తాను జాగ్రత్తఅన్నాడు అధికారి.
సర్మీరు నేను పాల్గొన్న తరువాతే అరెస్టు చేయగలుగుతారు. కాబట్టి ముందు నన్ను పోటీ పడనీయండి. ఆ తరువాత అరెస్ట్ చేయండి.అన్నాడు కార్డొజో ధీమాగా.
చివరికి అధికారి ఒప్పుకున్నాడు. పరుగు పందెం మొదలైంది. అందులో రెండు కాళ్లున్న ఏడుగురు ఆఫీసర్లను దాటి ముందుకు దూసుకెళ్లాడు కార్డోజో. అధికారి కార్డొజో భుజం పై ఆప్యాయంగా చెయ్యి వేశాడు. వెల్ డన్ సర్…” అన్నాడు అమిత గౌరవంతో.
ఆ తరువాత ఆ అధికారి సైన్యంలో ఉన్నతాధికారులు కార్డోజో పేరును అప్పని సైనిక దళాల ప్రధానాధికారి జనరల్ రైనాకి సిఫార్సు చేశాడు. అతని పట్టుదలను చూసిన జనరల్ ఆయనకు ఒక బెటాలియన్ కమాండర్ గా నియమించాడు.
రక్షణ శాఖ అధికారులు అడ్డం పడ్డారు. కుంటివాడు బెటాలియన్ ను కమాండ్ చేయడం ఏమిటిఅని కొర్రీలు పెట్టారు.
కానీ కార్డోజో పట్టుదల ముందు అభ్యంతరాలు ఆవిరైపోయాయి. కార్డోజో యుద్ధ భూమిలో, శత్రువు స్థావరాలకు ఛాతీ ఎదురొడ్డి కశ్మీర్ లోయలో పనిచేశారు. మేజర్ జనరల్ గా రిటైరయ్యారు. భారత సైన్యంలో వైకల్యాన్ని జయించి అత్యున్నత స్థాయికెదిగిన మొట్టమొదటి మేజర్ జనరల్ ఆయనే.
ఆయన తరువాత మరో ముగ్గురు యుద్ధంలో కాళ్లు పోయిన అధికారులు అత్యున్నత స్థాయికి ఎదిగారు. అందులో ఒకరికి రెండు కాళ్లూ లేవు.
రిటైర్ అయిన తరువాత కార్డోజో సైన్య చరిత్ర పై పరిశోధనలు చేశారు. పుస్తకాలు వ్రాశారు.
ఆయన ఎప్పుడూ నాలుగు మాటలు చెప్పేవారు. అవిః
ఉన్నది ఒకటే జీవితం. పూర్తిగా జీవించు.
ఉన్నది ఇరవై నాలుగు గంటలుక్షణం తీరిక లేకుండా గడుపు.
ఎప్పటికీ పట్టు సడలించకు. 


(ఆధారం .. రాకా సుధాకర్ )