Sunday, 15 November 2015

మహానగరం లో ..రాగి సంకటి కోడికూర -16

ఆదివారాలు నన్ను ఆయనే, మహాత్మా గాందీ రోడ్డు(M.G.Road) కి , తీసుకెళ్ళేవాడు.



Brigade  రోడ్డు లో చాలా స్నాక్స్ n మ్యూజిక్ షాపులు ఉండేవి. పేమెంట్ల ని  వేరు చేసే రైలింగ్ మీద రంగు రంగుల సీతాకొక చిలుకల్లంటి అమ్మాయిలు జీన్స్, చూడిదార్లలో ఏదొకటి మ్యూజిక్ ప్లేయర్ లో వింటూనో  (walk man లో), లేదా తింటునో కనిపించేవారు . సహజంగా నే మగ పిల్లలు కూడా రంగు రంగుల యమహాల మీద సందడి చేస్తూండే వారు.
25 అంతస్తులతో  106 మీటర్ల ఎత్తైన పబ్లిక్ యుటిలిటీ బిల్డింగ్ (ఆర్కిటెక్క్  Atul Sharma & స్ట్రక్చరల్ ఇంజనీరు  Kamal N Hadkar), దాని క్రింద అంతస్తులలో షాపింగ్ మాల్స్, పక్కనే ఉన్న సింఫనీ  దియేటర్ లో సినిమాలు



 ఒక్కో ఆదివారం ఒక్కో చోటకి తిప్పేవారు. డబ్బు విషయం వస్తే కంపెనీ పని చేస్తున్నప్పుడు మిగతా ఆరురోజుకి మనం సాన పట్టుకుంటున్నాం . దానికి మన డబ్బు ఎందుకు అనేవాడు.
యుటిలిటీ బిల్డింగ్ రెండే అంతస్తులో ఒక పెద్ద సూటికేస్ కొన్నాను, సైడ్ క్లిప్స్, ముందువైపు తాళం వేసుకునే అవకాశం ఉన్నది 225రూపాయలు  దాని ధర. నా సంపాదనతో కొనుక్కున్న మొదటి వస్తువు. (ఎంత దృడంగా ఉందంటే 30 ఏండ్ల తర్వాత  ఇప్పటికీ వాడుతున్నాను.)
పనిలో చాలా అద్బుతమయిన ప్రతిభ కనబరిచేవాడు. ఆయన ఫ్లోర్ లోకి వచ్చాడంటే అందరికీ 

హడలే. కళ్ళతో గోడ తూకం వేసేవాడు. బాండింగ్ సరిగా లేదని గోడ కట్టినదాన్ని విప్పించే వాడు.
బెంగుళూరు టోపోగ్రఫి కి 102 సంవత్సరాలు జీవించిన ఇంజనీరింగ్ మేదావి విశ్వేశ్వరయ్య గారి పాత్ర చాలా ఉందని చెబుతారు. (మెకానికల్ ఇంజనీరింగ్ డిప్లొమో తో జీవితాన్ని ప్రారంభించిన మోక్షగుండం విశ్వేశ్వరయ్య గారి పేరుతో ఒక మ్యూజియం ఉంది.)
ఒక్కోసారి అమరావతి హోటల్ నుండి పార్సిల్ తెప్పించే వాడు ( పప్పుల పొడి, నెయ్యి తో సహ ప్రెస్ కవర్లో పాకింగ్ చేసి ఇచ్చే వాడు 7-50 రూపాయికి టాక్స్ అదనం)
ఇద్దరం కడుపు నిండా తినేవాళ్ళం.


మేజేస్టిక్ లో నవయుగ లో బోజనం చెయ్యని తెలుగు వాడు బెంగుళూరు మొత్తం లో ఉండడు అంటే అతి శయోక్తి కాదు . తాళి (plate) లేటు అయ్యిందంటే టేబుల్ మీద ఉన్న గోంగూర  గిన్నె ఖాళీ అయ్యేది అంత రుచిగా ఉండేది పచ్చడి.
ఆడుగోడి లో మా వెంకట్రావు గారి మిత్రుడు ఆర్మీ డాక్టరు ఒకాయన కట్టుకుంటున్నస్వంత  ఇంటికి సాంకేతిక సలహాల కోసం రెండు వారాలకి ఒక సారి వెళుతుండేవారు. ఆవు తో పాటు దూడ లాగా ఈ జూనియర్ ని మాత్రం వదిలేవాడు కాదు. వెనుక తోక లాగా నేను ఫాలో అవుతుందేవాడిని. సైట్ లో వర్క్ పూర్తి అయ్యాక వారి ఇంటికి వెళ్ళి రాగిసంకటి, కోడి కూర లాగించి వస్తుండేవారిమి.

జీవితం లో  లెర్నింగ్ & వర్కింగ్ ప్రాసెస్ మొదలెట్టింది.
ఇంటివద్ద నుండి ఉత్తర్రలు రావటం లేదు. అక్క డెలివరీ విషయం తెలీలేదు. Edd దాటి పోయింది. వారితో కాంటాక్ట్ చేయటానికి ఉత్తరాలు ఒక్కటే మార్గం. నేను ఉత్తరాలు రాస్తూనే ఉన్నాను ఇంటికి. మా బాస్ మందలించాక కదలు రాయటం ఆపేశాను వాటివల్ల ఖర్చు (postal& time) తప్ప మరో  ఉపయోగం ఉందని కూడా నాకు అనిపించలేదు.
 జీవితం ఎప్పుడు ఒకేలా  ఉంటే ఎలా?.

 భాస్కర రాజు పరిచయం అలాటిది.

No comments: